meer begrip voor en beter begrijpen van ADHD

Blog

Via mijn Facebook pagina worden er regelmatig blogs gepost die hier te lezen zijn:

3 dagen geleden

De ADHD ervaringsexpert

>> blog 31: Ik volg een opleiding en neem mee… mijn felgekleurde Hummer en mijn AD(H)D…
.
Vandaag is de laatste dag van mijn opleiding. Het afgelopen jaar reisde ik 5x 2 dagen af naar Rijsbergen om me bij te scholen in het oplossingsgericht werken.
.
Wat heb ik ongelooflijk veel geleerd! Zelfs na 4 jaar studie in Brugge is het nog steeds waardevol en van meerwaarde om me onder te laten dompelen in het gedachtengoed.
.
Naast het intrainen van oude en nieuwe technieken heeft mijn zelfvertrouwen een ongelooflijke boost gekregen. Dat is natuurlijk altijd goed maar het voelt soms ook wat onwennig.
.
Een gezond portie zelfvertrouwen zorgt bij mij ook altijd voor een wiebeltje in mijn hoofd: “sla niet door Hetty, ga niet stuiteren, kijk uit dat je niet teveel ruimte inneemt”.
.
Als ik dit hardop zou zeggen tegen anderen, zou ik meteen te horen krijgen: Maak je niet dik, je moet stoppen met je klein je houden, er zullen altijd mensen zijn die iets van je vinden, daar moet je gewoon sch#t aan hebben.
.
Lieve mensen……. dat weet ik ook wel….. daar zit ‘t ‘m bij mij niet in. Ik maak me niet zo snel druk om wat anderen van mij vinden, en ik hou me niet klein voor anderen (anders zou ik geen gezonde onderneming hebben), ik heb best veel sch#t aan anderen…….. nogmaals, daar zit ‘t ‘m niet in…..
.
Het gaat erom wat het met mij doet, met mij als coach maar zeker ook met mij als mens…. In mijn hoofd en in mijn lijf….
Als ik goed in mijn vel zit, en ik krijg een boost van de mensen waartussen ik me bevind, dan stijgt mijn energie naar een astronomisch level. Mijn hart gaat harder kloppen, mijn bloed gaat sneller stromen, mijn wangen worden rood, mijn benen gaan wiebelen.
.
Ik zit op het puntje van mijn stoel, ik stel veel vragen, ik lach hard om de grapjes van anderen en, nu wordt het genant, ik lig in een deuk om mijn eigen grapjes.
.
Dit kan lichtelijk irritant zijn voor anderen, dat weet ik, vind ik niet zo’n probleem….. maar de schade die ik bij mezelf aanricht is zorgelijker.
.
Ik rij als het ware in een verlengde Hummer in een veel te felle kleur. Als een malle rij ik rondjes tussen de anderen en stoot hier en daar tegen het trottoir. Ik neem veel ruimte in op de snelweg waardoor anderen geregeld even aan de kant moeten. Mijn energie wordt een kilometervreter. Ik jaag een hele tank benzine in 1x er doorheen, de motor draait met 1 trap op het gaspedaal op volle toeren.
.
Niet handig dit……. Want in no-time transformeert de Hummer naar een zielig hoopje staal.
.
Oeps……
.
Ahum, even terug naar mijn zelfvertrouwen……
.
- Mede dankzij de opleiding die ik heb gevolgd lukt het me steeds beter om te luisteren naar de staat van mijn auto (lees: bewustwording).
- Steeds vaker check ik of de bandenspanning niet te hoog is (lees: balans tussen gezonde spanning en ontspanning in mijn hoofd en lijf).
- Ik kijk geregeld in mijn spiegels (lees: leren van je eigen handelen).
- Het oliepeil, daar hoef ik me geen zorgen om te maken, de wagen loopt gesmeerd (goede basis).
- Houd ik me nog aan de juiste snelheid (lees: hoeveel praat ik met armen en benen?).
- En als laatste….. heb ik mijn gordel om (lees: veiligheid voelen in mijn eigen lijf en hoofd)?
.
En nu zit ik op bed in het hotel. Klaar voor de laatste dag. Vandaag ga ik niet met de Hummer. Er staat namelijk al een Audi op de parking (ook niet nix). En ik heb er weer reuze zin!
.
Ik denk ineens weer aan het compliment dat een deelnemer M. mij gaf op de 2e ochtend van de opleiding (ik bewonder haar enorm): Hetty, jouw aanwezigheid in de groep en jouw inbreng nodigt mij uit om net zo actief en enthousiast mee te doen als jij…..
.
Kijk, deze steek ik toch mooi ff in mijn dashbord kastje….. en die komt er niet meer vandaan!

Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert
... Bekijk meerBekijk minder

>> blog 31: Ik volg een opleiding en neem mee… mijn felgekleurde Hummer en mijn AD(H)D…
.
Vandaag is de laatste dag van mijn opleiding. Het afgelopen jaar reisde ik 5x 2 dagen af naar Rijsbergen om me bij te scholen in het oplossingsgericht werken. 
.
Wat heb ik ongelooflijk veel geleerd! Zelfs na 4 jaar studie in Brugge is het nog steeds waardevol en van meerwaarde om me onder te laten dompelen in het gedachtengoed. 
.
Naast het intrainen van oude en nieuwe technieken heeft mijn zelfvertrouwen een ongelooflijke boost gekregen. Dat is natuurlijk altijd goed maar het voelt soms ook wat onwennig. 
.
Een gezond portie zelfvertrouwen zorgt bij mij ook altijd voor een wiebeltje in mijn hoofd: “sla niet door Hetty, ga niet stuiteren, kijk uit dat je niet teveel ruimte inneemt”.
.
Als ik dit hardop zou zeggen tegen anderen, zou ik meteen te horen krijgen: Maak je niet dik, je moet stoppen met je klein je houden, er zullen altijd mensen zijn die iets van je vinden, daar moet je gewoon sch#t aan hebben.
.
Lieve mensen……. dat weet ik ook wel….. daar zit ‘t ‘m bij mij niet in. Ik maak me niet zo snel druk om wat anderen van mij vinden, en ik hou me niet klein voor anderen (anders zou ik geen gezonde onderneming hebben), ik heb best veel sch#t aan anderen…….. nogmaals, daar zit ‘t ‘m niet in…..
.
Het gaat erom wat het met mij doet, met mij als coach maar zeker ook met mij als mens…. In mijn hoofd en in mijn lijf….
Als ik goed in mijn vel zit, en ik krijg een boost van de mensen waartussen ik me bevind, dan stijgt mijn energie naar een astronomisch level. Mijn hart gaat harder kloppen, mijn bloed gaat sneller stromen, mijn wangen worden rood, mijn benen gaan wiebelen.
.
Ik zit op het puntje van mijn stoel, ik stel veel vragen, ik lach hard om de grapjes van anderen en, nu wordt het genant, ik lig in een deuk om mijn eigen grapjes.
.
Dit kan lichtelijk irritant zijn voor anderen, dat weet ik, vind ik niet zo’n probleem….. maar de schade die ik bij mezelf aanricht is zorgelijker.
.
Ik rij als het ware in een verlengde Hummer in een veel te felle kleur. Als een malle rij ik rondjes tussen de anderen en stoot hier en daar tegen het trottoir. Ik neem veel ruimte in op de snelweg waardoor anderen geregeld even aan de kant moeten. Mijn energie wordt een kilometervreter. Ik jaag een hele tank benzine in 1x er doorheen, de motor draait met 1 trap op het gaspedaal op volle toeren. 
.
Niet handig dit……. Want in no-time transformeert de Hummer naar een zielig hoopje staal.
.
Oeps…… 
.
Ahum, even terug naar mijn zelfvertrouwen……
.
- Mede dankzij de opleiding die ik heb gevolgd lukt het me steeds beter om te luisteren naar de staat van mijn auto (lees: bewustwording). 
- Steeds vaker check ik of de bandenspanning niet te hoog is (lees: balans tussen gezonde spanning en ontspanning in mijn hoofd en lijf).
- Ik kijk geregeld in mijn spiegels (lees: leren van je eigen handelen). 
- Het oliepeil, daar hoef ik me geen zorgen om te maken, de wagen loopt gesmeerd (goede basis).
- Houd ik me nog aan de juiste snelheid (lees: hoeveel praat ik met armen en benen?). 
- En als laatste….. heb ik mijn gordel om (lees: veiligheid voelen in mijn eigen lijf en hoofd)?
.
En nu zit ik op bed in het hotel. Klaar voor de laatste dag. Vandaag ga ik niet met de Hummer. Er staat namelijk al een Audi op de parking (ook niet nix). En ik heb er weer reuze zin! 
.
Ik denk ineens weer aan het compliment dat een deelnemer M. mij gaf op de 2e ochtend van de opleiding (ik bewonder haar enorm): Hetty, jouw aanwezigheid in de groep en jouw inbreng nodigt mij uit om net zo actief en enthousiast mee te doen als jij…..
.
Kijk, deze steek ik toch mooi ff in mijn dashbord kastje….. en die komt er niet meer vandaan!
Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert

 

Commentaar op Facebook

WoW Hetty wat mooi geschreven weer!! Wat zet dit me ook weer aan het denken😁 ik ga de komende dagen maar eens kijken hoe de staat van mijn auto is 😉

2 weken geleden

De ADHD ervaringsexpert

>> Blog 30: Ik ben op zoek naar tevredenheid neem ik mee…. Mijn uitstelgedrag en mijn AD(H)D….
.
Zo nu en dan bekruipt het me…… een ontevreden gevoel. Ik zit maar een beetje te lummelen op mijn telefoon en er komt niets uit mijn handen. Het is geen verveling, want dat is een uitgestorven vaardigheid. Het is een gevoel dat je niets bereikt hebt waarover je tevreden kunt zijn. Je zit vastgekleefd aan iets wat je gevoelsmatig nauwelijks iets oplevert.
.
Naast het ontevreden gevoel bekruipt me nog iets waar ik mee worstel als ik mijn leven leef op social-media….. uitstelgedrag….. en weet je, dat is nou typisch zo’n AD(H)D dingetje.
Tuurlijk, iedereen zal zichzelf hierin herkennen maar uitstelgedrag als kenmerk van AD(H)D is toch net iets anders als dingen voor je uit schuiven omdat je er ‘gewoon’ ff geen zin in hebt.
.
Ik schud even enkele oorzaken van uitstelgedrag uit mijn mouw:
- Hyperfocus: uitstelgedrag doordat je in een hyperfocus zit. Je kunt je niet losmaken van waar je eigenlijk mee wilt stoppen waardoor je niet in gang schiet voor de volgende klus
- Onoverzichtelijk: uitstelgedrag omdat je de klus niet overziet. Je weet niet hoe je er in hemelsnaam aan moet beginnen
- Te veel, te groot: uitstelgedrag door dat je lijstje zo groot is dat je niet weet waar je eerst moet beginnen
- Enkel presteren onder druk: uitstelgedrag omdat je enkel onder druk presteert waardoor je wacht tot het laatste moment. Uitstellen zodat je de klus kunt klaren met een stoot adrenaline.
.
Nu we enkele oorzaken van uitstelgedrag in kaart hebben, kunnen we zoeken naar wat helpend zou kunnen zijn:
.
- Hyperfocus: bij hyperfocus ontstaat er een enorme (onbewuste) intrinsieke motivatie vanuit het diepst van je vezels. Je hebt dus de mogelijkheid om je te motiveren voor iets! Het is dus de taak om op zoek te gaan wat je motivatie is om die andere, wel belangrijke klus te klaren, dit inzicht helpt je bij een volgende keer.
- Onoverzichtelijk: als ik een klus niet overzie, hak ik ‘m vaak in stukjes. Hierdoor worden het meerdere kleine klusjes maar het zijn wel kleinere haalbare klussen. Daarbij kan ik me dan ook afvragen of ik ze allemaal achter elkaar kan doen of niet.
- Teveel, te groot: als het lijstje te groot is, maak dan een nieuw lijstje. Zet enkel de taken erop die van belang zijn voor dat dagdeel en verscheur het ‘te lange’ lijstje. Vertrouw erop dat de andere klusjes nog eens terugkomen in je gedachten, op een ander geschikter moment.
- Enkel presteren onder druk: onder druk presteren kan soms heel fijn zijn omdat de creativiteit en de drang tot presteren dan eigenlijk heel laat op gang komt. Het lastige is dat je dat van te voren niet weet. Wat je kunt doen is vooraf een bewuste keuze maken voor het uitstellen: “Als ik wacht tot het laatste moment, dan doe ik het op adrenaline. Ik kan er ook voor kiezen om het nu te doen, dat kost me dan even wat meer moeite om op gang te komen en ik gun mezelf daar even wat tijd voor”.
.
Het mooie van bovenstaande is dat er een bewustwordingsproces op gang komt. Hierdoor besef je sneller waar je behoefte ligt, wat je motivatie is, waar je op vast loopt of waar je juist erg goed op gedijt.
.
Doe er je voordeel mee, bij mij helpt dit enorm….. en als het niet helpt, dan heb ik nog een laatste tip voor je….. deze pik ik rechtstreeks van mijn dochter:
.
“Mam, zeg eens heel boos tegen me dat ik mijn telefoon moet wegleggen en dat ik aan het werk moet gaan?”.
.
Zo is er tenminste ééntje die met een tevreden gevoel aan de slag gaat……
.
Fijne groet
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert
... Bekijk meerBekijk minder

>> Blog 30: Ik ben op zoek naar tevredenheid neem ik mee…. Mijn uitstelgedrag en mijn AD(H)D….
.
Zo nu en dan bekruipt het me…… een ontevreden gevoel. Ik zit maar een beetje te lummelen op mijn telefoon en er komt niets uit mijn handen. Het is geen verveling, want dat is een uitgestorven vaardigheid. Het is een gevoel dat je niets bereikt hebt waarover je tevreden kunt zijn. Je zit vastgekleefd aan iets wat je gevoelsmatig nauwelijks iets oplevert.
.
Naast het ontevreden gevoel bekruipt me nog iets waar ik mee worstel als ik mijn leven leef op social-media….. uitstelgedrag….. en weet je, dat is nou typisch zo’n AD(H)D dingetje.
Tuurlijk, iedereen zal zichzelf hierin herkennen maar uitstelgedrag als kenmerk van AD(H)D is toch net iets anders als dingen voor je uit schuiven omdat je er ‘gewoon’ ff geen zin in hebt.
.
Ik schud even enkele oorzaken van uitstelgedrag uit mijn mouw:
- Hyperfocus: uitstelgedrag doordat je in een hyperfocus zit. Je kunt je niet losmaken van waar je eigenlijk mee wilt stoppen waardoor je niet in gang schiet voor de volgende klus
- Onoverzichtelijk: uitstelgedrag omdat je de klus niet overziet. Je weet niet hoe je er in hemelsnaam aan moet beginnen
- Te veel, te groot: uitstelgedrag door dat je lijstje zo groot is dat je niet weet waar je eerst moet beginnen
- Enkel presteren onder druk: uitstelgedrag omdat je enkel onder druk presteert waardoor je wacht tot het laatste moment. Uitstellen zodat je de klus kunt klaren met een stoot adrenaline.
.
Nu we enkele oorzaken van uitstelgedrag in kaart hebben, kunnen we zoeken naar wat helpend zou kunnen zijn:
.
- Hyperfocus: bij hyperfocus ontstaat er een enorme (onbewuste) intrinsieke motivatie vanuit het diepst van je vezels. Je hebt dus de mogelijkheid om je te motiveren voor iets! Het is dus de taak om op zoek te gaan wat je motivatie is om die andere, wel belangrijke klus te klaren, dit inzicht helpt je bij een volgende keer.
- Onoverzichtelijk: als ik een klus niet overzie, hak ik ‘m vaak in stukjes. Hierdoor worden het meerdere kleine klusjes maar het zijn wel kleinere haalbare klussen. Daarbij kan ik me dan ook afvragen of ik ze allemaal achter elkaar kan doen of niet.
- Teveel, te groot: als het lijstje te groot is, maak dan een nieuw lijstje. Zet enkel de taken erop die van belang zijn voor dat dagdeel en verscheur het ‘te lange’ lijstje. Vertrouw erop dat de andere klusjes nog eens terugkomen in je gedachten, op een ander geschikter moment.
- Enkel presteren onder druk: onder druk presteren kan soms heel fijn zijn omdat de creativiteit en de drang tot presteren dan eigenlijk heel laat op gang komt. Het lastige is dat je dat van te voren niet weet. Wat je kunt doen is vooraf een bewuste keuze maken voor het uitstellen: “Als ik wacht tot het laatste moment, dan doe ik het op adrenaline. Ik kan er ook voor kiezen om het nu te doen, dat kost me dan even wat meer moeite om op gang te komen en ik gun mezelf daar even wat tijd voor”.
.
Het mooie van bovenstaande is dat er een bewustwordingsproces op gang komt. Hierdoor besef je sneller waar je behoefte ligt, wat je motivatie is, waar je op vast loopt of waar je juist erg goed op gedijt.
.
Doe er je voordeel mee, bij mij helpt dit enorm….. en als het niet helpt, dan heb ik nog een laatste tip voor je….. deze pik ik rechtstreeks van mijn dochter:
.
“Mam, zeg eens heel boos tegen me dat ik mijn telefoon moet wegleggen en dat ik aan het werk moet gaan?”.
.
Zo is er tenminste ééntje die met een tevreden gevoel aan de slag gaat……
.
Fijne groet
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert

1 maand geleden

De ADHD ervaringsexpert

>> Blog 29: Ik ga fietsen en neem mee…. Mijn platte stuurtje en mijn AD(H)D….
.
Tot een aantal jaren geleden was ik er helemaal aan verknocht…… mijn racefiets. Iedere avond fietste ik een ronde en genoot van de omgeving en van mijn fitte lijf. Omdat ik in Zeeuws Vlaanderen woon was het wel steeds een zoektocht naar de windrichting zodat ik mijn rondje enigszins comfortabel kon afmaken. Want…. In dit kustgebied waait het namelijk altijd en als ik ergens een hekel aan heb dan is het wel fietsen met tegenwind….. maar alé, daar was ik destijds wel tegenop gewassen.
.
Het fietsseizoen duurde maar 2 jaar en daarna belandde mijn fiets achterin het tuinhuisje onder een stapel lounge kussens. Heel af en toe mocht fietslief even luchten bij het opruimen van het tuinhuisje en soms, héééél soms (maximaal 2x per jaar) draaiden de wielen even rond tijdens een korte opwarmingsronde.
.
Hoe kwam het nou dat ik mijn voeten niet meer in-klikte op de pendalen? Dat ontdekte ik vorig jaar….. Ik fiets enorm graag maar tijdens het fietsen kom ik in een relaxstand en wil eigenlijk alles van me af fietsen. Alle gedachten, alle prikkels van de dag, de week, de maand. Gewoon even alles eruit.
Als ik dan langs de weilanden het strand en de polders rij, verdwijn ik in mijn eigen coconnetje van rust en geluk. O, wat is het dan lullig dat je een helling afsjeest in een scherpe bocht, richting een fietstunnel….. want daar komt natuurlijk die tegenligger om de hoek en dan ben ik niet meer die vrouw in haar veilige coconnetje….. nee, dan ben ik dus gewoon een Piet Paniek die als de sodemieter in haar remmen moet knijpen als normale deelnemer in het verkeer. Er wordt gewoon van mij verwacht dat ik op mijn eigen weghelft blijf en dat ik een knetter strakke bocht neem waardoor we dit beide overleven.
.
En daar werd ik doodzenuwachtig en heel erg onzeker van. De fractie van een seconde bedenktijd om de stand van mijn handen aan het stuur te veranderen van fietsstand naar remstand brak me op. Dit klinkt voor anderen misschien belachelijk maar als ADD-er heb ik nou eenmaal altijd lichte chaos in mijn hoofd waardoor ik niet blind kan vertrouwen op de verwerkingssnelheid van mijn hersenen. Plotseling remmen op een fiets met een heul smal en gebogen stuurtje en kneiter dunne bandjes is dus niet geheel vanzelfsprekend voor mij (ach, laat me ff lekker overdrijven).
.
Ik haatte mijn fiets, ik haatte mijn stuur, ik haatte mezelf. Ik wilde geen deelnemer zijn aan het verkeer. Ik wilde niet uit mijn lichte hypnose worden getrokken door de wereld om mij heen. Ik wilde gewoon verdwijnen op mijn zadel. Heerlijk in mijn eigen gedachten in mijn eigen wereldje……. En dat gaat niet. Niet op de weg, niet in de Zeeuws Vlaamse polder, niet op de duinen langs het strand…. Niet, gewoon helemaal niet.
.
En toen stond hij daar, mijn zwart-rode vriend….. ongebruikt en eeuwig zonde. Totdat een vriend mij adviseerde om een ander stuur te nemen……. “Je zit dan wat rechter en je hebt je remmen altijd bij de hand”. Nou, manlief heeft het geweten….. Het hele winterseizoen heeft hij moeten luisteren naar een vrouw die zeurde over een ‘plat stuurtje’. En nu, ode aan mijn lief die afgelopen zaterdag heeft lopen klooien aan mijn fiets en het resultaat mag er zijn!
.
Gisteren heb ik mijn eerste toertje gedaan. Alle onzekerheid is verdwenen. Het zweet stond op mijn bovenlip en mijn kaken waren zo rood als een crootje (= bietje op z’n Zeeuws). Wat heb ik genoten zeg! In mijn hyperfocus op de fiets, kop in de wind, brein leeg, chaos even weg.
.
Zie je wel dat ik dit kan! Ik vind alles best, zolang ik de touwtjes maar in handen heb…… ik bedoel natuurlijk mijn remmen en mijn platte stuurtje!
.
Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert
... Bekijk meerBekijk minder

>> Blog 29: Ik ga fietsen en neem mee…. Mijn platte stuurtje en mijn AD(H)D….
.
Tot een aantal jaren geleden was ik er helemaal aan verknocht…… mijn racefiets. Iedere avond fietste ik een ronde en genoot van de omgeving en van mijn fitte lijf. Omdat ik in Zeeuws Vlaanderen woon was het wel steeds een zoektocht naar de windrichting zodat ik mijn rondje enigszins comfortabel kon afmaken. Want…. In dit kustgebied waait het namelijk altijd en als ik ergens een hekel aan heb dan is het wel fietsen met tegenwind….. maar alé, daar was ik destijds wel tegenop gewassen.
.
Het fietsseizoen duurde maar 2 jaar en daarna belandde mijn fiets achterin het tuinhuisje onder een stapel lounge kussens. Heel af en toe mocht fietslief even luchten bij het opruimen van het tuinhuisje en soms, héééél soms (maximaal 2x per jaar) draaiden de wielen even rond tijdens een korte opwarmingsronde.
.
Hoe kwam het nou dat ik mijn voeten niet meer in-klikte op de pendalen? Dat ontdekte ik vorig jaar….. Ik fiets enorm graag maar tijdens het fietsen kom ik in een relaxstand en wil eigenlijk alles van me af fietsen. Alle gedachten, alle prikkels van de dag, de week, de maand. Gewoon even alles eruit.
Als ik dan langs de weilanden het strand en de polders rij, verdwijn ik in mijn eigen coconnetje van rust en geluk. O, wat is het dan lullig dat je een helling afsjeest in een scherpe bocht, richting een fietstunnel….. want daar komt natuurlijk die tegenligger om de hoek en dan ben ik niet meer die vrouw in haar veilige coconnetje….. nee, dan ben ik dus gewoon een Piet Paniek die als de sodemieter in haar remmen moet knijpen als normale deelnemer in het verkeer. Er wordt gewoon van mij verwacht dat ik op mijn eigen weghelft blijf en dat ik een knetter strakke bocht neem waardoor we dit beide overleven.
.
En daar werd ik doodzenuwachtig en heel erg onzeker van. De fractie van een seconde bedenktijd om de stand van mijn handen aan het stuur te veranderen van fietsstand naar remstand brak me op. Dit klinkt voor anderen misschien belachelijk maar als ADD-er heb ik nou eenmaal altijd lichte chaos in mijn hoofd waardoor ik niet blind kan vertrouwen op de verwerkingssnelheid van mijn hersenen. Plotseling remmen op een fiets met een heul smal en gebogen stuurtje en kneiter dunne bandjes is dus niet geheel vanzelfsprekend voor mij (ach, laat me ff lekker overdrijven).
.
Ik haatte mijn fiets, ik haatte mijn stuur, ik haatte mezelf. Ik wilde geen deelnemer zijn aan het verkeer. Ik wilde niet uit mijn lichte hypnose worden getrokken door de wereld om mij heen. Ik wilde gewoon verdwijnen op mijn zadel. Heerlijk in mijn eigen gedachten in mijn eigen wereldje……. En dat gaat niet. Niet op de weg, niet in de Zeeuws Vlaamse polder, niet op de duinen langs het strand…. Niet, gewoon helemaal niet.
.
En toen stond hij daar, mijn zwart-rode vriend….. ongebruikt en eeuwig zonde. Totdat een vriend mij adviseerde om een ander stuur te nemen……. “Je zit dan wat rechter en je hebt je remmen altijd bij de hand”. Nou, manlief heeft het geweten….. Het hele winterseizoen heeft hij moeten luisteren naar een vrouw die zeurde over een ‘plat stuurtje’. En nu, ode aan mijn lief die afgelopen zaterdag heeft lopen klooien aan mijn fiets en het resultaat mag er zijn! 
.
Gisteren heb ik mijn eerste toertje gedaan. Alle onzekerheid is verdwenen. Het zweet stond op mijn bovenlip en mijn kaken waren zo rood als een crootje (= bietje op z’n Zeeuws). Wat heb ik genoten zeg! In mijn hyperfocus op de fiets, kop in de wind, brein leeg, chaos even weg. 
.
Zie je wel dat ik dit kan! Ik vind alles best, zolang ik de touwtjes maar in handen heb…… ik bedoel natuurlijk mijn remmen en mijn platte stuurtje!
.
Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert

2 maanden geleden

De ADHD ervaringsexpert

>> Blog 28: Ik stel mezelf 3 vragen en neem mee….. een gelukkiger leven en mijn AD(H)D… . 1. Wat heb ik vandaag gedaan waar ik tevreden over ben? . Ik heb een dierbare gebeld om te vragen hoe het was afgelopen met een lastige situatie . 2. Wat hebben anderen vandaag gedaan waar ik tevreden of dankbaar om ben? En hoe heb ik daarop gereageerd zodat die persoon dat misschien wel nog eens opnieuw zal doen? . Deze dierbare is bij haar standpunt gebleven en dat bewonderde ik enorm. Ik heb dat ook naar haar benoemd en we hebben daarna nog erg gelachen en gepraat over onze bijzondere band. . 3. Wat zie ik nog om me heen, wat hoor, voel, ruik, proef of ervaar ik waar ik tevreden of dankbaar over kan zijn? . Ik hoorde hoe mijn man aan mijn racefiets aan het sleutelen was zodat ik binnenkort weer buiten kan gaan fietsen. Ik zag mijn zoon thuiskomen van zijn werk en hij maakte een grapje. Ik voelde hoe mijn dochter haar armen om mij heen sloeg toen ik mijn tanden stond te poetsen, ik rook de gebakken kippenpootjes toen ik wat later thuis kwam van mijn werk, ik ervaarde de heerlijke douche mouse van mijn veeeeeeel te dure maar welverdiende Rituals…… . Deze levens-veranderende oplossingsgerichte vragen zijn opgesteld door Dr. Luc Isebaert (oprichter van het Korzybski Instituut waaraan ik 4 jaar lang studeerde). . Stel jezelf deze 3 vragen elke dag voor de komende 2 weken en leer hoe jij je kwaliteit van leven zelf positief kunt beïnvloeden. . . Morgen, 3 mei 2019, is het Solution Focused World Day. Op deze dag komen wereldwijd mensen samen om zich te laten inspireren over het oplossingsgerichte gedachtengoed. En natuurlijk ben ik daar bij! . Fijne groet, Hetty de AD(H)D ervaringsexpert ... Bekijk meerBekijk minder

2 maanden geleden

De ADHD ervaringsexpert

>> Blog 28: Ik stel mezelf 3 vragen en neem mee….. een gelukkiger leven en mijn AD(H)D…
.
1. Wat heb ik vandaag gedaan waar ik tevreden over ben?
.
Ik heb een dierbare gebeld om te vragen hoe het was afgelopen met een lastige situatie
.
2. Wat hebben anderen vandaag gedaan waar ik tevreden of dankbaar om ben? En hoe heb ik daarop gereageerd zodat die persoon dat misschien wel nog eens opnieuw zal doen?
.
Deze dierbare is bij haar standpunt gebleven en dat bewonderde ik enorm. Ik heb dat ook naar haar benoemd en we hebben daarna nog erg gelachen en gepraat over onze bijzondere band.
.
3. Wat zie ik nog om me heen, wat hoor, voel, ruik, proef of ervaar ik waar ik tevreden of dankbaar over kan zijn?
.
Ik hoorde hoe mijn man aan mijn racefiets aan het sleutelen was zodat ik binnenkort weer buiten kan gaan fietsen. Ik zag mijn zoon thuiskomen van zijn werk en hij maakte een grapje. Ik voelde hoe mijn dochter haar armen om mij heen sloeg toen ik mijn tanden stond te poetsen, ik rook de gebakken kippenpootjes toen ik wat later thuis kwam van mijn werk, ik ervaarde de heerlijke douche mouse van mijn veeeeeeel te dure maar welverdiende Rituals……
.
Deze levens-veranderende oplossingsgerichte vragen zijn opgesteld door Dr. Luc Isebaert (oprichter van het Korzybski Instituut waaraan ik 4 jaar lang studeerde).
.
Stel jezelf deze 3 vragen elke dag voor de komende 2 weken en leer hoe jij je kwaliteit van leven zelf positief kunt beïnvloeden.
.
.
Morgen, 3 mei 2019, is het Solution Focused World Day.
Op deze dag komen wereldwijd mensen samen om zich te laten inspireren over het oplossingsgerichte gedachtengoed. En natuurlijk ben ik daar bij!
.
Fijne groet,
Hetty
de AD(H)D ervaringsexpert
... Bekijk meerBekijk minder

>> Blog 28: Ik stel mezelf 3 vragen en neem mee….. een gelukkiger leven en mijn AD(H)D…
.
1. Wat heb ik vandaag gedaan waar ik tevreden over ben?
.
Ik heb een dierbare gebeld om te vragen hoe het was afgelopen met een lastige situatie
.
2. Wat hebben anderen vandaag gedaan waar ik tevreden of dankbaar om ben? En hoe heb ik daarop gereageerd zodat die persoon dat misschien wel nog eens opnieuw zal doen?
.
Deze dierbare is bij haar standpunt gebleven en dat bewonderde ik enorm. Ik heb dat ook naar haar benoemd en we hebben daarna nog erg gelachen en gepraat over onze bijzondere band.
.
3. Wat zie ik nog om me heen, wat hoor, voel, ruik, proef of ervaar ik waar ik tevreden of dankbaar over kan zijn?
.
Ik hoorde hoe mijn man aan mijn racefiets aan het sleutelen was zodat ik binnenkort weer buiten kan gaan fietsen. Ik zag mijn zoon thuiskomen van zijn werk en hij maakte een grapje. Ik voelde hoe mijn dochter haar armen om mij heen sloeg toen ik mijn tanden stond te poetsen, ik rook de gebakken kippenpootjes toen ik wat later thuis kwam van mijn werk, ik ervaarde de heerlijke douche mouse van mijn veeeeeeel te dure maar welverdiende Rituals……
.
Deze levens-veranderende oplossingsgerichte vragen zijn opgesteld door Dr. Luc Isebaert (oprichter van het Korzybski Instituut waaraan ik 4 jaar lang studeerde).
.
Stel jezelf deze 3 vragen elke dag voor de komende 2 weken en leer hoe jij je kwaliteit van leven zelf positief kunt beïnvloeden.
.
.
Morgen, 3 mei 2019,  is het Solution Focused World Day. 
Op deze dag komen wereldwijd mensen samen om zich te laten inspireren over het oplossingsgerichte gedachtengoed. En natuurlijk ben ik daar bij!
.
Fijne groet,
Hetty
de AD(H)D ervaringsexpert

2 maanden geleden

De ADHD ervaringsexpert

>> Blog 27: Ik ontmoet Mark Rutte en neem mee…. Zijn volle programma en mijn AD(H)D…

Beste meneer Rutte,

In dit blog wil ik u niet belasten met mijn politieke voorkeur of met vragen over het voortbestaan van de brede middelbare scholen in Zeeuws-Vlaanderen. Over dat laatste hebben we overigens gisteren wel een heel fijn gesprek gehad. Leraren hebben gevochten als leeuwen zodat onze middelbare school kan blijven innoveren. Het bestuur heeft u alles laten weten over onze streek met haar krachten en kwetsbaarheden. En een aantal leerlingen en ouders (waaronder ikzelf) mochten de praktische kant van de problematiek aan het licht brengen.

Maar….excuses, daar wilde ik het dus niet over hebben. Ik wilde graag mijn bewondering naar u uitspreken. Toen ik las wat uw dagprogramma was op woensdag 24 april 2019 moest ik even diep zuchten. Ik kan me voorstellen dat het voor u een prachtige, best ontspannen dag was. Geen moeilijke kamervragen en debatten in een warme zaal maar een dag op pad in ons prachtige Zeeuwse land en water, tussen de ‘gewone’ mensen.

Zoveel verhalen krijgt u te horen, zoveel handen schudden, zoveel mensen aankijken, zoveel schakelen tussen de verschillende afspraken (zoveel foto’s). Ik weet zeker dat u geen AD(H)D heeft. De prikkels die u op zo’n relatief ontspannende dag te verwerken krijgt, zouden er voor mij al genoeg zijn voor een hele maand.

Ik zag onlangs op tv dat u 6 a 7 uur slaapt per nacht, dan ga ik er ook vanuit dat u uw hoofd leeg heeft gemaakt voordat u na zo'n intensieve dag onder de wol kruipt (dat heeft u wellicht op de terugweg in de auto al gedaan).

Ik moet eerlijk zeggen, dat is mij gisterenavond niet zo goed gelukt hoor. Ik moet bekennen dat ik al om 20.30u lag te slapen op de bank in de armen van mijn man. Geheel ontspannen is de nacht niet verlopen want uw bezoek heeft de hele nacht door mijn hoofd gespookt en het is nog steeds een beetje prettig rommelig daarboven. Daarom heb ik veel bewondering voor het werk dat u verzet op een dag.

Ook is me opgevallen dat uw werkgeheugen echt weergaloos is! De details die u onthoudt in de 30 minuten dat ik bij u aan tafel mocht zitten, daar neem ik mijn petje voor af. Nu moet ik mezelf natuurlijk niet helemaal klein maken want als ik aan het coachen ben, lukt me dat ook best aardig. Maar het verschil is dat ik dat doe met slechts 2 of 3 mensen tegelijk en hooguit 4x per dag. En u ziet er meer dan 100 waarvan u er met zeker met 50 in gesprek gaat. En dat met volle oprechte enthousiasme en spontaniteit. Daar heb ik veel bewondering voor.

Meneer Rutte, mijn dag kon niet meer stuk. En mijn week ook niet. De ontmoeting met u heeft me weer wat millimetertjes doen groeien in persoonlijke trots. Dat heeft niets met AD(H)D te maken hoor maar tot mijn geruststelling heb ik ontdekt dat ik niet wil door groeien naar de functie van minister president… dat weet ik nu zeker want daar is mijn mate van AD(H)D niet tegen opgewassen.

Fijne groet,
Hetty Cornelis
De AD(H)D ervaringsexpert
... Bekijk meerBekijk minder

>> Blog 27: Ik ontmoet Mark Rutte en neem mee…. Zijn volle programma en mijn AD(H)D…
Beste meneer Rutte,
In dit blog wil ik u niet belasten met mijn politieke voorkeur of met vragen over het voortbestaan van de brede middelbare scholen in Zeeuws-Vlaanderen. Over dat laatste hebben we overigens gisteren wel een heel fijn gesprek gehad. Leraren hebben gevochten als leeuwen zodat onze middelbare school kan blijven innoveren. Het bestuur heeft u alles laten weten over onze streek met haar krachten en kwetsbaarheden. En een aantal leerlingen en ouders (waaronder ikzelf) mochten de praktische kant van de problematiek aan het licht brengen.
Maar….excuses, daar wilde ik het dus niet over hebben. Ik wilde graag mijn bewondering naar u uitspreken. Toen ik las wat uw dagprogramma was op woensdag 24 april 2019 moest ik even diep zuchten. Ik kan me voorstellen dat het voor u een prachtige, best ontspannen dag was. Geen moeilijke kamervragen en debatten in een warme zaal maar een dag op pad in ons prachtige Zeeuwse land en water, tussen de ‘gewone’ mensen.
Zoveel verhalen krijgt u te horen, zoveel handen schudden, zoveel mensen aankijken, zoveel schakelen tussen de verschillende afspraken (zoveel foto’s). Ik weet zeker dat u geen AD(H)D heeft. De prikkels die u op zo’n relatief ontspannende dag te verwerken krijgt, zouden er voor mij al genoeg zijn voor een hele maand.
Ik zag onlangs op tv dat u 6 a 7 uur slaapt per nacht, dan ga ik er ook vanuit dat u uw hoofd leeg heeft gemaakt voordat u na zon intensieve dag onder de wol kruipt (dat heeft u wellicht op de terugweg in de auto al gedaan).
Ik moet eerlijk zeggen, dat is mij gisterenavond niet zo goed gelukt hoor. Ik moet bekennen dat ik al om 20.30u lag te slapen op de bank in de armen van mijn man. Geheel ontspannen is de nacht niet verlopen want uw bezoek heeft de hele nacht door mijn hoofd gespookt en het is nog steeds een beetje prettig rommelig daarboven. Daarom heb ik veel bewondering voor het werk dat u verzet op een dag.
Ook is me opgevallen dat uw werkgeheugen echt weergaloos is! De details die u onthoudt in de 30 minuten dat ik bij u aan tafel mocht zitten, daar neem ik mijn petje voor af. Nu moet ik mezelf natuurlijk niet helemaal klein maken want als ik aan het coachen ben, lukt me dat ook best aardig. Maar het verschil is dat ik dat doe met slechts 2 of 3 mensen tegelijk en hooguit 4x per dag. En u ziet er meer dan 100 waarvan u er met zeker met 50 in gesprek gaat. En dat met volle oprechte enthousiasme en spontaniteit. Daar heb ik veel bewondering voor.
Meneer Rutte, mijn dag kon niet meer stuk. En mijn week ook niet. De ontmoeting met u heeft me weer wat millimetertjes doen groeien in persoonlijke trots. Dat heeft niets met AD(H)D te maken hoor maar tot mijn geruststelling heb ik ontdekt dat ik niet wil door groeien naar de functie van minister president… dat weet ik nu zeker want daar is mijn mate van AD(H)D niet tegen opgewassen.
Fijne groet,
Hetty Cornelis
De AD(H)D ervaringsexpert

 

Commentaar op Facebook

Toppertje ! En die milimetertjes zie je op de foto 😉

Weer zo leuk verwoord!! Knapperd!! 😘

Top Hetty. ❣

Super leuk stukje. Mooi geschreven

Je hoeft het politiek niet met hem eens te zijn, maar het is een hele aardige, kundige man met veel humor. ( Ik heb hem een paar jaar geleden mogen ontmoeten.) Mijn dochter is pas gediagnosticeerd met ADD. Ik volg je graag....

Kanjer! 👒😘

SUPER

Mooi verhaal.😀

Supertrots, je pa en ma

👍👍

😁👍🏻😘

Trots.😉😘😘😘

Heerlijk verwoord Hetty! Ik ben ook trots op jou! 🙏🏻

Mooi Hetty Cornelis👍

+ Bekijk meer opmerkingen

3 maanden geleden

De ADHD ervaringsexpert

>> Blog 26: Ze nam afscheid en nam mee….. op eigen kracht en haar recente diagnose AD(H)D….

Na 2 jaar gezinscoaching is het tijd om af te sluiten. Vorige week was ik al wezen lunchen met haar 9-jarige zoon en vandaag zouden moeder en ik een wandeling maken en een lekkere bak koffie drinken aan de Zeeuws-Vlaamse kust.

Trouwens, even tussendoor…. Wat ben ik toch een ongelooflijke bofkont dat ik de ruimte kan opzoeken met mijn klanten. De zee, het strand, de duinen…… niets heerlijker dan de buitenlucht voor een goed gesprek…..

Even terugkieke (op z’n zeeuws)…

2 jaar geleden maakte ik kennis met 2 zwaar vermoeide ouders. Het huilen stond hen nader dan het lachen. Hoe kom je als ouders op 1 lijn? Hoe hou je je stuur vast in de opvoeding bij 2 jonge kinderen waarvan er in ieder geval eentje alle kanten op stuitert? Hoe hou je het leuk met elkaar? Hoe hou je het vol voor jezelf?

Avond aan avond spraken we over wat er wél goed ging en we deelden ervaring over heel veel verschillende manieren van opvoeden. En dat werkte!
Ouders kozen samen een eigen opvoedstijl die passend was bij hun als ouders en die aansloot bij de behoefte van de kinderen. En na een paar maanden kwam er meer rust en ruimte.

Toen bleek dat de oudste zoon problemen had op school met concentreren en de sociale, kwamen er gesprekken met de juf en al snel bleek dat er meer nodig was om te achterhalen wat de behoefte was van deze knul.
Ouders besloten om een diagnostisch onderzoek te starten en deze jongen bleek kenmerken van AD(H)D te hebben met als resultaat de officiele diagnose.

Veel kwartjes vielen op zijn plaats voor zowel ouders, de jongen als voor school. We gingen als het ware dezelfde taal spreken zodat de jongen op de juiste manier begeleid kon gaan worden. Ik bleef met ouders werken en startte een traject met de zoon als kindercoach.

Moeder en zoon maakten veel visueel in huis en enkele regeltjes werden aangepast. Op de wc kwam bijvoorbeeld een handgeschreven kaartje met ‘handen wassen’ met 4 peilen er omheen. Op zijn ontbijtbordje kwam een briefje te liggen met peilen naar zijn medicatie.

Moeder besloot om aan te sluiten bij mijn 3-delige ervaringstraining ‘Doe de AD(H)D’ en deelde opgedane kennis met haar man. Ik merkte de verwarring want deze moeder herkende zichzelf enorm in de verhalen en aanpak. Ze besloot daarom om een onderzoek te starten voor zichzelf. Enkele maanden later kwam daar ook de diagnose: AD(H)D. Moeder vond eindelijk erkenning en herkenning in haar gevoel van ‘anders’ zijn.

En nu….. nu zitten we samen een verse appelbol te eten en kijken uit over de zee. Wat begrijpen we elkaar goed. Wat herkennen we veel in- en van elkaar. En weet je, hoe lastig het soms ook is…. Als het zo gelijkgestemd voelt tussen ouder(s) en coach…. Dan is het tijd om afscheid te nemen. Want gelijkgestemd betekent ook dat mensen in hun kracht staan…… Ze verdienen dan de ruimte om op eigen kracht verder te gaan.

Met het volste vertrouwen neem ik afscheid…. En we zullen elkaar vast nog wel spreken…… niet meer als moeder en als coach….. maar als ervaringsdeskundigen onder elkaar.

Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert
... Bekijk meerBekijk minder

>> Blog 26: Ze nam afscheid en nam mee….. op eigen kracht en haar recente diagnose AD(H)D….
Na 2 jaar gezinscoaching is het tijd om af te sluiten. Vorige week was ik al wezen lunchen met haar 9-jarige zoon en vandaag zouden moeder en ik een wandeling maken en een lekkere bak koffie drinken aan de Zeeuws-Vlaamse kust.
Trouwens, even tussendoor…. Wat ben ik toch een ongelooflijke bofkont dat ik de ruimte kan opzoeken met mijn klanten. De zee, het strand, de duinen…… niets heerlijker dan de buitenlucht voor een goed gesprek…..
Even terugkieke (op z’n zeeuws)…
2 jaar geleden maakte ik kennis met 2 zwaar vermoeide ouders. Het huilen stond hen nader dan het lachen. Hoe kom je als ouders op 1 lijn? Hoe hou je je stuur vast in de opvoeding bij 2 jonge kinderen waarvan er in ieder geval eentje alle kanten op stuitert? Hoe hou je het leuk met elkaar? Hoe hou je het vol voor jezelf?
Avond aan avond spraken we over wat er wél goed ging en we deelden ervaring over heel veel verschillende manieren van opvoeden. En dat werkte!
Ouders kozen samen een eigen opvoedstijl die passend was bij hun als ouders en die aansloot bij de behoefte van de kinderen. En na een paar maanden kwam er meer rust en ruimte.
Toen bleek dat de oudste zoon problemen had op school met concentreren en de sociale, kwamen er gesprekken met de juf en al snel bleek dat er meer nodig was om te achterhalen wat de behoefte was van deze knul. 
Ouders besloten om een diagnostisch onderzoek te starten en deze jongen bleek kenmerken van AD(H)D te hebben met als resultaat de officiele diagnose.
Veel kwartjes vielen op zijn plaats voor zowel ouders, de jongen als voor school. We gingen als het ware dezelfde taal spreken zodat de jongen op de juiste manier begeleid kon gaan worden. Ik bleef met ouders werken en startte een traject met de zoon als kindercoach. 
Moeder en zoon maakten veel visueel in huis en enkele regeltjes werden aangepast. Op de wc kwam bijvoorbeeld een handgeschreven kaartje met ‘handen wassen’ met 4 peilen er omheen. Op zijn ontbijtbordje kwam een briefje te liggen met peilen naar zijn medicatie.
Moeder besloot om aan te sluiten bij mijn 3-delige ervaringstraining ‘Doe de AD(H)D’ en deelde opgedane kennis met haar man. Ik merkte de verwarring want deze moeder herkende zichzelf enorm in de verhalen en aanpak. Ze besloot daarom  om een onderzoek te starten voor zichzelf. Enkele maanden later kwam daar ook de diagnose: AD(H)D. Moeder vond eindelijk erkenning en herkenning in haar gevoel van ‘anders’ zijn.
En nu….. nu zitten we samen een verse appelbol te eten en kijken uit over de zee. Wat begrijpen we elkaar goed. Wat herkennen we veel in- en van elkaar. En weet je, hoe lastig het soms ook is…. Als het zo gelijkgestemd voelt tussen ouder(s) en coach…. Dan is het tijd om afscheid te nemen. Want gelijkgestemd betekent ook dat mensen in hun kracht staan…… Ze verdienen dan de ruimte om op eigen kracht verder te gaan. 
Met het volste vertrouwen neem ik afscheid…. En we zullen elkaar vast nog wel spreken…… niet meer als moeder en als coach….. maar als ervaringsdeskundigen onder elkaar.
Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert

 

Commentaar op Facebook

Wow, wat heb je dat fantastisch kunnen doen Hetty.

Prachtig!

💖😘

3 maanden geleden

De ADHD ervaringsexpert

>> Extra blog: Geïnspireerd door mijn opleiding neem ik mee…. Het leiderschap over mezelf en over mijn
AD(H)D….

Zoals je ongetwijfeld al op sociale-media hebt kunnen lezen volg ik een opleiding bij mijn collega’s van VraagKracht. 6 maanden lang dompel ik mij onder in het oplossingsgerichte gedachtengoed.
De afgelopen 2 dagen werkten we aan (persoonlijk) leiderschap en we oefenden wat af! Het mooie is dat we steeds oefenen met elkaar. Dat betekent dat je steeds de kans krijgt om je met je eigen vraag aan de slag te gaan terwijl de ander kan oefenen met gesprekstechnieken.
En dat doet een heleboel met me…..

Ik heb verschillende vraagstukken op tafel kunnen gooien waaronder ook een aantal heel persoonlijke. Denk aan de toekomst van mijn bedrijf, het omgaan met een (te) vol agenda en de balans tussen werk en privé.

Nu al die intense gesprekken na borrelen in mijn brein bedenk ik het volgende: Waarin heb ik het afgelopen jaar het leiderschap genomen?

En het is me ineens erg duidelijk….. het is mijn AD(H)D; Ik heb het leiderschap genomen over mijn eigen diagnose. En jeetje, wat ben ik daar blij om. Ik ben keihard aan de slag gegaan met de wetenschap dat ik AD(H)D heb waardoor er een enorme bewustwording is gekomen.

🍀 Ik heb ontdekt hoe mijn brein werkt
🍀 Ik ben me bewust van de vele gedachten die ik heb
🍀 Hoe mijn lijf daar op reageert
🍀 Welk gedrag ik vervolgens kies zodat ik en fijn mens blijf.

Deze vorm van leiderschap heeft me geholpen met het vergroten van mijn zelfkennis maar zeker heeft het me geholpen om een fijne moeder en geliefde te blijven voor het allerbelangrijkste in mijn leven, namelijk mijn gezin.

Ik ben ongelooflijk trots dat ik van mijn diagnose inmiddels mijn bedrijf heb gemaakt waardoor ik stevig in mijn schoenen sta. Die stevigheid heeft een enorm positief effect op de mensen waarmee ik samen leef en waarmee ik samenwerk. Het is een dagelijks cadeau wat ik met alle liefde mag ontvangen en mag uitpakken.

Het leiderschap over mijn AD(H)D….. dat betekent niet dat ik het 100% alleen doe. Dat betekent ook niet dat ik het 100% alleen kan. In mijn privéleven is mijn lieve man hierin mijn steun en toeverlaat. Hij kent mij door en door en ik heb geleerd om naar hem te luisteren als ik als een blinde stier door het huis loop omdat ik overprikkeld ben of als ik last heb van onduidelijkheid en onvoorspelbaarheid.

Op dat moment heb ik hem keihard nodig! Eigenlijk is het ook niet zo vreemd omdat ik bepaalde AD(H)D gekkigheden pas zie als anderen mij erop wijzen. Dat is het bewijs dat leiderschap niet betekent dat je het alleen hoeft te doen want:

🍀 Leiderschap betekent niet dat je de weg nooit kwijt raakt
🍀 Leiderschap betekent niet dat je nooit steun en sturing nodig hebt
🍀 Leiderschap betekent niet dat je soms nood hebt aan een schouder om op te huilen

Leiderschap kun je dus best in de eendje 🐥 proberen, maar weet dat je nooit alleen bent…..

Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert
... Bekijk meerBekijk minder

>> Extra blog: Geïnspireerd door mijn opleiding neem ik mee…. Het leiderschap over mezelf en over mijn 
AD(H)D….
Zoals je ongetwijfeld al op sociale-media hebt kunnen lezen volg ik een opleiding bij mijn collega’s van VraagKracht. 6 maanden lang dompel ik mij onder in het oplossingsgerichte gedachtengoed.
De afgelopen 2 dagen werkten we aan (persoonlijk) leiderschap en we oefenden wat af! Het mooie is dat we steeds oefenen met elkaar. Dat betekent dat je steeds de kans krijgt om je met je eigen vraag aan de slag te gaan terwijl de ander kan oefenen met gesprekstechnieken.
En dat doet een heleboel met me….. 
Ik heb verschillende vraagstukken op tafel kunnen gooien waaronder ook een aantal heel persoonlijke. Denk aan de toekomst van mijn bedrijf, het omgaan met een (te) vol agenda en de balans tussen werk en privé.
Nu al die intense gesprekken na borrelen in mijn brein bedenk ik het volgende: Waarin heb ik het afgelopen jaar het leiderschap genomen?
En het is me ineens erg duidelijk….. het is mijn AD(H)D; Ik heb het leiderschap genomen over mijn eigen diagnose. En jeetje, wat ben ik daar blij om. Ik ben keihard aan de slag gegaan met de wetenschap dat ik AD(H)D heb waardoor er een enorme bewustwording is gekomen. 
🍀 Ik heb ontdekt hoe mijn brein werkt
🍀 Ik ben me bewust van de vele gedachten die ik heb
🍀 Hoe mijn lijf daar op reageert
🍀 Welk gedrag ik vervolgens kies zodat ik en fijn mens blijf.
Deze vorm van leiderschap heeft me geholpen met het vergroten van mijn zelfkennis maar zeker heeft het me geholpen om een fijne moeder en geliefde te blijven voor het allerbelangrijkste in mijn leven, namelijk mijn gezin.
Ik ben ongelooflijk trots dat ik van mijn diagnose inmiddels mijn bedrijf heb gemaakt waardoor ik stevig in mijn schoenen sta. Die stevigheid heeft een enorm positief effect op de mensen waarmee ik samen leef en waarmee ik samenwerk. Het is een dagelijks cadeau wat ik met alle liefde mag ontvangen en mag uitpakken.
Het leiderschap over mijn AD(H)D….. dat betekent niet dat ik het 100% alleen doe. Dat betekent ook niet dat ik het 100% alleen kan. In mijn privéleven is mijn lieve man hierin mijn steun en toeverlaat. Hij kent mij door en door en ik heb geleerd om naar hem te luisteren als ik als een blinde stier door het huis loop omdat ik overprikkeld ben of als ik last heb van onduidelijkheid en onvoorspelbaarheid. 
Op dat moment heb ik hem keihard nodig! Eigenlijk is het ook niet zo vreemd omdat ik bepaalde AD(H)D gekkigheden pas zie als anderen mij erop wijzen. Dat is het bewijs dat leiderschap niet betekent dat je het alleen hoeft te doen want:
🍀 Leiderschap betekent niet dat je de weg nooit kwijt raakt
🍀 Leiderschap betekent niet dat je nooit steun en sturing nodig hebt
🍀 Leiderschap betekent niet dat je soms nood hebt aan een schouder om op te huilen
Leiderschap kun je dus best in de eendje 🐥 proberen, maar weet dat je nooit alleen bent….. 
Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert

 

Commentaar op Facebook

Zo jammer dat jij zover van ons vandaan zit Jij in Zeeland wij in s Gravendeel Zou fijn zijn als je hier dichterbij zou zitten Loop tegen zo wel aan met n zoon met ADHD..... Maar complimenten hoe jij het doet en dit met anderen deelt Daar leer ik van 😘

Hoe indrukwekkend wat jij allemaal uit de opleiding haalt. En tegelijk is dat ook weer niet verbazend bij hoe ik je inmiddels ken: als een nieuwsgierige, doordenkende en onderzoekende vrouw. Wat een feest dat je er bij bent!

WoW Hetty wat ben je toch een toppertje!!! En wat doe je toch veel mooie, leuke dingen!!!!Dankjewel dat je ook dit weer deelt. Precies wat ik vandaag even nodig had!!!

Bekijk meer