Blog

Via mijn Facebook pagina worden er regelmatig blogs gepost die hier te lezen zijn:

Comments Box SVG iconsUsed for the like, share, comment, and reaction icons
1 maand geleden
De ADHD ervaringsexpert

B-L-O-G 50: ### target, zóóó smerig!Let op!!!! Dit blog gaat niet over AD(H)D. Ik schrijf het omdat ik me verzet tegen het ‘normaal’ vinden van online seksuele intimidatie en bedreiging…..Dit blog heeft namelijk betrekking op jouw kind, buurmeisje, leerling.… En ik wil dat mijn generatie (45+) weet wat er online speelt. Want sommige dingen hielden we tot voorkort als onmogelijk… en helaas, het gaat soms veel verder dan je denkt!.Ik wist het al een tijdje. Het was een bespreekbaar onderwerp en ik maakte me geen zorgen. Ik zag dat deze jong volwassen vrouw precies wist hoe ze met de situatie moest dealen dus waarom zou ik me er dan mee bemoeien?.Totdat zij zich online openbaar uitsprak over wat er haar aangedaan wordt. Zo dapper van haar!.Het begint op Instagram. Een bepaalde groep mannen hebben een anoniem insta-account zonder volgers. Vervolgens verzamelen deze mannen zich in een groeps-chats of whatsappgroep. Ze zoeken een meisje uit op Instagram en noemen dit hun ### target. Haar account-gegevens worden breed verspreid en gedeeld. Vervolgens gaan ze dit meisje allemaal bestoken met filmpjes waar ze in actie zijn met zichzelf en met foto’s van dit meisje (vul het zelf in)…..Daarbij sturen ze haar provocerende teksten afwisselend van intimidatie tot bedreiging. En ik kan je vertellen…. Dat gaat ver…. Heel ver!.Dat kan betekenen dat het meisje ditsoort berichten krijgt van 6 verschillende mannen in het tijdsbestek van een paar dagen. Ik ben er zwaar van onder de indruk.Dit fenomeen is destijds begonnen als wraakactie van mannen tegen hun ex-partners (“help jij mij even om het leven van mijn ex zuur te maken?”) maar wordt tegenwoordig ook gebruikt om willekeurige jonge vrouwen en meisjes lastig te vallen.• Kun je het je voorstellen? Dat je dochter op een dag bij je komt met dit verhaal? Hoe reageer je dan? Wat kun je doen als ouder?• Kun je het je voorstellen? Dat meisjes en jonge vrouwen dit niet durven te bespreken waardoor ze het gevoel hebben dat ze er alleen voor staan?• Kun je je voorstellen dat dit bijna als ‘normaal’ wordt gezien door jongeren onder elkaar omdat dit ‘zo vaak’ voorkomt? Dat deze mannen gezien worden als losers en zielige figuren terwijl het eigenlijk daders zijn.• Kun je je voorstellen dat heel veel jongeren denken dat er toch niets aan gedaan kan worden omdat er geen bewijzen zijn…..Let wel, ik begrijp deze jongeren wel; Als je er op reageert, dan krijgen de losers wat ze willen. Als je het negeert, dan stopt het vanzelf wel..Maar als steunend netwerk van deze jongeren moeten we ook de andere kant laten horen: Dit gedrag is strafbaar. Het valt onder grensoverschrijdend gedrag, intimidatie en bedreiging..Wij als volwassenen moeten laten weten dat dit niet normaal is, dat dit NOOIT als normaal gezien mag worden..Weet daarom wat er kan spelen bij de kinderen en jongvolwassenen om je heen. Ga geregeld het gesprek aan over hun online wereld. Je kunt jong volwassenen niet naar het politiebureau slepen om aangifte te doen. Maar je kunt wel laten weten dat je er onvoorwaardelijk voor ze bent en dat je samen kunt kijken wat er wél mogelijk is om dit te stoppen..Daarom vraag ik je om dit blog te delen en te verspreiden zodat er meer bekendheid komt over dit fenomeen. Laten we onze krachten bundelen!.Nuttige informatie of hulp kun je vinden op www.helpwanted.nl en www.meldknop.nl ... Bekijk meerBekijk minder

B-L-O-G 50: ### target, zóóó smerig!
Let op!!!! Dit blog gaat niet over AD(H)D. Ik schrijf het omdat ik me verzet tegen het ‘normaal’ vinden van online seksuele intimidatie en bedreiging…..
Dit blog heeft namelijk betrekking op jouw kind, buurmeisje, leerling.… En ik wil dat mijn generatie (45+) weet wat er online speelt. Want sommige dingen hielden we tot voorkort als onmogelijk… en helaas, het gaat soms veel verder dan je denkt!
.
Ik wist het al een tijdje. Het was een bespreekbaar onderwerp en ik maakte me geen zorgen. Ik zag dat deze jong volwassen vrouw precies wist hoe ze met de situatie moest dealen dus waarom zou ik me er dan mee bemoeien?
.
Totdat zij zich online openbaar uitsprak over wat er haar aangedaan wordt. Zo dapper van haar!
.
Het begint op Instagram. Een bepaalde groep mannen hebben een anoniem insta-account zonder volgers. Vervolgens verzamelen deze mannen zich in een groeps-chats of whatsappgroep. 
Ze zoeken een meisje uit op Instagram en noemen dit hun ### target. Haar account-gegevens worden breed verspreid en gedeeld. Vervolgens gaan ze dit meisje allemaal bestoken met filmpjes waar ze in actie zijn met zichzelf en met foto’s van dit meisje (vul het zelf in)….
.
Daarbij sturen ze haar provocerende teksten afwisselend van intimidatie tot bedreiging. En ik kan je vertellen…. Dat gaat ver…. Heel ver!
.
Dat kan betekenen dat het meisje ditsoort berichten krijgt van 6 verschillende mannen in het tijdsbestek van een paar dagen. Ik ben er zwaar van onder de indruk
.
Dit fenomeen is destijds begonnen als wraakactie van mannen tegen hun ex-partners (“help jij mij even om het leven van mijn ex zuur te maken?”) maar wordt tegenwoordig ook gebruikt om willekeurige jonge vrouwen en meisjes lastig te vallen.
• Kun je het je voorstellen? Dat je dochter op een dag bij je komt met dit verhaal? Hoe reageer je dan? Wat kun je doen als ouder?
• Kun je het je voorstellen? Dat meisjes en jonge vrouwen dit niet durven te bespreken waardoor ze het gevoel hebben dat ze er alleen voor staan?
• Kun je je voorstellen dat dit bijna als ‘normaal’ wordt gezien door jongeren onder elkaar omdat dit ‘zo vaak’ voorkomt? Dat deze mannen gezien worden als losers en zielige figuren terwijl het eigenlijk daders zijn.
• Kun je je voorstellen dat heel veel jongeren denken dat er toch niets aan gedaan kan worden omdat er geen bewijzen zijn….
.
Let wel, ik begrijp deze jongeren wel; Als je er op reageert, dan krijgen de losers wat ze willen. Als je het negeert, dan stopt het vanzelf wel.
.
Maar als steunend netwerk van deze jongeren moeten we ook de andere kant laten horen: Dit gedrag is strafbaar. Het valt onder grensoverschrijdend gedrag, intimidatie en bedreiging.
.
Wij als volwassenen moeten laten weten dat dit niet normaal is, dat dit NOOIT als normaal gezien mag worden.
.
Weet daarom wat er kan spelen bij de kinderen en jongvolwassenen om je heen. Ga geregeld het gesprek aan over hun online wereld. Je kunt jong volwassenen niet naar het politiebureau slepen om aangifte te doen. Maar je kunt wel laten weten dat je er onvoorwaardelijk voor ze bent en dat je samen kunt kijken wat er wél mogelijk is om dit te stoppen.
.
Daarom vraag ik je om dit blog te delen en te verspreiden zodat er meer bekendheid komt over dit fenomeen. Laten we onze krachten bundelen!
.
Nuttige informatie of hulp kun je vinden op www.helpwanted.nl en www.meldknop.nl

Commentaar op Facebook

Wat goed dat je hierover schrijft. Ook voor mij onbekend. En zo belangrijk dat we allemaal alert zijn op signalen van, inderdaad, onze buurmeisjes, nichtjes, kinderen, kleinkinderen...

💜een goeie blog...... over slecht gedrag. Laten we allert blijven juust voor diegene die het niet zo makkelijk bespreekbaar maken

3 maanden geleden
De ADHD ervaringsexpert

B-L-O-G 49: Ze bewegen, maken lawaai en nemen mee……. Een lampje boven hun hoofd en hun AD(H)D…Ik hoor het zo vaak in gezinnen met een kind met AD(H)D:• Ze krijgt altijd de schuld van iets wat ze niet gedaan heeft• Hij wordt steeds opgejut waardoor hij uit het niets ontploft• Iedereen ziet mij als stoorzender terwijl ik het goed bedoel• Ze vinden hem een clown en een aandachtvragerEr zijn kinderen die hun gevoelens niet onder stoelen of banken steken. Er zijn kinderen die er alles voor over hebben om aardig gevonden te worden. Er zijn ook kinderen die een enorm groot verantwoordelijkheidsgevoel hebben. En sommige kinderen hebben een neus voor rechtvaardigheid.Als deze kinderen ook nog eens extravert zijn met een flinke dosis geluid, temperament, humor en fantasie worden ze vaak gezien als ‘aanwezig’. Ze vallen op in positieve en ook in negatieve zin. En dat heeft vaak ook effect op de omgeving.Het maakt deze kinderen zichtbaar en sterk. Het maakt deze kinderen ook heel erg kwetsbaar omdat ze met hun gedrag ‘anders’ zijn dan hun groepsgenoten.Wegens hun gedrag en uitstraling hebben deze als het ware een lampje boven hun hoofd waardoor ze nog meer opvallen.Voorbeeld: In een volle klas is het rumoerig. De docent vraagt of het iets rustiger kan en of iedereen zijn boek op tafel wil nemen. Dit gaat gestaag waardoor het geduld van de docent op de proef wordt gesteld. Rens (16jr.) heeft een topdag. Hij is uitgelaten en heeft de meisjes aan zijn broek hangen, ze moeten om hem lachen waardoor hij nog meer grapjes maakt. Hij heeft niet in de gaten dat er een instructie is gegeven. Hij weet ook wel dat het rumoerig is en dat bijna niemand de instructie opvolgt. Daarom pakt hij nog even zijn telefoon om zijn laatste berichtjes te checken. Plots krijgt hij de wind van voren: “telefoon op verboden terrein, je gaat eruit!”“Huh? Ik deed toch niets verkeerd, en er zitten meer mensen op hun telefoon, waarom moet ik er dan uit?”, Rens begrijpt het niet en zet een grote mond op. Het is niet eerlijk dat hij eruit wordt gezet terwijl de hele klas rumoerig is. Rens had de pech dat het lampje boven zijn hoofd brandde.Wat er gebeurt er vanuit het perspectief van Rens: Rens heeft de instructie niet gehoord omdat hij in zijn AD(H)D bubbel zat. Rens heeft niet de tijd gekregen om uit zijn bubbel terug te gaan naar het hier en nu. Rens heeft zijn ogen niet in zijn broekzak zitten en ziet dat hij onrechtvaardig wordt behandeld omdat andere kinderen ook op hun telefoon zitten. Dit is de trigger voor Rens waardoor hij door het lint gaat. Zijn lampje gaat nog harder branden.Wat er gebeurt vanuit het perspectief van de docent: Deze docent wil maar 1 ding: de boel rustig krijgen zodat hij met de les kan starten. En hij staat op het punt om zijn zelfcontrole te verliezen. Hierdoor lukt het hem niet om naar alle kinderen te kijken maar hij richt zich op datgene wat het meeste opvalt in beeld en geluid; het kind met het lampje, Rens.Nog een voorbeeld: Een groepje kinderen speelt op het schoolplein. 2 kinderen maken ruzie en Job (10jr.) springt ertussen. Job is het beu: “Hou nou eens op met ruzie maken, het is al de hele dag iets met jullie”. De 2 kinderen worden boos en geven Job een duw. Job loopt schreeuwend weg. Job zijn lampje schiet aan. Op de grond ziet hij ineens een sleutelbos liggen en hij raapt deze op. Hij houdt de sleutels hoog in de lucht en moet even schakelen met zijn gedachten. Plots wordt hij uitgemaakt voor dief. Hij knippert met zijn ogen en de eerste de beste die in zijn buurt komt, krijgt een stomp in zijn maag.Wat gebeurt er vanuit het perspectief van Job: Job is het zat, steeds die ruzies. Daar wil hij wat aan doen. Als hij wordt geduwd komt de woede in zijn lijf naar boven. Wegens zijn AD(H)D heeft hij geleerd om uit de situatie te stappen zodat hij tot rust kan komen. Gelukkig kan hij zich inhouden door enkel te schreeuwen. Het rustig worden gaat in een split-second omdat hij een sleutelbos ziet liggen. In het schakelmoment tussen boos en verwonderd, houdt hij de sleutelbos omhoog: van wie zou die zijn? Zijn gemoed is wel al rustig maar anderen zien zijn lampje nog branden. Als hij vervolgens uitgemaakt wordt voor dief, voelt dat zo onrechtvaardig dat hij zijn zelfcontrole alsnog verliest.Wat gebeurt er vanuit het perspectief van de kinderen: Er is weer een ruzietje in de klas. Echt heel vervelend dat Job er altijd tussenkomt met zijn betweterigheid, overal met zijn neus bovenop. Kijk hem nou schreeuwend weglopen. Dat doet hij altijd als er ruzie is. Eerst komt hij zich ermee bemoeien en dan loopt hij weg. En hij is ook nog eens heel gemeen want hij heeft de sleutels van iemand gejat. Hoe dom dat hij daarmee staat te zwaaien. Deze kinderen zitten hoog in hun emotie. Hierdoor richten ze zich op hetgeen wat het meest beweegt, zichtbaar is en geluid maakt, op Job, het kind met het lampje.Lieve lezer, deze voorbeelden zijn er niet om een schuldige aan te wijzen. Wat ik wil laten zien dat er altijd meerdere kanten van een verhaal zijn. En ik hoop dat we kunnen leren van deze verschillende perspectieven. Voor zowel de kinderen met het lampje alsook de omstanders zoals vriendjes, klasgenoten en volwassenen. Doordat ik deze voorbeelden openlijk bespreek met de verschillende partijen, gaat men elkaar beter begrijpen en komt er meer begrip. Zowel voor de kinderen met het lampje als voor de omstanders. Zo ontstaat er ruimte voor het bedenken van oplossingen. En dat is goed voor iedereen!Daar wilde ik graag een lichtje over laten schijnen.Fijne groet,HettyDe AD(H)D ervaringsexpert ... Bekijk meerBekijk minder

B-L-O-G 49: Ze bewegen, maken lawaai en nemen mee……. Een lampje boven hun hoofd en hun AD(H)D…
Ik hoor het zo vaak in gezinnen met een kind met AD(H)D:
• Ze krijgt altijd de schuld van iets wat ze niet gedaan heeft
• Hij wordt steeds opgejut waardoor hij uit het niets ontploft
• Iedereen ziet mij als stoorzender terwijl ik het goed bedoel
• Ze vinden hem een clown en een aandachtvrager
Er zijn kinderen die hun gevoelens niet onder stoelen of banken steken. Er zijn kinderen die er alles voor over hebben om aardig gevonden te worden. Er zijn ook kinderen die een enorm groot verantwoordelijkheidsgevoel hebben. En sommige kinderen hebben een neus voor rechtvaardigheid.
Als deze kinderen ook nog eens extravert zijn met een flinke dosis geluid, temperament, humor en fantasie worden ze vaak gezien als ‘aanwezig’. Ze vallen op in positieve en ook in negatieve zin. En dat heeft vaak ook effect op de omgeving.
Het maakt deze kinderen zichtbaar en sterk. Het maakt deze kinderen ook heel erg kwetsbaar omdat ze met hun gedrag ‘anders’ zijn dan hun groepsgenoten.
Wegens hun gedrag en uitstraling hebben deze als het ware een lampje boven hun hoofd waardoor ze nog meer opvallen.
Voorbeeld: In een volle klas is het rumoerig. De docent vraagt of het iets rustiger kan en of iedereen zijn boek op tafel wil nemen. Dit gaat gestaag waardoor het geduld van de docent op de proef wordt gesteld. Rens (16jr.) heeft een topdag. Hij is uitgelaten en heeft de meisjes aan zijn broek hangen, ze moeten om hem lachen waardoor hij nog meer grapjes maakt. Hij heeft niet in de gaten dat er een instructie is gegeven. Hij weet ook wel dat het rumoerig is en dat bijna niemand de instructie opvolgt. Daarom pakt hij nog even zijn telefoon om zijn laatste berichtjes te checken. Plots krijgt hij de wind van voren: “telefoon op verboden terrein, je gaat eruit!”
“Huh? Ik deed toch niets verkeerd, en er zitten meer mensen op hun telefoon, waarom moet ik er dan uit?”, Rens begrijpt het niet en zet een grote mond op. Het is niet eerlijk dat hij eruit wordt gezet terwijl de hele klas rumoerig is. Rens had de pech dat het lampje boven zijn hoofd brandde.
Wat er gebeurt er vanuit het perspectief van Rens: Rens heeft de instructie niet gehoord omdat hij in zijn AD(H)D bubbel zat. Rens heeft niet de tijd gekregen om uit zijn bubbel terug te gaan naar het hier en nu. Rens heeft zijn ogen niet in zijn broekzak zitten en ziet dat hij onrechtvaardig wordt behandeld omdat andere kinderen ook op hun telefoon zitten. Dit is de trigger voor Rens waardoor hij door het lint gaat. Zijn lampje gaat nog harder branden.
Wat er gebeurt vanuit het perspectief van de docent: Deze docent wil maar 1 ding: de boel rustig krijgen zodat hij met de les kan starten. En hij staat op het punt om zijn zelfcontrole te verliezen. Hierdoor lukt het hem niet om naar alle kinderen te kijken maar hij richt zich op datgene wat het meeste opvalt in beeld en geluid; het kind met het lampje, Rens.
Nog een voorbeeld: Een groepje kinderen speelt op het schoolplein. 2 kinderen maken ruzie en Job (10jr.) springt ertussen. Job is het beu: “Hou nou eens op met ruzie maken, het is al de hele dag iets met jullie”. De 2 kinderen worden boos en geven Job een duw. Job loopt schreeuwend weg. Job zijn lampje schiet aan. Op de grond ziet hij ineens een sleutelbos liggen en hij raapt deze op. Hij houdt de sleutels hoog in de lucht en moet even schakelen met zijn gedachten. Plots wordt hij uitgemaakt voor dief. Hij knippert met zijn ogen en de eerste de beste die in zijn buurt komt, krijgt een stomp in zijn maag.
Wat gebeurt er vanuit het perspectief van Job: Job is het zat, steeds die ruzies. Daar wil hij wat aan doen. Als hij wordt geduwd komt de woede in zijn lijf naar boven. Wegens zijn AD(H)D heeft hij geleerd om uit de situatie te stappen zodat hij tot rust kan komen. Gelukkig kan hij zich inhouden door enkel te schreeuwen. Het rustig worden gaat in een split-second omdat hij een sleutelbos ziet liggen. In het schakelmoment tussen boos en verwonderd, houdt hij de sleutelbos omhoog: van wie zou die zijn? Zijn gemoed is wel al rustig maar anderen zien zijn lampje nog branden. Als hij vervolgens uitgemaakt wordt voor dief, voelt dat zo onrechtvaardig dat hij zijn zelfcontrole alsnog verliest.
Wat gebeurt er vanuit het perspectief van de kinderen: Er is weer een ruzietje in de klas. Echt heel vervelend dat Job er altijd tussenkomt met zijn betweterigheid, overal met zijn neus bovenop. Kijk hem nou schreeuwend weglopen. Dat doet hij altijd als er ruzie is. Eerst komt hij zich ermee bemoeien en dan loopt hij weg. En hij is ook nog eens heel gemeen want hij heeft de sleutels van iemand gejat. Hoe dom dat hij daarmee staat te zwaaien. Deze kinderen zitten hoog in hun emotie. Hierdoor richten ze zich op hetgeen wat het meest beweegt, zichtbaar is en geluid maakt, op Job, het kind met het lampje.
Lieve lezer, deze voorbeelden zijn er niet om een schuldige aan te wijzen. Wat ik wil laten zien dat er altijd meerdere kanten van een verhaal zijn. En ik hoop dat we kunnen leren van deze verschillende perspectieven. Voor zowel de kinderen met het lampje alsook de omstanders zoals vriendjes, klasgenoten en volwassenen. 
Doordat ik deze voorbeelden openlijk bespreek met de verschillende partijen, gaat men elkaar beter begrijpen en komt er meer begrip. Zowel voor de kinderen met het lampje als voor de omstanders. Zo ontstaat er ruimte voor het bedenken van oplossingen. En dat is goed voor iedereen!
Daar wilde ik graag een lichtje over laten schijnen.
Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert
4 maanden geleden
De ADHD ervaringsexpert

B-L-O-G 48: Ik barst soms van zwaarmoedige gevoelens en neem mee….. de emotionele opruiming en mijn AD(H)D….Laatst las ik een artikel over het dragen van emotionele pijn.Tja hoe doe ik dat? Het dragen van mijn pijnen? En om welke pijnen gaat het dan?Er zijn AD(H)D kenmerken van mezelf waar ik niet zoveel moeite meer mee heb, ik heb er geen pijn meer van, ik kan er mee dealen:• De wetenschap dat ik hoofd en bijzaken moeilijk kan onderscheiden• Het feit dat ik schaamteloos om mijn eigen grapjes moet lachen omdat ik het in beelden voor me zie• De momenten dat ik struikel over mijn woorden als ik enthousiast word of moeDe emotionele lading van deze kenmerken zijn in de loop der jaren milder geworden. Het verzachten van oud zeer, acceptatie van deze tekortkomingen, onvoorwaardelijk in mezelf geloven en loslaten dat ik hierin nog steeds moet groeien en ontwikkelen.Dat is wat anders met kenmerken zoals:• Zo stuiteren van enthousiasme dat ik de volgende dag een flinke dip heb• Steeds op zoek zijn naar uitdaging en nieuwe mogelijkheden, een ellendig soort perfectionisme waardoor ik geregeld blokkeer in creativiteit• Mijn wisselende draagkracht. Soms kan ik de hele wereld aan en soms lig ik als een natte krant onder de brievenbus; niet wetend waar mijn plekje is en hoe ik terug op moet krabbelen tot plezier, creativiteit en ontspanning.Bovenstaande situaties nemen veel verschillende emoties met zich mee zoals schaamte, angst, onzekerheid, boosheid en verdriet. Ik zie het als een confrontatie met wat ik NIET kan. En dat overkomt me dan meestal na een drukke periode of een moment van pittige teleurstelling. Heel frustrerend (ook zo’n heerlijke emotie).Jarenlang heb ik deze gevoelens genegeerd. Hierdoor zijn post-traumatische stress en depressie ontstaan. En ik zeg je, dat wil ik echt niet nog eens!Dat betekent niet dat ik bij de pakken neer ga zitten. Ik heb een manier ontdekt hoe ik weer kan herstellen. Ik noem het mijn emotionele opruiming:Op het moment dat ik word overweldigd door emotie, zorg ik dat ik tijd voor mezelf maak en neem. Die tijd gebruik ik om DOOR de emotie heen te gaan. Luisteren naar mijn lijf en hoofd. Waar heb ik behoefte aan?Soms helpt het om de natuur in te gaan; een wandeling of op de fiets (ik heb een kekke nieuwe!!!!).Soms helpt het om een bank-dag in te plannen met een dekentje, thee en een bakje nootjes.En soms helpt het me om muziek te draaien waardoor de emoties eruit kunnen komen (voorkeur…. Di-Rect!!!!!). Een potje janken voor mijn bestwil. Klaar met opkroppen en verstoppen. Mijn keel gaat dan ontzettend veel pijn doen alsof er een soort krop in de weg zit. En als alle emoties eruit zijn, dan voelt de boel weer wat soepeler en opener aan.Het is de meest kwetsbare kant van mezelf welke ik het liefst in mijn eentje ervaar. Op een veilig plekje in mijn huis, op een moment dat ik niet gestoord kan worden.Het is meteen een heel pijnlijke ervaring die heel veel energie kost. Maar ik geef deze energie liever weg aan mezelf dan dat ik blijf rondlopen als een tikkende tijdbom met ontploffingsgevaar.Nee, ik kies ervoor om mezelf te herpakken zodat ik verder kan met de fijne dingen van het leven als professional, moeder en mens.Fijne groet,HettyDe AD(H)D ervaringsexpert ... Bekijk meerBekijk minder

B-L-O-G 48: Ik barst soms van zwaarmoedige gevoelens en neem mee….. de emotionele opruiming en mijn AD(H)D….
Laatst las ik een artikel over het dragen van emotionele pijn.
Tja hoe doe ik dat? Het dragen van mijn pijnen? En om welke pijnen gaat het dan?
Er zijn AD(H)D kenmerken van mezelf waar ik niet zoveel moeite meer mee heb, ik heb er geen pijn meer van, ik kan er mee dealen:
• De wetenschap dat ik hoofd en bijzaken moeilijk kan onderscheiden
• Het feit dat ik schaamteloos om mijn eigen grapjes moet lachen omdat ik het in beelden voor me zie
• De momenten dat ik struikel over mijn woorden als ik enthousiast word of moe
De emotionele lading van deze kenmerken zijn in de loop der jaren milder geworden. Het verzachten van oud zeer, acceptatie van deze tekortkomingen, onvoorwaardelijk in mezelf geloven en loslaten dat ik hierin nog steeds moet groeien en ontwikkelen.
Dat is wat anders met kenmerken zoals:
• Zo stuiteren van enthousiasme dat ik de volgende dag een flinke dip heb
• Steeds op zoek zijn naar uitdaging en nieuwe mogelijkheden, een ellendig soort perfectionisme waardoor ik geregeld blokkeer in creativiteit
• Mijn wisselende draagkracht. Soms kan ik de hele wereld aan en soms lig ik als een natte krant onder de brievenbus; niet wetend waar mijn plekje is en hoe ik terug op moet krabbelen tot plezier, creativiteit en ontspanning.
Bovenstaande situaties nemen veel verschillende emoties met zich mee zoals schaamte, angst, onzekerheid, boosheid en verdriet. Ik zie het als een confrontatie met wat ik NIET kan. En dat overkomt me dan meestal na een drukke periode of een moment van pittige teleurstelling. Heel frustrerend (ook zo’n heerlijke emotie).
Jarenlang heb ik deze gevoelens genegeerd. Hierdoor zijn post-traumatische stress en depressie ontstaan. En ik zeg je, dat wil ik echt niet nog eens!
Dat betekent niet dat ik bij de pakken neer ga zitten. Ik heb een manier ontdekt hoe ik weer kan herstellen. Ik noem het mijn emotionele opruiming:
Op het moment dat ik word overweldigd door emotie, zorg ik dat ik tijd voor mezelf maak en neem. Die tijd gebruik ik om DOOR de emotie heen te gaan. Luisteren naar mijn lijf en hoofd. Waar heb ik behoefte aan?
Soms helpt het om de natuur in te gaan; een wandeling of op de fiets (ik heb een kekke nieuwe!!!!).
Soms helpt het om een bank-dag in te plannen met een dekentje, thee en een bakje nootjes.
En soms helpt het me om muziek te draaien waardoor de emoties eruit kunnen komen (voorkeur…. Di-Rect!!!!!). Een potje janken voor mijn bestwil. Klaar met opkroppen en verstoppen. Mijn keel gaat dan ontzettend veel pijn doen alsof er een soort krop in de weg zit. En als alle emoties eruit zijn, dan voelt de boel weer wat soepeler en opener aan.
Het is de meest kwetsbare kant van mezelf welke ik het liefst in mijn eentje ervaar. Op een veilig plekje in mijn huis, op een moment dat ik niet gestoord kan worden.
Het is meteen een heel pijnlijke ervaring die heel veel energie kost. Maar ik geef deze energie liever weg aan mezelf dan dat ik blijf rondlopen als een tikkende tijdbom met ontploffingsgevaar.
Nee, ik kies ervoor om mezelf te herpakken zodat ik verder kan met de fijne dingen van het leven als professional, moeder en mens.
Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert

Commentaar op Facebook

Dank je wel voor het delen.. zo herkenbaar! Had ik ook ff nodig.. heb vaak zo’n dip na de feestdagen de dag na kerst,2 november.. 1e dagen van vakantie. 🤷‍♀️😘

Veel herkenbaar! fijn dat je dat deelt. ❤ een creatief en minder zorgelijk 2021 gewenst!

Leerzaam, mooi en ook herkenbaar ❤️. Veel liefde en balans gewenst voor 2021

Heel herkenbaar: emoties nemen zoals ze komen en er mee omgaan op de manier die op dat moment goed voelt. Op naar weer een jaar vol ont-dekkingen!

Dankjewel weer voor deze blog!!! Echt precies wat ik vandaag even nodig had!!! Ene goeie muziek keuze 😉

View more comments

4 maanden geleden
De ADHD ervaringsexpert

B-L-O-G 47: Ik krijg huis-sokken en neem mee….. mijn warme hart en mijn AD(H)D….Gisteravond vierden wij Sinterklaas. De magere versie welleswaar maar dat mocht de pret niet drukken. Fonduepan op tafel, vleesjes, salade en stokbrood. En natuurlijk mijn lieve man en kinderen.Ons Sinterklaasfeest draait al jaren om de onzin van het leven. Waardeloze kadootjes, zo goedkoop mogelijk, met een gedicht op maat. Of je nu je diepste liefde verklaart aan de ander of je steekt eens flink de draak met een hilarische herinnering, alles wat telt is aandacht geven en moeite doen voor elkaar.Mijn kids (16jr en 18jr) hebben dit jaar weer hun stinkende best gedaan om er een gedicht uit te persen. De één doet het handgeschreven met 4 regels die je meteen weten te raken. De ander wacht tot 2u ’s nachts, bedenkt de meest grappige rijmpjes en print het uit met wel heel kleine lettertjes…..En manlief, die maakt poëzie met humor, liefde en zijn schaterlach om de reactie van zijn dierbaren doet mij gloeien van trots.En schoonzus, wat een schat, had ook nog kadootjes laten bezorgen om tegemoet te komen aan ons jaarlijkse concept. Normaal zijn we met 12 mensen en 1000 kadootjes gevuld met hilariteit. Dankzij haar zijn we dit jaar toch een beetje bij elkaar, c-proof. Zo liefdevol, zo grappig, zo heerlijk eenvoudig maar ook net zo raak!Man man, wat hebben we gelachen. Dit heerlijk avondje was zo welkom. Even alles om je heen vergeten en opnieuw ontdekken waar het leven om draait: om elkaar, je naasten, je dierbare familie. Het helpt me enorm om te relativeren. Want nu mijn creativiteit na 4 maanden weer is opgeborreld, moet ik waken om mezelf niet voorbij te steken in mijn eigen enthousiasme. Dat is mijn grote valkuil van mijn AD(H)D brein.Toen ik nog niet wist dat ik AD(H)D had, was het andersom. Toen leefde ik van dip naar depressie en van depressie naar burn-out. Steeds op de laagste trede van mijn gemoedstoestand terug opkrabellen naar boven, naar beter. Ik moet zeggen, het waken vanuit positiviteit en enthousiasme is harder werken dan vanuit een dip. Het is natuurlijk ook moeilijk te bevatten. Ik voel me vrolijk, kan de hele wereld aan, ik ga als een speer en dan juist moet ik aan mijn remmetje trekken. Ik schreef er al eerder over in blog 19 over de marathon.Maar als ik heel goed blijf luisteren naar de signalen van mijn lijf (spierspanning), oplet op mijn eetritme (suikerspiegel) en steeds alert ben over hoe ik rustmomenten inplan en hoe ik slaap, dan voorkom ik een voortdurende adrenalinestoot en blijf ik functioneren vanuit plezier en tevredenheid. Dat is iedere dag ongelooflijk hard werken en tegelijk is het rete eenvoudig.Eigenlijk net zo simpel als ons sinterklaasconcept: hou het klein, doe het met plezier, zo simpel mogelijk én maatwerk. Eigenlijk steeds een kadootje voor jezelf…..Mijn kadootje voor vandaag: een vogeltje tekenen op het schildersezeltje wat ik kreeg van zoonlief. Met een mok thee drinken welke manlief bij elkaar heeft gedicht. En de huissokken aan mijn voeten van dochterlief. Zo wordt de onzin van ons sinterklaasfeest omgezet in de zin van het leven. Kijk, daar krijg ik nou een warm hart van. En warme voeten, haha.Fijne groet,HettyDe AD(H)D ervaringsexpert ... Bekijk meerBekijk minder

B-L-O-G 47: Ik krijg huis-sokken en neem mee….. mijn warme hart en mijn AD(H)D….
Gisteravond vierden wij Sinterklaas. De magere versie welleswaar maar dat mocht de pret niet drukken. Fonduepan op tafel, vleesjes, salade en stokbrood. En natuurlijk mijn lieve man en kinderen.
Ons Sinterklaasfeest draait al jaren om de onzin van het leven. Waardeloze kadootjes, zo goedkoop mogelijk, met een gedicht op maat. Of je nu je diepste liefde verklaart aan de ander of je steekt eens flink de draak met een hilarische herinnering, alles wat telt is aandacht geven en moeite doen voor elkaar.
Mijn kids (16jr en 18jr) hebben dit jaar weer hun stinkende best gedaan om er een gedicht uit te persen. De één doet het handgeschreven met 4 regels die je meteen weten te raken. De ander wacht tot 2u ’s nachts, bedenkt de meest grappige rijmpjes en print het uit met wel heel kleine lettertjes…..
En manlief, die maakt poëzie met humor, liefde en zijn schaterlach om de reactie van zijn dierbaren doet mij gloeien van trots.
En schoonzus, wat een schat, had ook nog kadootjes laten bezorgen om tegemoet te komen aan ons jaarlijkse concept. Normaal zijn we met 12 mensen en 1000 kadootjes gevuld met hilariteit. Dankzij haar zijn we dit jaar toch een beetje bij elkaar, c-proof. Zo liefdevol, zo grappig, zo heerlijk eenvoudig maar ook net zo raak!
Man man, wat hebben we gelachen. Dit heerlijk avondje was zo welkom. Even alles om je heen vergeten en opnieuw ontdekken waar het leven om draait: om elkaar, je naasten, je dierbare familie. 
Het helpt me enorm om te relativeren. Want nu mijn creativiteit na 4 maanden weer is opgeborreld, moet ik waken om mezelf niet voorbij te steken in mijn eigen enthousiasme. Dat is mijn grote valkuil van mijn AD(H)D brein.
Toen ik nog niet wist dat ik AD(H)D had, was het andersom. Toen leefde ik van dip naar depressie en van depressie naar burn-out. Steeds op de laagste trede van mijn gemoedstoestand terug opkrabellen naar boven, naar beter. 
Ik moet zeggen, het waken vanuit positiviteit en enthousiasme is harder werken dan vanuit een dip. Het is natuurlijk ook moeilijk te bevatten. Ik voel me vrolijk, kan de hele wereld aan, ik ga als een speer en dan juist moet ik aan mijn remmetje trekken. Ik schreef er al eerder over in blog 19 over de marathon.
Maar als ik heel goed blijf luisteren naar de signalen van mijn lijf (spierspanning), oplet op mijn eetritme (suikerspiegel) en steeds alert ben over hoe ik rustmomenten inplan en hoe ik slaap, dan voorkom ik een voortdurende adrenalinestoot en blijf ik functioneren vanuit plezier en tevredenheid. Dat is iedere dag ongelooflijk hard werken en tegelijk is het rete eenvoudig.
Eigenlijk net zo simpel als ons sinterklaasconcept: hou het klein, doe het met plezier, zo simpel mogelijk én maatwerk. Eigenlijk steeds een kadootje voor jezelf…..
Mijn kadootje voor vandaag: een vogeltje tekenen op het schildersezeltje wat ik kreeg van zoonlief. Met een mok thee drinken welke manlief bij elkaar heeft gedicht. En de huissokken aan mijn voeten van dochterlief. Zo wordt de onzin van ons sinterklaasfeest omgezet in de zin van het leven. Kijk, daar krijg ik nou een warm hart van. En warme voeten, haha.
Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert

Commentaar op Facebook

Het is idd genieten van de kleine dingen. We moeten er zelf iets van maken. Hier ook een gezellige Sinterklaas avond gehad. Wel zonder gedichten en surprise maar heel gezellig met ons eigen gezin.

En zo is het........ genieten van de kleine dingen die het leven groots kunnen maken

7 maanden geleden
De ADHD ervaringsexpert

B-L-O-G 46: Ik ga naar een verjaardag en neem mee…. een kadootje en mijn AD(H)D…Wat kan ik genieten van het kopen van een kadootje. Ik vind het gewoon leuk om mensen te verrassen en te verwennen. Natuurlijk vind ik het ook leuk om kadootjes te krijgen. Er is volgens mij niemand die het niet kan waarderen als je door middel van een kleinigheidje in het zonnetje wordt gezet.Maar het geven van een presentje vind ik misschien nog wel leuker dan het krijgen. Van te voren nadenken wat ik deze persoon wil geven vind ik al een feestje. Waar houdt hij van? Waar hebben we het de laatste tijd over gehad? Welke nieuwe dingen zijn op het pad van deze deze vriendin gekomen waar ik iets bij kan verzinnen? Of heeft ze juist een hart onder de riem nodig?Vanaf mijn 10e jaar (schat ik) mocht ik zelf kadootjes kopen. Voor de verjaardagen van mijn ouders, broer of bij vaderdag en moederdag. Dat vond ik heerlijk.Er was wel een kleine ‘maar’……. Het kopen, dat ging nog wel. Het werd pas een probleem als ik dat kadootje thuis in handen had. Het vrolijk ingepakte pakketje, de gedachte dat ik dat de volgende dag mocht geven, de nieuwsgierigheid naar hoe deze persoon zou reageren. Ik met mijn overweldigende enthousiasme omdat ik zo trots was met wat ik had uitgekozen. Ik ging er altijd behoorlijk van stuiteren. Mijn moeder herkende de onrust en ging het gesprek met me aan. Daar ontdekte ze de reden achter mijn stuiterbui; ik kon eigenlijk niet wachten om het kadootje te geven.Wat heerlijk was het dan als mijn moeder toestemming gaf dat ik het kadootje al op de vooravond van de echte verjaardag mocht geven. Op die manier hoefde ik ‘mijn keutel’ niet langer meer in te houden. En ik kon daarna gewoon gaan slapen.Zucht…. Kadootjes…… ik ben er dol op…… Fijne groet,HettyDe AD(H)D ervaringsexpert ... Bekijk meerBekijk minder

B-L-O-G 46: Ik ga naar een verjaardag en neem mee…. een kadootje en mijn AD(H)D…
Wat kan ik genieten van het kopen van een kadootje. Ik vind het gewoon leuk om mensen te verrassen en te verwennen. 
Natuurlijk vind ik het ook leuk om kadootjes te krijgen. Er is volgens mij niemand die het niet kan waarderen als je door middel van een kleinigheidje in het zonnetje wordt gezet.
Maar het geven van een presentje vind ik misschien nog wel leuker dan het krijgen. 
Van te voren nadenken wat ik deze persoon wil geven vind ik al een feestje. Waar houdt hij van? Waar hebben we het de laatste tijd over gehad? Welke nieuwe dingen zijn op het pad van deze deze vriendin gekomen waar ik iets bij kan verzinnen? Of heeft ze juist een hart onder de riem nodig?
Vanaf mijn 10e jaar (schat ik) mocht ik zelf kadootjes kopen. Voor de verjaardagen van mijn ouders, broer of bij vaderdag en moederdag. Dat vond ik heerlijk.
Er was wel een kleine ‘maar’……. Het kopen, dat ging nog wel. Het werd pas een probleem als ik dat kadootje thuis in handen had. Het vrolijk ingepakte pakketje, de gedachte dat ik dat de volgende dag mocht geven, de nieuwsgierigheid naar hoe deze persoon zou reageren. Ik met mijn overweldigende enthousiasme omdat ik zo trots was met wat ik had uitgekozen. 
Ik ging er altijd behoorlijk van stuiteren. Mijn moeder herkende de onrust en ging het gesprek met me aan. Daar ontdekte ze de reden achter mijn stuiterbui; ik kon eigenlijk niet wachten om het kadootje te geven.
Wat heerlijk was het dan als mijn moeder toestemming gaf dat ik het kadootje al op de vooravond van de echte verjaardag mocht geven. Op die manier hoefde ik ‘mijn keutel’ niet langer meer in te houden. En ik kon daarna gewoon gaan slapen.
Zucht…. Kadootjes…… ik ben er dol op…… 
Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert

Commentaar op Facebook

Je schrijft mooi Hetty 🥰

BEKIJK MEER