Blog

Via mijn Facebook pagina worden er regelmatig blogs gepost die hier te lezen zijn:

Comments Box SVG iconsUsed for the like, share, comment, and reaction icons

24 uren geleden

De ADHD ervaringsexpert

B-L-O-G 42: Ik kijk naar mijn werkende leven en neem mee….. Een bak met veerkracht en mijn AD(H)D….In mijn vorige blog (nr. 41) over aandachtstekort sprak ik over onverwerkt leed uit mijn verleden. Ik heb daar veel reacties op gekregen. Mensen begonnen zich zorgen te maken omdat er wellicht een grote beerput achter mij zou kunnen liggen.Laat ik duidelijk zijn, dat is niet zo. Ik ben gezegend met een enorme warme en liefdevolle jeugd. Mijn ouders waren en zijn nog steeds de meest liefdevolle ouders die er bestaan. Mijn moeder is de liefste meest krachtige en zorgzame vrouw in mijn leven en mijn vader is de stoerste, grappigste en liefste papa van de hele wereld.Over vriendschappen heb ik nooit iets te klagen gehad. Sterker nog, hoe cool is het dat ik bijvoorbeeld nog steeds maandelijks afspreek met 3 powervrouwen die ik al meer dan 35 jaar ken (!).Nee, mijn échte oude zeer is pas na mijn 20e ontstaan. Ik zal je er e.e.a. over vertellen.In het boek ‘ADHD Hoe Haal Je Het Uit Je Hoofd’ vertelt Cathelijne Wildervanck over gevolgschade. Hiermee bedoelt ze de schade die mensen meekrijgen als ze vaak genoeg horen dat ze het niet goed doen, dat ze niet goed genoeg zijn, dat ze normaal moeten doen.Ik heb het geluk gehad dát ik in mijn privéleven altijd mezelf mocht zijn, dát ik het goed genoeg deed, dat ik goed genoeg was. Tuurlijk waren er strubbelingen maar die waren niet erger of tragischer dan die van mijn leeftijdgenoten.De gevolgschade die mij parten heeft gespeeld is ontstaan toen ik op mijn 20e ging werken. Ik had mijn diploma mts-bouwkunde in the pocket en er lag een hele wereld voor me open.Met mijn dappere attitude en mijn enthousiasme kon ik beginnen aan het echte werk. Vrouw in de bouw, hoe stoer is dat!Ik werkte hard als werkvoorbereider en calculator en was helemaal in mijn element. Dat ik hier en daar wat rekenfoutjes maakte, nam ik voor lief. Het voltijd werken achter een computer was niet mijn droombaan maar, kom op Hetty, niet zeuren, je hebt een baan. Wees daar trots op. Dit is wat je wilde, toch?Bij mijn eerste 2 banen kreeg ik ontslag binnen enkele maanden. Dat hakte er wel in. Mijn 3e werkgever was er eentje van de oude stempel waardoor het recht op gelijkwaardigheid en mijn moeite met autoriteit erg op de proef werd gesteld. Ik liet me dagelijks negatief op mijn gemoed inpraten waardoor mijn eigenwaarde en zelfzekerheid langzaam afbrokkelde. Ik werd angstig en durfde niet meer voor mezelf op te komen.Op het bedrijf waar ik vervolgens ging werken werd ik omarmd door collega’s die me het vak wilden leren. Ik werd benaderd met humor en respect en ik bloeide weer op. Wat ben ik dankbaar dat ik daar 2 jaar heb mogen werken!Toch bleek het 'vrouw zijn' in de technische wereld een dingetje. Ik had het gevoel dat ik mezelf dubbel moest bewijzen. En daarbij was ik niet meer bestand tegen het ‘recht voor zijn raap zijn’ als ik aangesproken werd op mijn fouten. En die (slordigheids)fouten maakte ik nog steeds, net als in het begin van mijn carrière. Alle angst en onzekerheid plopte op. Het trauma van mijn vorige werkervaring kwam in alle hevigheid terug.Tijd voor iets anders, iets geheel anders op gebied van werk.Na een omscholingstraject ging aan de slag in de gehandicaptenzorg, de zachte sector. Wat een verademing. Niet meer hele dagen achter een computer, handen uit de mouwen, het gevoel hebben dat je waardevol en nuttig bent voor anderen.Vanuit de zorgsector ben ik d.m.v. diverse opleidingen en trainingen opgebloeid tot hbo-niveau en toen ik uit mijn jasje groeide, startte ik mijn eigen coachpraktijk en ontwikkelde ik het concept ‘de AD(H)D ervaringsexpert’.Naast deze omslagen ben ik keihard aan de slag gegaan met mezelf. Ik heb de afgelopen jaren een professioneel dreamteam om mij heen verzameld (zoals Francien Regelink dit noemt in haar boek DRUKS) waarop ik kan terugvallen als ik het nodig heb en waarmee ik preventief kan werken aan mijn AD(H)D fratsen:• Therapieën zoals cognitieve gedragstherapie, EMDR, healing en coaching. Deze hebben pijnlijke herinneringen verzacht (behandeling heb ik inmiddels afgerond)• Yin-Yoga, meditatie, ontspanningsoefeningen en het sporten helpen mij om de balans te houden tussen mijn lijf en mijn hoofd.• De acupuncturist is mijn thermometer omdat zij kan zien of die balans er ook daadwerkelijk is (ik houd mezelf nogal eens voor de gek door in mijn enthousiasme te denken dat alles goed gaat terwijl ik mijn energie er te hard doorheen jaag).Het is mij gelukt om mijn veerkracht in te zetten zodat pijnlijke dingen uit het verleden zacht blijven en ik ben ervan overtuigd dat iedereen dat kan. Er zijn zo ongelooflijk veel mogelijkheden om (kleine)stapjes vooruit te komen.Mijn verwerkingsproces is uniek. De manier waarop ik omga met mijn AD(H)D is ook uniek. Er is namelijk geen standaard handleiding voor ADHD of ADD.Iedereen heeft zijn unieke zoektocht en proces. En iedereen heeft veerkracht.Fijne groet,HettyDe AD(H)D ervaringsexpertMeer blogs lezen? Kijk op www.adhdervaringsexpert.nl/blog/ ... Bekijk meerBekijk minder

B-L-O-G 42: Ik kijk naar mijn werkende leven en neem mee….. Een bak met veerkracht en mijn AD(H)D…
.
In mijn vorige blog (nr. 41) over aandachtstekort sprak ik over onverwerkt leed uit mijn verleden. Ik heb daar veel reacties op gekregen. Mensen begonnen zich zorgen te maken omdat er wellicht een grote beerput achter mij zou kunnen liggen.
Laat ik duidelijk zijn, dat is niet zo. Ik ben gezegend met een enorme warme en liefdevolle jeugd. Mijn ouders waren en zijn nog steeds de meest liefdevolle ouders die er bestaan. Mijn moeder is de liefste meest krachtige en zorgzame vrouw in mijn leven en mijn vader is de stoerste, grappigste en liefste papa van de hele wereld.
Over vriendschappen heb ik nooit iets te klagen gehad. Sterker nog, hoe cool is het dat ik bijvoorbeeld nog steeds maandelijks afspreek met 3 powervrouwen die ik al meer dan 35 jaar ken (!).
Nee, mijn échte oude zeer is pas na mijn 20e ontstaan. Ik zal je er e.e.a. over vertellen.
In het boek ‘ADHD Hoe Haal Je Het Uit Je Hoofd’ vertelt Cathelijne Wildervanck over gevolgschade. Hiermee bedoelt ze de schade die mensen meekrijgen als ze vaak genoeg horen dat ze het niet goed doen, dat ze niet goed genoeg zijn, dat ze normaal moeten doen.
Ik heb het geluk gehad dát ik in mijn privéleven altijd mezelf mocht zijn, dát ik het goed genoeg deed, dat ik goed genoeg was. Tuurlijk waren er strubbelingen maar die waren niet erger of tragischer dan die van mijn leeftijdgenoten.
De gevolgschade die mij parten heeft gespeeld is ontstaan toen ik op mijn 20e ging werken. Ik had mijn diploma mts-bouwkunde in the pocket en er lag een hele wereld voor me open.
Met mijn dappere attitude en mijn enthousiasme kon ik beginnen aan het echte werk. Vrouw in de bouw, hoe stoer is dat!
Ik werkte hard als werkvoorbereider en calculator en was helemaal in mijn element. Dat ik hier en daar wat rekenfoutjes maakte, nam ik voor lief. Het voltijd werken achter een computer was niet mijn droombaan maar, kom op Hetty, niet zeuren, je hebt een baan. Wees daar trots op. Dit is wat je wilde, toch?
Bij mijn eerste 2 banen kreeg ik ontslag binnen enkele maanden. Dat hakte er wel in. Mijn 3e werkgever was er eentje van de oude stempel waardoor het recht op gelijkwaardigheid en mijn moeite met autoriteit erg op de proef werd gesteld. Ik liet me dagelijks negatief op mijn gemoed inpraten waardoor mijn eigenwaarde en zelfzekerheid langzaam afbrokkelde. Ik werd angstig en durfde niet meer voor mezelf op te komen.
Op het bedrijf waar ik vervolgens ging werken werd ik omarmd door collega’s die me het vak wilden leren. Ik werd benaderd met humor en respect en ik bloeide weer op. Wat ben ik dankbaar dat ik daar 2 jaar heb mogen werken!
Toch bleek het vrouw zijn in de technische wereld een dingetje. Ik had het gevoel dat ik mezelf dubbel moest bewijzen. En daarbij was ik niet meer bestand tegen het ‘recht voor zijn raap zijn’ als ik aangesproken werd op mijn fouten. En die (slordigheids)fouten maakte ik nog steeds, net als in het begin van mijn carrière. Alle angst en onzekerheid plopte op. Het trauma van mijn vorige werkervaring kwam in alle hevigheid terug.
Tijd voor iets anders, iets geheel anders op gebied van werk.
Na een omscholingstraject ging aan de slag in de gehandicaptenzorg, de zachte sector. Wat een verademing. Niet meer hele dagen achter een computer, handen uit de mouwen, het gevoel hebben dat je waardevol en nuttig bent voor anderen.
Vanuit de zorgsector ben ik d.m.v. diverse opleidingen en trainingen opgebloeid tot hbo-niveau en toen ik uit mijn jasje groeide, startte ik mijn eigen coachpraktijk en ontwikkelde ik het concept ‘de AD(H)D ervaringsexpert’.
Naast deze omslagen ben ik keihard aan de slag gegaan met mezelf. Ik heb de afgelopen jaren een professioneel dreamteam om mij heen verzameld (zoals Francien Regelink dit noemt in haar boek DRUKS) waarop ik kan terugvallen als ik het nodig heb en waarmee ik preventief kan werken aan mijn AD(H)D fratsen:
• Therapieën zoals cognitieve gedragstherapie, EMDR, healing en coaching. Deze hebben pijnlijke herinneringen verzacht (behandeling heb ik inmiddels afgerond)
• Yin-Yoga, meditatie, ontspanningsoefeningen en het sporten helpen mij om de balans te houden tussen mijn lijf en mijn hoofd.
• De acupuncturist is mijn thermometer omdat zij kan zien of die balans er ook daadwerkelijk is (ik houd mezelf nogal eens voor de gek door in mijn enthousiasme te denken dat alles goed gaat terwijl ik mijn energie er te hard doorheen jaag).
Het is mij gelukt om mijn veerkracht in te zetten zodat pijnlijke dingen uit het verleden zacht blijven en ik ben ervan overtuigd dat iedereen dat kan. Er zijn zo ongelooflijk veel mogelijkheden om (kleine)stapjes vooruit te komen.
Mijn verwerkingsproces is uniek. De manier waarop ik omga met mijn AD(H)D is ook uniek. Er is namelijk geen standaard handleiding voor ADHD of ADD.
Iedereen heeft zijn unieke zoektocht en proces. En iedereen heeft veerkracht.
Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert
Meer blogs lezen? Kijk op www.adhdervaringsexpert.nl/blog/

Commentaar op Facebook

💙💚💛🧡❤️

7 dagen geleden

De ADHD ervaringsexpert

B-L-O-G 41: Ik krijg een diagnose en neem mee… een aandachtstekort en mijn AD(H)D…Het is inmiddels 8 jaar geleden (min 1 maand) dat ik bij de psycholoog zat om mijn psychodiagnostisch onderzoek te bespreken. Die dag zou ik te horen krijgen of ik wel of geen AD(H)D zou hebben.Ik was erg zenuwachtig. Vooral omdat ik bang was voor een negatieve uitslag zodat ik nog steeds niet zou weten wat er met me aan de hand was.De psycholoog deed zijn verhaal. Ik heb echt geen idee meer wat hij allemaal gezegd heeft. Het was met cijfers en uitkomsten als opbouw naar de voor mij zo belangrijke climax.En toen kwam het verhaal over aandachtstekort. Ook daar kan ik me niet heel veel van herinneren. Mijn excuses naar de psycholoog die ontzettend zijn best deed om me alle ins en outs te vertellen.Ik heb het even opgezocht: ik scoorde 6 op 9 bij het criteria aandachtstekort. Deze uitkomst in combinatie met de andere uitslagen wees uit op een verhoogd risico op ADHD, het overwegende onoplettend type, ook wel ADD genoemd.Oftewel, de diagnose mocht officieel gesteld worden en dat was voor mij een enorme verlossing. Ik was blij en verdrietig tegelijk. Eindelijk de erkenning dat ik niet gek was. 🛎 Eindelijk kon ik gaan ontdekken hoe ik in elkaar stak.🛎 Eindelijk kon ik korte metten gaan maken met al die vernietigende overtuigingen over mezelf die zich hadden vastgezet in mijn hoofd.Toch bleef het woord aandachtstekort maar in mijn hoofd spoken:⏳ Was ik dan iemand die teveel aandacht nodig heeft?⏳ Was ik iemand die heel veel aandacht vraagt?⏳ Gaf ik te weinig aandacht aan anderen (ik vond mezelf namelijk al best heel erg overweldigend)?Ik benaderde het voornamelijk vanuit het perspectief van hoe andere mensen mij zagen. Blijkbaar was ik mezelf voortdurend aan het vergelijken met anderen. Alsof anderen een maatstaaf zouden zijn voor wat ‘normaal’ is.Oorzaken van het vergelijken waren voornamelijk onzekerheid, stress, teveel willen, teveel moeten (van mezelf), heel veel gevoelens zoals onzekerheid en schuldgevoel. Ik had continu het gevoel dat anderen gewoon het leven leefden en alles voor elkaar kregen en dat ik bij het minste of geringste door mijn hoefjes ging. Tel daarbij nog wat onverwerkte gebeurtenissen en de dagelijkse prikkels zoals dingen zien, horen, proeven, voelen op en je zult begrijpen dat burn-out en depressie geregeld op de loer lagen.Inmiddels weet ik gelukkig beter. Aandachtstekort betekent dat mijn hersenen moeite hebben om aandacht te geven aan de dingen die op dat moment belangrijk zijn. De aandacht zit wel eens op de verkeerde plek, op het verkeerde thema. De aandacht gaf destijds vooral voorrang aan emoties en gevoelens en niet aan een praktische handeling zoals het plegen van een lastig telefoontje. En toch functioneerde ik gewoon. Op de automatische piloot en dit putte me uit.In mijn brein gebeurde het volgende: door de stress, prikkels en schade uit het verleden zat mijn werkgeheugen bomvol. En als je bedenkt dat het werkgeheugen een plek is in je brein met een beperkte capaciteit, dan wordt het heel lastig om hoofd en bijzaken te scheiden en het is nog lastiger om in het hier en nu te blijven om bijvoorbeeld een gesprek te volgen (zoals het gesprek met de psycholoog).Toen ik mezelf ging verdiepen in mijn AD(H)D en ik aan de slag ging met onverwerkt leed, kwam er ruimte vrij in mijn brein omdat het me lukte om informatie door te schuiven naar het lange termijngeheugen. Zie het als een fikse opruiming in je hoofd; de thema’s zijn er nog wel maar zitten geordend in een kast achter glazen deuren.Het belangrijkste voor mij was dat moeilijke thema’s eindelijk konden verzachten waardoor ze niet meer steeds te pas en te onpas op plopten. Hierdoor kreeg ik meer energie en kon ik de dagelijkse prikkels beter verdragen. Mijn creativiteit kwam terug en ik kreeg weer behoefte om nieuwe dingen te leren.Het leven kreeg weer meer waarde en glans en dat deed mijn omgeving ook zichtbaar goed.Mijn vicieuze cirkel was doorbroken waardoor er nieuwe mogelijkheden en kansen op mijn pad kwamen en nog steeds komen. En ik ben dol op het grijpen van kansen!Fijne groet,Hetty CornelisDe AD(H)D ervaringsexpertMeer blogs lezen of ontvangen in je mailbox? Vul dan het contactformulier in op de website www.adhdervaringsexpert.nl/contact/ ... Bekijk meerBekijk minder

B-L-O-G 41: Ik krijg een diagnose en neem mee… een aandachtstekort en mijn AD(H)D…
Het is inmiddels 8 jaar geleden (min 1 maand) dat ik bij de psycholoog zat om mijn psychodiagnostisch onderzoek te bespreken. Die dag zou ik te horen krijgen of ik wel of geen AD(H)D zou hebben.
Ik was erg zenuwachtig. Vooral omdat ik bang was voor een negatieve uitslag zodat ik nog steeds niet zou weten wat er met me aan de hand was.
De psycholoog deed zijn verhaal. Ik heb echt geen idee meer wat hij allemaal gezegd heeft. Het was met cijfers en uitkomsten als opbouw naar de voor mij zo belangrijke climax.
En toen kwam het verhaal over aandachtstekort. Ook daar kan ik me niet heel veel van herinneren. Mijn excuses naar de psycholoog die ontzettend zijn best deed om me alle ins en outs te vertellen.
Ik heb het even opgezocht: ik scoorde 6 op 9 bij het criteria aandachtstekort. Deze uitkomst in combinatie met de andere uitslagen wees uit op een verhoogd risico op ADHD, het overwegende onoplettend type, ook wel ADD genoemd.
Oftewel, de diagnose mocht officieel gesteld worden en dat was voor mij een enorme verlossing. Ik was blij en verdrietig tegelijk. Eindelijk de erkenning dat ik niet gek was. 
🛎 Eindelijk kon ik gaan ontdekken hoe ik in elkaar stak.
🛎 Eindelijk kon ik korte metten gaan maken met al die vernietigende overtuigingen over mezelf die zich hadden vastgezet in mijn hoofd.
Toch bleef het woord aandachtstekort maar in mijn hoofd spoken:
⏳ Was ik dan iemand die teveel aandacht nodig heeft?
⏳ Was ik iemand die heel veel aandacht vraagt?
⏳ Gaf ik te weinig aandacht aan anderen (ik vond mezelf namelijk al best heel erg overweldigend)?
Ik benaderde het voornamelijk vanuit het perspectief van hoe andere mensen mij zagen. Blijkbaar was ik mezelf voortdurend aan het vergelijken met anderen. Alsof anderen een maatstaaf zouden zijn voor wat ‘normaal’ is.
Oorzaken van het vergelijken waren voornamelijk  onzekerheid, stress, teveel willen, teveel moeten (van mezelf), heel veel gevoelens zoals onzekerheid en schuldgevoel. Ik had continu het gevoel dat anderen gewoon het leven leefden en alles voor elkaar kregen en dat ik bij het minste of geringste door mijn hoefjes ging. Tel daarbij nog wat onverwerkte gebeurtenissen en de dagelijkse prikkels zoals dingen zien, horen, proeven, voelen op en je zult begrijpen dat burn-out en depressie geregeld op de loer lagen.
Inmiddels weet ik gelukkig beter. Aandachtstekort betekent dat mijn hersenen moeite hebben om aandacht te geven aan de dingen die op dat moment belangrijk zijn. De aandacht zit wel eens op de verkeerde plek, op het verkeerde thema. De aandacht gaf destijds vooral voorrang aan emoties en gevoelens en niet aan een praktische handeling zoals het plegen van een lastig telefoontje. En toch functioneerde ik gewoon. Op de automatische piloot en dit putte me uit.
In mijn brein gebeurde het volgende: door de stress, prikkels en schade uit het verleden zat mijn werkgeheugen bomvol. En als je bedenkt dat het werkgeheugen een plek is in je brein met een beperkte capaciteit, dan wordt het heel lastig om hoofd en bijzaken te scheiden en het is nog lastiger om in het hier en nu te blijven om bijvoorbeeld een gesprek te volgen (zoals het gesprek met de psycholoog).
Toen ik mezelf ging verdiepen in mijn AD(H)D en ik aan de slag ging met onverwerkt leed, kwam er ruimte vrij in mijn brein omdat het me lukte om informatie door te schuiven naar het lange termijngeheugen. Zie het als een fikse opruiming in je hoofd; de thema’s zijn er nog wel maar zitten geordend in een kast achter glazen deuren.
Het belangrijkste voor mij was dat moeilijke thema’s eindelijk konden verzachten waardoor ze niet meer steeds te pas en te onpas op plopten. 
Hierdoor kreeg ik meer energie en kon ik de dagelijkse prikkels beter verdragen. Mijn creativiteit kwam terug en ik kreeg weer behoefte om nieuwe dingen te leren.
Het leven kreeg weer meer waarde en glans en dat deed mijn omgeving ook zichtbaar goed.
Mijn vicieuze cirkel was doorbroken waardoor er nieuwe mogelijkheden en kansen op mijn pad kwamen en nog steeds komen. En ik ben dol op het grijpen van kansen!
Fijne groet,
Hetty Cornelis
De AD(H)D ervaringsexpert
Meer blogs lezen of ontvangen in je mailbox? Vul dan het contactformulier in op de website www.adhdervaringsexpert.nl/contact/

Commentaar op Facebook

Wow Hetty wat klinkt dat als een bevrijding. Daar heb je dan echt heel lang mee geworsteld.

😍 Prachtig beschreven Hetty. Voor iedereen, in leesbare taal. Wat een verademing.

💜

5 maanden geleden

De ADHD ervaringsexpert

B-L-O-G 40: Ik hou me staande en neem mee…… Duizenden corona-gedachten en mijn AD(H)D……• Dit blog staat deels los van mijn AD(H)D, alhoewel mijn hersenspinsels vaak veel stappen verder gaan dan een gemiddeld brein.• Dit blog staat los van de ongelooflijke krachtige en onvoorwaardelijke inzet van alle mensen in het onderwijs En tegelijk wil ik mijn gedachten bloggen omdat ik namelijk behoorlijk lamgeslagen was de afgelopen dagen.Alle onduidelijkheid over wat wel- en niet mag. De onvoorspelbaarheid met bijbehorende keuzes die ik moest maken als mens, moeder en zzp-er. Het hakte er allemaal behoorlijk in.En nog steeds…… is 60% van mijn brein besmet met corona-gedachten. En dat zorgt ervoor dat ik niet kan functioneren zoals ik eigenlijk wil; met de juiste focus, de juiste structuur met een passende snelheid.En ik kan je zeggen, ik ben niet de enige!Mijn gedachten gaan op dit moment uit naar de kinderen die straks examen moeten doen.Als ik lees dat deze kinderen (in regio Zeeuws Vlaanderen) volgende week verder gaan met hun schoolexamens, dan bekruipt mij een ongemakkelijk gevoel. Tuurlijk, kinderen zijn heel flexibel maar wordt er rekening mee gehouden dat de voorbereiding op deze examens niet te vergelijken zijn met een normale schoolse situatie?• Kinderen die thuis, als het goed is, begeleid en gemotiveerd worden door hun ouders die ook thuis aan het werk zijn, zo goed en zo kwaad als dat kan. • Kinderen in de bloei van hun leven waarvan hun sociale leven deels op z’n gat ligt (blij dat er in ieder geval online nog veel contact mogelijk is)• Kinderen die uitbreken omdat ze willen chillen op iedere andere plek behalve thuisIk weet best, deze periode is maar tijdelijk maar het vreet wel aan ze. Ook hun hoofd is, net als de mijne, ook voor een deel besmet met corona-gedachten. Ik spreek kinderen die informatie niet op kunnen hoesten omdat er corona-gedachten in de weg zitten. Zijn zij in staat tot omdenken? Zijn zij in staat om de knop om te zetten met behulp van onderwijs-op-afstand? Krijgen ze voldoende tijd om zich aan te passen aan deze uitzonderlijke situatie?En zijn zij dan ook in staat om zich voor de volle 100% te storten op die belangrijke prestatie waar ze, samen met de docenten, al enkele jaren naar toe werken?Mijn overtuiging is: Het puberbrein stil leggen is ongezond en zeer onverstandig.Mijn vraag is: Is het wel mogelijk dat de lat iets omlaag gaat uit begrip voor het puberbrein?Ik heb mijn lat voor de komende weken in ieder geval flink omlaag gehaald omdat ik dan beter functioneer als mens en moeder. En ik hoop dat dat voor de examenkandidaten ook tijdelijk mogelijk is.-- voel je vrij om dit verhaal te delen --Fijne groet,HettyDe AD(H)D ervaringsexpert ... Bekijk meerBekijk minder

B-L-O-G 40: Ik hou me staande en neem mee…… 
Duizenden corona-gedachten en mijn AD(H)D……
• Dit blog staat deels los van mijn AD(H)D, alhoewel mijn hersenspinsels vaak veel stappen verder gaan dan een gemiddeld brein.
• Dit blog staat los van de ongelooflijke krachtige en onvoorwaardelijke inzet van alle mensen in het onderwijs 
En tegelijk wil ik mijn gedachten bloggen omdat ik namelijk behoorlijk lamgeslagen was de afgelopen dagen.
Alle onduidelijkheid over wat wel- en niet mag. De onvoorspelbaarheid met bijbehorende keuzes die ik moest maken als mens, moeder en zzp-er. Het hakte er allemaal behoorlijk in.
En nog steeds…… is 60% van mijn brein besmet met corona-gedachten. En dat zorgt ervoor dat ik niet kan functioneren zoals ik eigenlijk wil; met de juiste focus, de juiste structuur met een passende snelheid.
En ik kan je zeggen, ik ben niet de enige!
Mijn gedachten gaan op dit moment uit naar de kinderen die straks examen moeten doen.
Als ik lees dat deze kinderen (in regio Zeeuws Vlaanderen) volgende week verder gaan met hun schoolexamens, dan bekruipt mij een ongemakkelijk gevoel. Tuurlijk, kinderen zijn heel flexibel maar wordt er rekening mee gehouden dat de voorbereiding op deze examens niet te vergelijken zijn met een normale schoolse situatie?
• Kinderen die thuis, als het goed is, begeleid en gemotiveerd worden door hun ouders die ook thuis aan het werk zijn, zo goed en zo kwaad als dat kan. 
• Kinderen in de bloei van hun leven waarvan hun sociale leven deels op z’n gat ligt (blij dat er in ieder geval online nog veel contact mogelijk is)
• Kinderen die uitbreken omdat ze willen chillen op iedere andere plek behalve thuis
Ik weet best, deze periode is maar tijdelijk maar het vreet wel aan ze. Ook hun hoofd is, net als de mijne, ook voor een deel besmet met corona-gedachten. 
Ik spreek kinderen die informatie niet op kunnen hoesten omdat er corona-gedachten in de weg zitten. 
Zijn zij in staat tot omdenken? Zijn zij in staat om de knop om te zetten met behulp van onderwijs-op-afstand? Krijgen ze voldoende tijd om zich aan te passen aan deze uitzonderlijke situatie?
En zijn zij dan ook in staat om zich voor de volle 100% te storten op die belangrijke prestatie waar ze, samen met de docenten, al enkele jaren naar toe werken?
Mijn overtuiging is: Het puberbrein stil leggen is ongezond en zeer onverstandig.
Mijn vraag is: Is het wel mogelijk dat de lat iets omlaag gaat uit begrip voor het puberbrein?
Ik heb mijn lat voor de komende weken in ieder geval flink omlaag gehaald omdat ik dan beter functioneer als mens en moeder. En ik hoop dat dat voor de examenkandidaten ook tijdelijk mogelijk is.
-- voel je vrij om dit verhaal te delen --
Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert

Commentaar op Facebook

Mooi Hetty, zo herkenbaar.... wij waren gisteren helemaal 'op' en toe aan weekend....hoe raar dat misschien klinkt🥴

Een sombere dag als gister, besmet ook je denken. Gelukkig schijnt vandaag de zon weer.

Mooi Hetty, dankjewel voor het delen... 😌

Bekijk meer