Blog

Via mijn Facebook pagina worden er regelmatig blogs gepost die hier te lezen zijn:

Comments Box SVG iconsUsed for the like, share, comment, and reaction icons
2 weken geleden
De ADHD ervaringsexpert

B-L-O-G 63: ideale killer voor angst paniek en ellendeVakantie, het is en blijft een dingetje in mijn hoofd..Aan de ene kant wil ik NIETS, helemaal los van vanalles uit het dagelijks leven maar aan de andere kant wil mijn AD(H)D hoofd iets anders: rush, snelheid in denken, uitdaging, hersenspinsels....Vroeger werd ik er letterlijk akelig van. Tot paniekaanvallen toe. Niet tof voor mij maar zeker niet voor manlief..Daar lag ik dan weer een dag in de caravan met een vol hoofd. En als je je afvraagt van wat? Ik heb werkelijk geen idee..Waarschijnlijk zocht ik steeds opnieuw naar een adrenalinestoot. En die kreeg ik niet van de simpelste gedachten..... Nee, angst dat de kinderen zouden verdrinken, angst om te verdwalen, angst voor een ongeluk..Ik die ditsoort bizarre gedachten thuis nooit had. Ik die op vakantie veranderde in een angsthaas. Tenenkrommend en ook echt zorgwekkend..Gelukkig weet ik sinds 10 jaar wat er met mijn brein aan de hand is zodat ik mijn gedachten en behoeften beter kan plaatsen. Daarbij is mijn AD(H)D medicatie een enorme hulp..En..... ik zorg ervoor dat ik altijd iets om handen heb op vakantie. Een ereader vol gave boeken (in plaats van een boodschappenkrat en een doos vol)..... mijn tekenspullen om de doodlen en vogeltjes tekenen uiteraard. Mijn haakspul, ik heb het al 3 jaar niet meer gedaan maar het is ooit mijn redding geweest op vakantie dus gaat het mee als placebo.......En..... ik verzin altijd wel iets om mee te keuvelen..... o, dat is niet helemaal waar... dit jaar heeft dochterlief dat voor elkaar gekregen.....We staan namelijk op een camping vlakbij het strand en daar ligt seaglass.... (zo vertelde dochterlief). Seaglass is niets meer dan kleine stukjes glas met afgeronde kantjes door de beweging van de zee, stenen en zand..Laat ik dat nou heerlijk vinden!!!! Beetje struinen langs de waterkant, zoekend naar deze kleine stukjes geluk......Meditatief, rustgevend, dagbesteding, het is maar hoe je het noemt......Voor mij is het een ideale killer voor angst, paniek en ellende.....Seaglass zijn mijn stukjes goud deze zomer.Fijne vakantie groetHettyDe AD(H)D ervaringsexpert ... Bekijk meerBekijk minder

B-L-O-G 63: ideale killer voor angst paniek en ellende

Vakantie, het is en blijft een dingetje in mijn hoofd.
.
Aan de ene kant wil ik NIETS, helemaal los van vanalles uit het dagelijks leven maar aan de andere kant wil mijn AD(H)D hoofd iets anders: rush, snelheid in denken, uitdaging, hersenspinsels...
.
Vroeger werd ik er letterlijk akelig van. Tot paniekaanvallen toe. Niet tof voor mij maar zeker niet voor manlief.
.
Daar lag ik dan weer een dag in de caravan met een vol hoofd. En als je je afvraagt van wat? Ik heb werkelijk geen idee.
.
Waarschijnlijk zocht ik steeds opnieuw naar een adrenalinestoot. En die kreeg ik niet van de simpelste gedachten..... Nee, angst dat de kinderen zouden verdrinken, angst om te verdwalen, angst voor een ongeluk.
.
Ik die ditsoort bizarre gedachten thuis nooit had. Ik die op vakantie veranderde in een angsthaas. Tenenkrommend en ook echt zorgwekkend.
.
Gelukkig weet ik sinds 10 jaar wat er met mijn brein aan de hand is zodat ik mijn gedachten en behoeften beter kan plaatsen. Daarbij is mijn AD(H)D medicatie een enorme hulp.
.
En..... ik zorg ervoor dat ik altijd iets om handen heb op vakantie. Een ereader vol gave boeken (in plaats van een boodschappenkrat en een doos vol)..... mijn tekenspullen om de doodlen en vogeltjes tekenen uiteraard. Mijn haakspul, ik heb het al 3 jaar niet meer gedaan maar het is ooit mijn redding geweest op vakantie dus gaat het mee als placebo......
.
En..... ik verzin altijd wel iets om mee te keuvelen..... o, dat is niet helemaal waar... dit jaar heeft dochterlief dat voor elkaar gekregen....
.
We staan namelijk op een camping vlakbij het strand en daar ligt seaglass.... (zo vertelde dochterlief). Seaglass is niets meer dan kleine stukjes glas met afgeronde kantjes door de beweging van de zee, stenen en zand.
.
Laat ik dat nou heerlijk vinden!!!! Beetje struinen langs de waterkant, zoekend naar deze kleine stukjes geluk.....
.
Meditatief, rustgevend, dagbesteding, het is maar hoe je het noemt.....
.
Voor mij is het een ideale killer voor angst, paniek en ellende....
.
Seaglass zijn mijn stukjes goud deze zomer
.
Fijne vakantie groet
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert

Commentaar op Facebook

Mooi geschreven weer, Hetty. Oplossingen en daar ook van kunnen genieten. Trots op jou! Geniet lekker van de vakantie!😀

Wij ervaren het ook weer met Kay🙈. Veel leuke dingen te doen maar plots is alles doodeng en Te druk. Een hartslag van hier tot Tokio als we ergens vreemds zijn. Vreselijk om te zien. En dat met medicatie 😔

Fijne vakantie, Hetty!

❤️

2 maanden geleden
De ADHD ervaringsexpert

B-L-O-G 62: ViespeukerijtjesWeet je wat vies is?• Nagelbijten aan je tenen, tot bloedens toe• Snotjes aan de muur smeren of aan een kussen• Ruiken aan je vinger als het op een donker plekje is geweest• Iemands arm likken of in het gezichtIedereen weet dat kinderen vieze dingetjes doen, ik heb het zelf ook gedaan (nagelbijten is nog over, zonder velletjes en bloed gelukkig). • Sommige gewoonten hebben te maken met het ontdekken van je lijf; wat voel ik, ruik ik, proef ik en wat vind ik lekker?• Soms gaat het over je ontwikkeling; tot hoever kan ik gaan• Soms is het een vorm van prikkelverwerking; tot rust komen, de focus verleggen of juist beter kunnen focussen door vies te friemelen.Dat laatste is iets wat veel voorkomt bij kinderen met b.v. ADHD, ADD of autisme.Voor ouders zorgt dit gedrag voor schaamte. Vanuit deze schaamte gaan ze hun kind corrigeren wat vaak niet helpt. Ze voelen zich machteloos en er ontstaat boosheid en frustratie en dat is niet helpend als je je kind deze gewoonte wil afleren.…..Als nagelbijten of snotsmeren de enige zorg is bij jouw kind, dan heb je alle energie en tijd om hiermee aan de slag te gaan. Maar vaak spelen er meer zorgen waardoor je alle creativiteit uit de kast moet halen om met deze problemen aan de slag te gaan.Soms is het dan fijn als er iemand meedenkt zodat er kleine stapjes gemaakt kunnen worden. Ook bij de viespeukerijtjes.Een eerste stap is dat we ons niet richten op het stoppen of volledig wegnemen van het gedrag. Als we er vanuit gaan dat dit gedrag op de een of andere manier nuttig of helpend is voor een kind, dan komt er al iets meer luchtigheid in de situatie. We kijken naar de veiligheid en gezondheid van het kind, we kijken wat er mag blijven bestaan in het gedrag en we gaan op zoek naar alternatieven zonder dat we ons richten op het proberen weg te nemen van het gedrag of de gewoonte:• Hoe kun je je kind teennagels laten bijten zonder dat het blijft bloeden met kans op ontsteking?• Maar hoe kan je een kind toch snot laten smeren zonder dat het door je hele huis zit?• Hoe kun je een kind laten likken zonder dat je zelf moet gruwelen van je natte wangen en armen?Hier enkele voorbeelden uit mijn praktijk hoe ouders hiermee aan de slag zijn gegaan:Nagelbijten:Een jongen met ADHD beet op de nagels van zijn tenen. Ouders kochten verschillende soorten pleisters. 6 tenen werden gepleisterd en 4 bleven vrij om te bijten. Het pleisteren werd dagelijks afgewisseld zodat de gebeten tenen tijd kregen om te herstellen van het bijtgeweld. De jongen mocht zelf kiezen welke pleisters en samen bekeken ze welke tenen er aan de beurt waren. Zo kon hij blijven nagelbijten maar had een deel van de regie over zijn eigen tenen.Snot smeren:Zo heeft een moeder een snotkaart gemaakt waarop gekleurde kloddertjes staan afgebeeld. Deze kaart hangt op 3 prominente plekken in huis. Het kind mocht zelf de het plaatje kiezen van de geprinte snotjes en ook mocht hij zelf de 3 plekken uitkiezen. Zo lag de focus (nog) niet op het stoppen met smeren maar wel op controle over waar de snotjes zouden komen. Het meedenken van het kind is ook hier weer heel belangrijk.Ruiken aan je vinger:Ieder kind komt in een fase waarin het zijn of haar lijf gaat ontdekken. Ruiken aan je vingers hoort daar ook bij (wees eerlijk, iedereen doet dat wel eens, toch). Kinderen met een gevoelig brein en gevoelige zintuigen willen deze gewoonte wel eens in stand houden waardoor er ongemakkelijke situaties ontstaan. Hierover kun je duidelijke afspraken maken met je kind zodat je hem of haar erop kunt aanspreken: Je mag met je vingers aan die plekjes zitten. Dat doe je als je alleen bent. En als je eraan wilt ruiken doe je dat ook als je alleen bent zoals op de wc, onder de douche of op je kamer, dat mag je zelf weten. We spreken af dat je daarna je handen wast.Likken:Toen een moeder vertelde over het likken van haar zoon, merkte ik dat ze dat heel vervelend vond. Niet alleen voor het oordeel van anderen maar ook voor zichzelf. Als haar zoontje haar likte op haar armen, handen, hals of gezicht, \vond ze dat een heel akelig gevoel. Daarbij was het mannetje heel temperamentvol waardoor ze het likken toeliet omdat de situatie anders zou escaleren door zijn woede uitbarstingen. Daardoor durfde ze hem niet te begrenzen en liet ze het toe. Moeder ging in gesprek met haar zoontje en ze gaf aan dat hij haar mag likken als hij daar behoefte aan heeft. Hij moet het dan wel eerst vragen en bij toestemming mag hij haar linkerhand likken. Het jongetje was heel blij dat hij toestemming kreeg hiervoor. Het likken is sterk verminderd, moeder vindt het nog steeds heel onaangenaam maar op deze manier is het wel te handelen voor haar en…. zo hebben moeder en zoon meer energie en ruimte aan de slag te gaan met de woede uitbarstingen van het jongetje.Viespeukerijtjes, we kunnen er een heel groot ding van maken maar dan wordt het voor kinderen ook een heel groot ding. En of dat helpend is, daar twijfel ik aan.Ik heb mijn nagelbijten nog niet afgeleerd en dat ben ik ook niet van plan. Ik ben zelf van mening dat ik behoorlijk beschaafd nagelbijt dus ik heb ook niet de motivatie om er iets aan te doen. Dat beschaafde betekent onder andere dat ik het zoveel mogelijk beperk tot nagelbijten voor de tv en tijdens het autorijden. Dus mocht je me een keer inhalen op de Nederlandse snelweg….. dan ben ik druk bezig met mijn viespeukerijtje…. want dan zit ik waarschijnlijk met een vinger in mijn mond…. op mijn nagels te bijtenFijne groet,HettyDe AD(H)D ervaringsexpert ... Bekijk meerBekijk minder

B-L-O-G 62: Viespeukerijtjes

Weet je wat vies is?

• Nagelbijten aan je tenen, tot bloedens toe
• Snotjes aan de muur smeren of aan een kussen
• Ruiken aan je vinger als het op een donker plekje is geweest
• Iemands arm likken of in het gezicht

Iedereen weet dat kinderen vieze dingetjes doen, ik heb het zelf ook gedaan (nagelbijten is nog over, zonder velletjes en bloed gelukkig). 

• Sommige gewoonten hebben te maken met het ontdekken van je lijf; wat voel ik, ruik ik, proef ik en wat vind ik lekker?
• Soms gaat het over je ontwikkeling; tot hoever kan ik gaan
• Soms is het een vorm van prikkelverwerking; tot rust komen, de focus verleggen of juist beter kunnen focussen door vies te friemelen.

Dat laatste is iets wat veel voorkomt bij kinderen met b.v. ADHD, ADD of autisme.

Voor ouders zorgt dit gedrag voor schaamte. Vanuit deze schaamte gaan ze hun kind corrigeren wat vaak niet helpt. Ze voelen zich machteloos en er ontstaat boosheid en frustratie en dat is niet helpend als je je kind deze gewoonte wil afleren.…..

Als nagelbijten of snotsmeren de enige zorg is bij jouw kind, dan heb je alle energie en tijd om hiermee aan de slag te gaan. Maar vaak spelen er meer zorgen waardoor je alle creativiteit uit de kast moet halen om met deze problemen aan de slag te gaan.

Soms is het dan fijn als er iemand meedenkt zodat er kleine stapjes gemaakt kunnen worden. Ook bij de viespeukerijtjes.

Een eerste stap is dat we ons niet richten op het stoppen of volledig wegnemen van het gedrag. Als we er vanuit gaan dat dit gedrag op de een of andere manier nuttig of helpend is voor een kind, dan komt er al iets meer luchtigheid in de situatie. 

We kijken naar de veiligheid en gezondheid van het kind, we kijken wat er mag blijven bestaan in het gedrag en we gaan op zoek naar alternatieven zonder dat we ons richten op het proberen weg te nemen van het gedrag of de gewoonte:

• Hoe kun je je kind teennagels laten bijten zonder dat het blijft bloeden met kans op ontsteking?
• Maar hoe kan je een kind toch snot laten smeren zonder dat het door je hele huis zit?
• Hoe kun je een kind laten likken zonder dat je zelf moet gruwelen van je natte wangen en armen?
Hier enkele voorbeelden uit mijn praktijk hoe ouders hiermee aan de slag zijn gegaan:

Nagelbijten:
Een jongen met ADHD beet op de nagels van zijn tenen. Ouders kochten verschillende soorten pleisters. 6 tenen werden gepleisterd en 4 bleven vrij om te bijten. Het pleisteren werd dagelijks afgewisseld zodat de gebeten tenen tijd kregen om te herstellen van het bijtgeweld. De jongen mocht zelf kiezen welke pleisters en samen bekeken ze welke tenen er aan de beurt waren. Zo kon hij blijven nagelbijten maar had een deel van de regie over zijn eigen tenen.

Snot smeren:
Zo heeft een moeder een snotkaart gemaakt waarop gekleurde kloddertjes staan afgebeeld. Deze kaart hangt op 3 prominente plekken in huis. Het kind mocht zelf de het plaatje kiezen van de geprinte snotjes en ook mocht hij zelf de 3 plekken uitkiezen. Zo lag de focus (nog) niet op het stoppen met smeren maar wel op controle over waar de snotjes zouden komen. Het meedenken van het kind is ook hier weer heel belangrijk.

Ruiken aan je vinger:
Ieder kind komt in een fase waarin het zijn of haar lijf gaat ontdekken. Ruiken aan je vingers hoort daar ook bij (wees eerlijk, iedereen doet dat wel eens, toch). Kinderen met een gevoelig brein en gevoelige zintuigen willen deze gewoonte wel eens in stand houden waardoor er ongemakkelijke situaties ontstaan. Hierover kun je duidelijke afspraken maken met je kind zodat je hem of haar erop kunt aanspreken: Je mag met je vingers aan die plekjes zitten. Dat doe je als je alleen bent. En als je eraan wilt ruiken doe je dat ook als je alleen bent zoals op de wc, onder de douche of op je kamer, dat mag je zelf weten. We spreken af dat je daarna je handen wast.

Likken:
Toen een moeder vertelde over het likken van haar zoon, merkte ik dat ze dat heel vervelend vond. Niet alleen voor het oordeel van anderen maar ook voor zichzelf. Als haar zoontje haar likte op haar armen, handen, hals of gezicht, \vond ze dat een heel akelig gevoel. Daarbij was het mannetje heel temperamentvol waardoor ze het likken toeliet omdat de situatie anders zou escaleren door zijn woede uitbarstingen. Daardoor durfde ze hem niet te begrenzen en liet ze het toe. 

Moeder ging in gesprek met haar zoontje en ze gaf aan dat hij haar mag likken als hij daar behoefte aan heeft. Hij moet het dan wel eerst vragen en bij toestemming mag hij haar linkerhand likken. Het jongetje was heel blij dat hij toestemming kreeg hiervoor. Het likken is sterk verminderd, moeder vindt het nog steeds heel onaangenaam maar op deze manier is het wel te handelen voor haar en…. zo hebben moeder en zoon meer energie en ruimte aan de slag te gaan met de woede uitbarstingen van het jongetje.

Viespeukerijtjes, we kunnen er een heel groot ding van maken maar dan wordt het voor kinderen ook een heel groot ding. En of dat helpend is, daar twijfel ik aan.

Ik heb mijn nagelbijten nog niet afgeleerd en dat ben ik ook niet van plan. Ik ben zelf van mening dat ik behoorlijk beschaafd nagelbijt dus ik heb ook niet de motivatie om er iets aan te doen. 

Dat beschaafde betekent onder andere dat ik het zoveel mogelijk beperk tot nagelbijten voor de tv en tijdens het autorijden. 

Dus mocht je me een keer inhalen op de Nederlandse snelweg….. dan ben ik druk bezig met mijn viespeukerijtje…. want dan zit ik waarschijnlijk met een vinger in mijn mond…. op mijn nagels te bijten

Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert

Commentaar op Facebook

Ik heb een piepelfriemelende peuter. Zijn daar ook tips voor. Mama hier heeft adhd (op 40e gediagnosticeerd, word zaterdag 42🤫) Sinds ik dreads heb friemel ik hier aan, het helpt me idd ontspannen en beter focussen. Maarrrrr wat kan ik doen om mijn piemelfriemelemde peuter ergens anders aan laten friemelen zodat hij wel op een friemelmanier zijn ontspanning vindt?

Haha vooral die foto 🤩

3 maanden geleden
De ADHD ervaringsexpert

B-L-O-G 61: Focussen met apen en tomatenEr ligt een periode achter me van chaos en tekort aan focus. Ik had zoveel taken op mijn lijstje staan en tegelijk ook zoveel onbelangrijke zaken waar ik teveel tijd aan verloor.• Teveel op mijn telefoon (bovenaan mijn to don’t lijstje)• Teveel afgeleid als ik met slepende administratieve taken bezig was• Ronddwalen in huis met het gevoel: wat ging ik ook alweer doen?Afijn, van die weken die open en dicht gaan maar productief en efficiënt werken, ho maar. Over het ontevreden gevoel maar niet te spreken….Goed, het was dus tijd voor iets-anders:• Als iets werkt, doe er meer van• Als iets niet werkt, stop ermee• Als iets niet werkt, doe dan iets andersEn toen schoot me de old-school techniek van de Italiaan Francesco Cirillo te binnen. In de jaren ’80 had hij zo’n zelfde moment als ik: de to do’s vlogen hem om de oren en hij had behoorlijk last van zijn eigen chaos en afleiding. Kun je nagaan, er was nog nauwelijks afleiding van internet en smartphones, die waren toen nog niet uitgevonden…. gelukzak…..Hij pakte een kookwekker uit zijn keuken en zette hem op 25 minuten. Vervolgens ging hij aan de slag met zijn taken. Na de 25 minuten zette hij de wekker op 10 minuten om even te rusten en zijn gedachten op iets anders te zetten (let op, hij had geen smartphone). En daarna ging hij weer verder met 25 minuten focus.En dat werkte!Briljant dat Francesco zijn idee begon te delen met anderen! Hoe cool is het dat hij zich ervan bewust was dat hij deze simpele techniek niet voor zichzelf moest houden. Zo wist hij meer dan 2 miljoen mensen te inspireren in de jaren die kwamen.En dat ging ik dus ook proberen. En het werkte! Ik zette mijn apenkookwekker op 25 minuten, ik werkte gefocust met daarna 10 minuten pauze (kort op mijn telefoon en daarna een loopje naar de keuken of tuin). Het lukte me om dit 4 x achter elkaar te doen. Mijn administratie lijstje slonk met de minuut. De tevredenheid groeide in rap tempo! En het had me veel minder moeite gekost dan ik me van te voren had kunnen bedenken.• Het bracht rust met de wetenschap dat mijn wekkertje vanzelf af zou gaan; tussentijds de klok checken hoefde niet• Het was helpend dat ik op tijd beloond zou worden met 10 minuten pauze; als ik in een hyperfocus schiet, kan ik 3 uur knallen en vervolgens volledig leeglopen in energie• Het voelde als een wedstrijdje met mezelf: laat jij maar eens zien dat je je wél 25 minuten kunt focussen zonder afleidingIk werd enorm blij en tevreden van deze manier van werken en ik had nog energie over voor andere belangrijke zaken van die dag. Dat ga ik dus vaker doen, heb ik met mezelf afgesproken! Daarom een hartelijk dankjewel aan Francesco Cirillo en de chaos die hem hielp om tot een oplossing te komen.Ik ben benieuwd hoeveel overeenkomsten hij en ik zouden hebben…… In ieder geval 1 overeenkomst hebben we niet….. mijn kookwekker is een aapje. Dat van hem was een pomodoro tomaat. Niet voor niets dat hij deze manier van werken omdoopte tot de pomodoro techniek.Pomodoro techniek….. echt, zo eenvoudig is starten en doorgaan in focus nog nooit geweest…. Ga het zeker eens proberen zou ik zeggen! En maak je niet druk over de vorm van jouw kookwekker…. Als het werkt met een tomaat en een aapje…. Dan werkt het ook met die van jou!Fijne groet,HettyDe AD(H)D ervaringsexpert ... Bekijk meerBekijk minder

B-L-O-G 61: Focussen met apen en tomaten

Er ligt een periode achter me van chaos en tekort aan focus. Ik had zoveel taken op mijn lijstje staan en tegelijk ook zoveel onbelangrijke zaken waar ik teveel tijd aan verloor.

• Teveel op mijn telefoon (bovenaan mijn to don’t lijstje)
• Teveel afgeleid als ik met slepende administratieve taken bezig was
• Ronddwalen in huis met het gevoel: wat ging ik ook alweer doen?

Afijn, van die weken die open en dicht gaan maar productief en efficiënt werken, ho maar. Over het ontevreden gevoel maar niet te spreken….

Goed, het was dus tijd voor iets-anders:

• Als iets werkt, doe er meer van
• Als iets niet werkt, stop ermee
• Als iets niet werkt, doe dan iets anders

En toen schoot me de old-school techniek van de Italiaan Francesco Cirillo te binnen. In de jaren ’80 had hij zo’n zelfde moment als ik: de to do’s vlogen hem om de oren en hij had behoorlijk last van zijn eigen chaos en afleiding. Kun je nagaan, er was nog nauwelijks afleiding van internet en smartphones, die waren toen nog niet uitgevonden…. gelukzak…..

Hij pakte een kookwekker uit zijn keuken en zette hem op 25 minuten. Vervolgens ging hij aan de slag met zijn taken. Na de 25 minuten zette hij de wekker op 10 minuten om even te rusten en zijn gedachten op iets anders te zetten (let op, hij had geen smartphone). En daarna ging hij weer verder met 25 minuten focus.

En dat werkte!

Briljant dat Francesco zijn idee begon te delen met anderen! Hoe cool is het dat hij zich ervan bewust was dat hij deze simpele techniek niet voor zichzelf moest houden. Zo wist hij meer dan 2 miljoen mensen te inspireren in de jaren die kwamen.

En dat ging ik dus ook proberen. En het werkte! Ik zette mijn apenkookwekker op 25 minuten, ik werkte gefocust met daarna 10 minuten pauze (kort op mijn telefoon en daarna een loopje naar de keuken of tuin). 

Het lukte me om dit 4 x achter elkaar te doen. Mijn administratie lijstje slonk met de minuut. De tevredenheid groeide in rap tempo! En het had me veel minder moeite gekost dan ik me van te voren had kunnen bedenken.

• Het bracht rust met de wetenschap dat mijn wekkertje vanzelf af zou gaan; tussentijds de klok checken hoefde niet

• Het was helpend dat ik op tijd beloond zou worden met 10 minuten pauze; als ik in een hyperfocus schiet, kan ik 3 uur knallen en vervolgens volledig leeglopen in energie

• Het voelde als een wedstrijdje met mezelf: laat jij maar eens zien dat je je wél 25 minuten kunt focussen zonder afleiding

Ik werd enorm blij en tevreden van deze manier van werken en ik had nog energie over voor andere belangrijke zaken van die dag. Dat ga ik dus vaker doen, heb ik met mezelf afgesproken! 

Daarom een hartelijk dankjewel aan Francesco Cirillo en de chaos die hem hielp om tot een oplossing te komen.

Ik ben benieuwd hoeveel overeenkomsten hij en ik zouden hebben…… In ieder geval 1 overeenkomst hebben we niet….. mijn kookwekker is een aapje. Dat van hem was een pomodoro tomaat. Niet voor niets dat hij deze manier van werken omdoopte tot de pomodoro techniek.

Pomodoro techniek….. echt, zo eenvoudig is starten en doorgaan in focus nog nooit geweest…. Ga het zeker eens proberen zou ik zeggen! 

En maak je niet druk over de vorm van jouw kookwekker…. Als het werkt met een tomaat en een aapje…. Dan werkt het ook met die van jou!

Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert

Commentaar op Facebook

Angelo ik zou zeggen; uitproberen!

5 maanden geleden
De ADHD ervaringsexpert

B-L-O-G 60: De geboorte van de EZELAl die momenten dat ik mezelf voornam: Nooit meer uit het veld geslagen, nooit meer die enorme stress en rush door mijn lijf, nooit meer die overprikkeling, de vermoeidheid achteraf, de onzekerheid, de schaamte. Nooit meer overweldigd, nooit meer met mijn bek vol tanden, nooit meer bevriezen van angst, boosheid of frustratie. Dit nooit meer!Ik had het al zo vaak geprobeerd en toch gebeurde het me nog steeds….. overprikkeling of overweldiging.Ook die ene keer, zo’n 3 jaar geleden, in een vergadering met mijn toffe collega’s gezinscoaches en trainers. Ik had een uitzoekklusje gedaan en ik had desbetreffend thema vanuit alle perspectieven onderzocht en bekeken. En ik legde alles uit zodat we een beslissing konden nemen.Een collega vroeg waarom ik het toch niet vanuit een ander perspectief wilde bekijken…. En toen gebeurde het… ik sloeg dicht en was totaal van de kaart. De vraag van mijn collega raakte een trigger. Het was een mix van iets van vroeger en de verwarring dat mijn collega me aansprak op iets wat ik al tot de bodem toe had uitgeplozen.Na de vergadering reed ik naar een parkeerplaats in de buurt en ik brak. Jeetje wat kwam er een bagger los…. Zoveel tranen en emoties. En ik merkte boosheid naar die fijne collega die ik zo enorm hoog had zitten (en nog)…. Hoe kon dat? Ik herkende mijn collega totaal niet in de gedachten die ik op dat moment over haar had. Zij had de beste bedoeling met haar vraag en toch was ik overweldigd. Wat was er met me aan de hand…. En… nog belangrijker… hoe kon ik dealen met deze akelige gemoedstoestand? Er stond immers een nog gezinscoaching gepland binnen een kwartier.Ik raapte mezelf bij elkaar en besloot dat ik er op een ander moment op terug zou komen. En ik besloot ook dat ik diezelfde dag nog een momentje van rust zou pakken om bij te komen van deze heftigheid want ik voelde wel dat het me enorm veel energie had gekost.Dat momentje voor mezelf bleek heel waardevol te zijn. Met name de beslissing vooraf dat ik mezelf een momentje rust had beloofd. Het incasseren van de nasleep van deze overweldiging. Dat was wat ik voor elkaar had gekregen.De rest is geschiedenis…. De i van incasseren verwerkte ik tot de EZEL van Hetty. Alsook de a van accepteren. Het accepteren van de emoties en gevoelens die er bovendrijven als je overprikkeld of overweldigd bent.IA, dat zegt de EZEL…… incasseren en accepteren.Want ‘dit nooit meer’ blijven roepen, is niet helpend. Je kunt overprikkeling of overweldiging niet geheel uitsluiten uit je leven. Wat je wel kunt doen is ervan leren om het te verminderen en een manier vinden om ermee om te gaan als het je toch overkomt.En de EZEL van Hetty helpt je daarbij…. Stap voor stap….De EZEL kun je gratis downloaden via adhdervaringsexpert.nl/de-ezel-van-hetty/Ben jij professional en wil je meer leren over en van de EZEL van Hetty? Dan geef ik 2x een online inspiratiesessie waar we aan de slag gaan met het stappenplan. Info vind je hier: adhdervaringsexpert.nl/inspiratie-sessie-de-ezel-van-hetty/Herken jij in jezelf de momenten van overprikkeling en overweldiging en wil je leren hoe daarmee te dealen? Dan kan ik als coach wellicht iets voor je betekenen. Meer info staat hier adhdervaringsexpert.nl/coaching-reattach/. Een berichtje mag uiteraard ook, dan stuur ik je alle info.Fijne groet,Hetty CornelisDe AD(H)D ervaringsexpert ... Bekijk meerBekijk minder

B-L-O-G 60: De geboorte van de EZEL

Al die momenten dat ik mezelf voornam: Nooit meer uit het veld geslagen, nooit meer die enorme stress en rush door mijn lijf, nooit meer die overprikkeling, de vermoeidheid achteraf, de onzekerheid, de schaamte. Nooit meer overweldigd, nooit meer met mijn bek vol tanden, nooit meer bevriezen van angst, boosheid of frustratie. Dit nooit meer!

Ik had het al zo vaak geprobeerd en toch gebeurde het me nog steeds….. overprikkeling of overweldiging.

Ook die ene keer, zo’n 3 jaar geleden, in een vergadering met mijn toffe collega’s gezinscoaches en trainers. Ik had een uitzoekklusje gedaan en ik had desbetreffend thema vanuit alle perspectieven onderzocht en bekeken. En ik legde alles uit zodat we een beslissing konden nemen.

Een collega vroeg waarom ik het toch niet vanuit een ander perspectief wilde bekijken…. En toen gebeurde het… ik sloeg dicht en was totaal van de kaart. De vraag van mijn collega raakte een trigger. Het was een mix van iets van vroeger en de verwarring dat mijn collega me aansprak op iets wat ik al tot de bodem toe had uitgeplozen.

Na de vergadering reed ik naar een parkeerplaats in de buurt en ik brak. Jeetje wat kwam er een bagger los…. Zoveel tranen en emoties. En ik merkte boosheid naar die fijne collega die ik zo enorm hoog had zitten (en nog)…. Hoe kon dat? Ik herkende mijn collega totaal niet in de gedachten die ik op dat moment over haar had. Zij had de beste bedoeling met haar vraag en toch was ik overweldigd. Wat was er met me aan de hand…. En… nog belangrijker… hoe kon ik dealen met deze akelige gemoedstoestand? Er stond immers een nog gezinscoaching gepland binnen een kwartier.

Ik raapte mezelf bij elkaar en besloot dat ik er op een ander moment op terug zou komen. En ik besloot ook dat ik diezelfde dag nog een momentje van rust zou pakken om bij te komen van deze heftigheid want ik voelde wel dat het me enorm veel energie had gekost.

Dat momentje voor mezelf bleek heel waardevol te zijn. Met name de beslissing vooraf dat ik mezelf een momentje rust had beloofd. Het incasseren van de nasleep van deze overweldiging. Dat was wat ik voor elkaar had gekregen.

De rest is geschiedenis…. De i van incasseren verwerkte ik tot de EZEL van Hetty. Alsook de a van accepteren. Het accepteren van de emoties en gevoelens die er bovendrijven als je overprikkeld of overweldigd bent.

IA, dat zegt de EZEL…… incasseren en accepteren.
Want ‘dit nooit meer’ blijven roepen, is niet helpend. Je kunt overprikkeling of overweldiging niet geheel uitsluiten uit je leven. Wat je wel kunt doen is ervan leren om het te verminderen en een manier vinden om ermee om te gaan als het je toch overkomt.
En de EZEL van Hetty helpt je daarbij…. Stap voor stap….

De EZEL kun je gratis downloaden via  https://adhdervaringsexpert.nl/de-ezel-van-hetty/

Ben jij professional en wil je meer leren over en van de EZEL van Hetty? Dan geef ik 2x een online inspiratiesessie waar we aan de slag gaan met het stappenplan. Info vind je hier: https://adhdervaringsexpert.nl/inspiratie-sessie-de-ezel-van-hetty/

Herken jij in jezelf de momenten van overprikkeling en overweldiging en wil je leren hoe daarmee te dealen? Dan kan ik als coach wellicht iets voor je betekenen. Meer info staat hier https://adhdervaringsexpert.nl/coaching-reattach/. Een berichtje mag uiteraard ook, dan stuur ik je alle info.

Fijne groet,
Hetty Cornelis
De AD(H)D ervaringsexpert
6 maanden geleden
De ADHD ervaringsexpert

B-L-O-G 59: tenminste houdbaar tot…Ik ben wel van de rituelen en goeie gewoonten. Ik probeer werkelijk van alles uit in de hoop dat het me helpt om dingen vol te houden, tot rust te komen of juist om in gang te schieten.Het nadeel van mijn drang naar rituelen is de wetenschap dat alles een houdbaarheidstermijn heeft…Zeker als ik iets heb verzonnen wat niet of nauwelijks werkt, dan drijft de frustratie boven en voelt de poging als mislukt en gefaald.Inmiddels pak ik dat anders aan…De wetenschap dat ieder verzinsel gepaard gaat met een houdbaarheidstermijn, helpt mij om het ook weer los te laten….En de volgende wetenschap is dat ik erop mag vertrouwen dat er vast weer een nieuw ludiek ritueeltje op plopt waar ik weer even mee voort kan.Zo heb ik mijn spijkermatje even aan de kant gelegd…. Echt een heerlijk ding hoor… maar ik val erop in slaap met als gevolg dat ik na een uur uit bed moet om hem weg te leggen… zeg nou zelf….het is februari…. Niemand gaat in zijn eerste slaap voor zijn plezier nog even met de voetjes op de (ijskoude) vloer…. Het matje is dus tijdelijk over de houdbaarheidstermijn…. En komt vanzelf weer terug… daar is het te fijn voor….Momenteel ben ik dol op het opmaken van mijn bed. Trouw iedere ochtend schud ik de kussens eens flink op, ik leg ze netjes naast elkaar. Het dekbed sla ik open en ik strijk het textiel nog even strak met mijn handen. Dit doe ik nu zeker al een week of 8…. Das best lang houdbaar… al zeg ik het zelf. Het geeft een goede start van de dag. Mijn brein wordt meteen beloond met iets wat gelukt is en dat helpt bij een goeie ochtend-vibe. En… ik heb er nog eentje…. Een ritueeltje…. Ik durf het bijna niet op te schrijven… bang dat het dan magische kracht verliest…. Haha… Waar ik tot een paar weken geleden nog ’s avonds 15 minuten onder een loeihete douche stond, douche ik nu kort en krachtig in de ochtend en ik draai de temperatuur tot max 38gr….. en, nu komtie….Daarna draai ik de knop naar koud water, ik zet de straal iets zachter en ik pak de douchekop van de houder….Ik houd de trage ijskoude straal tegen mijn benen. Vervolgens spoel ik mijn armen af, mijn gezicht, buikje, borsten, schouders…. en dan…. brrrrrrrr…… mijn rug…. O, en dat was me een partij wennen!De eerste dagen heb ik echt even moeten zoeken hoe ik dit ritueel onder de knie zou kunnen krijgen…. Er volle bak onder gaan staan liet me gillen. Het bad vol laten lopen met koud water duurde me te lang en een emmer koud water na het douchen voelde als barbaars….Die kalme koude straal van onderen naar boven werkt voor mij het best. Daarbij leg ik de nadruk op mijn uitademing. Beetje puffen en vertragen en verder laat ik het gewoon gebeuren, genoeg is genoeg….. soms 30 seconden, soms een minuut of langer zelfs.Het is echt een opkikker voor mijn lijf! En… geloof het of niet…. Ik merk dat mijn brein het ook lekker vindt. Het schijnt dat blootstelling aan koud water de beschikbaarheid van neurotransmitters en endorfine verhoogd. En in mijn AD(H)D brein met te weinig en te trage transmitters zou dat wel eens de oorzaak kunnen zijn waarom mijn lijf en hoofd niet protesteert in aanloop naar dit dagelijkse ritueel….Ze zeggen dat het ook helpt bij het versterken van je immuunsysteem, een beter humeur en verhoogde alertheid….Ik vind het wel best…. Ik heb gewoon een nieuw ritueeltje waardoor ik al 6 weken fris en fruitig start….. zeg nou zelf…. dat is best wel een lange houdbaarheidstermijn, toch?Fijne groet,HettyDe AD(H)D ervaringsexpertPS: wil je meer blogs lezen of wil je ontdekken wat ik voor je kan betekenen als trainer of coach? Neem dan een kijkje op www.adhdervaringsexpert.nl ... Bekijk meerBekijk minder

B-L-O-G 59: tenminste houdbaar tot…

Ik ben wel van de rituelen en goeie gewoonten. Ik probeer werkelijk van alles uit in de hoop dat het me helpt om dingen vol te houden, tot rust te komen of juist om in gang te schieten.

Het nadeel van mijn drang naar rituelen is de wetenschap dat alles een houdbaarheidstermijn heeft…

Zeker als ik iets heb verzonnen wat niet of nauwelijks werkt, dan drijft de frustratie boven en voelt de poging als mislukt en gefaald.
Inmiddels pak ik dat anders aan…

De wetenschap dat ieder verzinsel gepaard gaat met een houdbaarheidstermijn, helpt mij om het ook weer los te laten….
En de volgende wetenschap is dat ik erop mag vertrouwen dat er vast weer een nieuw ludiek ritueeltje op plopt waar ik weer even mee voort kan.

Zo heb ik mijn spijkermatje even aan de kant gelegd…. Echt een heerlijk ding hoor… maar ik val erop in slaap met als gevolg dat ik na een uur uit bed moet om hem weg te leggen… zeg nou zelf….het is februari…. Niemand gaat in zijn eerste slaap voor zijn plezier nog even met de voetjes op de (ijskoude) vloer…. Het matje is dus tijdelijk over de houdbaarheidstermijn…. En komt vanzelf weer terug… daar is het te fijn voor….

Momenteel ben ik dol op het opmaken van mijn bed. 
Trouw iedere ochtend schud ik de kussens eens flink op, ik leg ze netjes naast elkaar. Het dekbed sla ik open en ik strijk het textiel nog even strak met mijn handen. Dit doe ik nu zeker al een week of 8…. Das best lang houdbaar… al zeg ik het zelf. Het geeft een goede start van de dag. Mijn brein wordt meteen beloond met iets wat gelukt is en dat helpt bij een goeie ochtend-vibe. 

En… ik heb er nog eentje…. Een ritueeltje…. Ik durf het bijna niet op te schrijven… bang dat het dan magische kracht verliest…. Haha… 
Waar ik tot een paar weken geleden nog ’s avonds 15 minuten onder een loeihete douche stond, douche ik nu kort en krachtig in de ochtend en ik draai de temperatuur tot max 38gr….. en, nu komtie….

Daarna draai ik de knop naar koud water, ik zet de straal iets zachter en ik pak de douchekop van de houder….

Ik houd de trage ijskoude straal tegen mijn benen. Vervolgens spoel ik mijn armen af, mijn gezicht, buikje, borsten, schouders…. en dan…. brrrrrrrr…… mijn rug…. 

O, en dat was me een partij wennen!

De eerste dagen heb ik echt even moeten zoeken hoe ik dit ritueel onder de knie zou kunnen krijgen…. 

Er volle bak onder gaan staan liet me gillen. Het bad vol laten lopen met koud water duurde me te lang en een emmer koud water na het douchen voelde als barbaars….

Die kalme koude straal van onderen naar boven werkt voor mij het best. Daarbij leg ik de nadruk op mijn uitademing. Beetje puffen en vertragen en verder laat ik het gewoon gebeuren, genoeg is genoeg….. soms 30 seconden, soms een minuut of langer zelfs.

Het is echt een opkikker voor mijn lijf! En… geloof het of niet…. Ik merk dat mijn brein het ook lekker vindt. Het schijnt dat blootstelling aan koud water de beschikbaarheid van neurotransmitters en endorfine verhoogd. En in mijn AD(H)D brein met te weinig en te trage transmitters zou dat wel eens de oorzaak kunnen zijn waarom mijn lijf en hoofd niet protesteert in aanloop naar dit dagelijkse ritueel….

Ze zeggen dat het ook helpt bij het versterken van je immuunsysteem, een beter humeur en verhoogde alertheid….

Ik vind het wel best…. Ik heb gewoon een nieuw ritueeltje waardoor ik al 6 weken fris en fruitig start….. zeg nou zelf…. dat is best wel een lange houdbaarheidstermijn, toch?

Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert

PS: wil je meer blogs lezen of wil je ontdekken wat ik voor je kan betekenen als trainer of coach? Neem dan een kijkje op www.adhdervaringsexpert.nl

Commentaar op Facebook

Zalig weer deze blog 😍😍 ene heerlijk hè die koude douche!! Ik kan zo genieten van een duik in de koude zee. Gelijk een bak energie voor een paar uurtjes!! Wim hoff heeft ook een app waarop je de ademhaling kan oefenen.

Geweldige blog!😃

7 maanden geleden
De ADHD ervaringsexpert

B-L-O-G 58: LUCHTIGIn blog 22 vertelde ik dat ik ieder jaar een motto bedenk voor het nieuwe jaar en ook dit jaar mijmerde ik daarover.Mijn motto’s blijven meestal niet zo heel lang hangen hoor…. maar ik vind het gewoon heel leuk om er eentje te bedenken. Blijkbaar is het dan toch belangrijk genoeg.Tijdens een nieuwjaarswandeling met jeugdvriendinnen vertelden we onze motto’s. Ik wilde de boel minder serieus nemen komend jaar.Soms voelt het concept des levens zo zwaar en beladen, dat ik te lang blijf hangen in die soort van zwaarte. Dat wil ik anders aan gaan pakken.Maar hoe doe ik dat als er in mijn motto het woord NIET staat?Hoe doe je dat? Iets niet serieus nemen?Ik besluit om iets te bedenken zonder het woord NIET… Maar wat dan?We babbelen er wat over en ik ga ‘aan’ op het woord LUCHTIG (ik vind het altijd weer bijzonder dat zo een woord je ineens kan raken).Het woord LUCHTIG raakt me omdat ik de afgelopen maanden best eens naar lucht heb moeten happen (wegens c).Het woord LUCHTIG raakt me omdat het me laat inademen zodra het op plopt in mijn brein.Het woord LUCHTIG raakt me omdat het me doet denken aan het creëren van ruimte. Eventjes heel diep zuchten of even bewust bezig zijn met je ademhaling. Dat geeft me letterlijk lucht in mijn lijf en zorgt ervoor dat mijn gedachtestroom even wordt geparkeerd.Luchtig doet me ook denken aan grapjes maken. Heerlijk flauw, gevat of licht sarcastisch….. Humor geeft ook lucht en ruimte in mijn AD(H)D brein. Dat zijn van die kleine unieke momentjes waar ik me steeds meer bewust van word. Zalig.Nu ik er weer zo over filosofeer met mezelf, weet ik het zeker…. Het wordt:LUCHTIG!Toen ik blog 22 zojuist teruglas, ontdekte ik dat ik 2019 startte met hetzelfde motto: het allemaal niet zo serieus nemen…. Blijkbaar was ik er dus nog niet helemaal klaar mee, hahaAls jij een motto zou bedenken voor komend jaar? Welke zou dat dan zijn? Laat het me gerust weten door me een antwoord te sturen…. Mag ook gewoon heel kort zijn hoor <3Fijne groet,HettyDe AD(H)D ervaringsexpertPS: ik heb LUCHTIG meteen toegepast. Vanochtend fietste ik even over de dijk achter ons huis…. ik ben even gestopt en heb een tijdje staan kijken naar de prachtige zonsopkomst en nam deze foto. Luchtiger kan ik het niet maken vandaag, hahaLees alles over de activiteiten in mijn nieuwste update adhd-ervaringsexpert.email-provider.nl/web/yv4h2b8b60/y3vjjhrk9i/ljawaztewa/rnlpuvozb1 ... Bekijk meerBekijk minder

B-L-O-G 58: LUCHTIG

In blog 22 vertelde ik dat ik ieder jaar een motto bedenk voor het nieuwe jaar en ook dit jaar mijmerde ik daarover.

Mijn motto’s blijven meestal niet zo heel lang hangen hoor…. maar ik vind het gewoon heel leuk om er eentje te bedenken. Blijkbaar is het dan toch belangrijk genoeg.

Tijdens een nieuwjaarswandeling met jeugdvriendinnen vertelden we onze motto’s. Ik wilde de boel minder serieus nemen komend jaar.

Soms voelt het concept des levens zo zwaar en beladen, dat ik te lang blijf hangen in die soort van zwaarte. Dat wil ik anders aan gaan pakken.

Maar hoe doe ik dat als er in mijn motto het woord NIET staat?
Hoe doe je dat? Iets niet serieus nemen?

Ik besluit om iets te bedenken zonder het woord NIET… 

Maar wat dan?

We babbelen er wat over en ik ga ‘aan’ op het woord LUCHTIG (ik vind het altijd weer bijzonder dat zo een woord je ineens kan raken).

Het woord LUCHTIG raakt me omdat ik de afgelopen maanden best eens naar lucht heb moeten happen (wegens c).

Het woord LUCHTIG raakt me omdat het me laat inademen zodra het op plopt in mijn brein.

Het woord LUCHTIG raakt me omdat het me doet denken aan het creëren van ruimte. Eventjes heel diep zuchten of even bewust bezig zijn met je ademhaling. 

Dat geeft me letterlijk lucht in mijn lijf en zorgt ervoor dat mijn gedachtestroom even wordt geparkeerd.

Luchtig doet me ook denken aan grapjes maken. Heerlijk flauw, gevat of licht sarcastisch….. Humor geeft ook lucht en ruimte in mijn AD(H)D brein. Dat zijn van die kleine unieke momentjes waar ik me steeds meer bewust van word. Zalig.

Nu ik er weer zo over filosofeer met mezelf, weet ik het zeker…. Het wordt:

LUCHTIG!

Toen ik blog 22 zojuist teruglas, ontdekte ik dat ik 2019 startte met hetzelfde motto: het allemaal niet zo serieus nemen…. Blijkbaar was ik er dus nog niet helemaal klaar mee, haha

Als jij een motto zou bedenken voor komend jaar? Welke zou dat dan zijn? Laat het me gerust weten door me een antwoord te sturen…. Mag ook gewoon heel kort zijn hoor
8 maanden geleden
De ADHD ervaringsexpert

B-L-O-G 57: Ho! Ho! Ho! Opbeuren die handel!Ik had mezelf opgedrongen om nog een laatste blog te schrijven voor het eind van dit jaar. En hier zit ik dan, te typen met minimale inspiratie.Ik mijmer over de afgelopen weken…..Wat heb ik gedaan op de momenten dat ik uitstelgedrag aan het kweken was? Wat heb ik gedaan toen ik chaos in mijn hoofd had? Wat heb ik gedaan toen ik overspoeld werd door emoties?En ook…..Wat heb ik gedaan waarvan ik heb genoten? Wanneer heb ik enorm gelachen? Wat heb ik gedaan voor anderen? Wat heb ik gedaan voor mezelf?Ik merk dat ik het momenteel lastig vind om over de laatste vragen na te denken. Mijn aandacht word vooral getrokken naar de eerste vragen, die gaan over mijn AD(H)D worsteling’. En ik kan je zeggen, dat beurt me niet op. En ik kan je zeggen, ik wil eigenlijk wel opgebeurd worden…..Ik zal je nog eens iets zegen….. ik heb momenteel echt moeite om mezelf op te beuren. En doordat dat niet lukt, wacht ik totdat anderen dat voor me doen terwijl ze niet eens weten wat er zich in mij afspeelt……Ik ga er natúúrlijk niet om vragen, dat voelt heel raar en stel ik me enorm kwetsbaar op (duh….). Alhoewel, soms ga ik wel op zoek naar opbeuring (ja, het is een Nederlands woord, heb ik zojuist opgezocht). Als ik écht behoefte heb aan opbeuring, dan zoek ik mensen op waarvan ik weet dat ze dat heel goed kunnen.Wil je me even vasthouden? Wil je me knuffelen? Zullen we gaan wandelen? Heb je zin in koffieklets? Mag ik je even bellen om te zeuren? Je hoeft enkel maar te luisteren….En soms kan ik opgebeurd raken door naar een anderen te luisteren, door erkenning te geven voor hún worsteling of door gewoon nog een bakkie in te schenken.Opbeuren, opbeuring, opgebeurd….. Wat een grappig woord eigenlijk! En hoe vaker ik het lees en hardop zeg, des te meer ik mezelf opbeur…… Nu ga ik me richten op de toffe vragen, dat gaat nu stukke beter! Ho! Ho! Ho! Ik wens je een hele fijne kerstperiode toeFijne groet,HettyDe AD(H)D ervaringsexpertPS: 57 AD(H)D blogs heb ik inmiddels geschreven. Over de kluts kwijt zijn, over de grote stad, over kinderen met een lampje boven hun hoofd...... lees het op adhdervaringsexpert.nl/blog/ ... Bekijk meerBekijk minder

B-L-O-G 57: Ho! Ho! Ho! Opbeuren die handel!

Ik had mezelf opgedrongen om nog een laatste blog te schrijven voor het eind van dit jaar. En hier zit ik dan, te typen met minimale inspiratie.

Ik mijmer over de afgelopen weken…..

Wat heb ik gedaan op de momenten dat ik uitstelgedrag aan het kweken was? Wat heb ik gedaan toen ik chaos in mijn hoofd had? Wat heb ik gedaan toen ik overspoeld werd door emoties?

En ook…..

Wat heb ik gedaan waarvan ik heb genoten? Wanneer heb ik enorm gelachen? Wat heb ik gedaan voor anderen? Wat heb ik gedaan voor mezelf?

Ik merk dat ik het momenteel lastig vind om over de laatste vragen na te denken. Mijn aandacht word vooral getrokken naar de eerste vragen, die gaan over mijn AD(H)D worsteling’. En ik kan je zeggen, dat beurt me niet op. En ik kan je zeggen, ik wil eigenlijk wel opgebeurd worden…..

Ik zal je nog eens iets zegen….. ik heb momenteel echt moeite om mezelf op te beuren. En doordat dat niet lukt, wacht ik totdat anderen dat voor me doen terwijl ze niet eens weten wat er zich in mij afspeelt……

Ik ga er natúúrlijk niet om vragen, dat voelt heel raar en stel ik me enorm kwetsbaar op (duh….). Alhoewel, soms ga ik wel op zoek naar opbeuring (ja, het is een Nederlands woord, heb ik zojuist opgezocht). 

Als ik écht behoefte heb aan opbeuring, dan zoek ik mensen op waarvan ik weet dat ze dat heel goed kunnen.

Wil je me even vasthouden? Wil je me knuffelen? Zullen we gaan wandelen? Heb je zin in koffieklets? Mag ik je even bellen om te zeuren? Je hoeft enkel maar te luisteren….

En soms kan ik opgebeurd raken door naar een anderen te luisteren, door erkenning te geven voor hún worsteling of door gewoon nog een bakkie in te schenken.

Opbeuren, opbeuring, opgebeurd….. Wat een grappig woord eigenlijk! En hoe vaker ik het lees en hardop zeg, des te meer ik mezelf opbeur…… 

Nu ga ik me richten op de toffe vragen, dat gaat nu stukke beter!
 
Ho! Ho! Ho! Ik wens je een hele fijne kerstperiode toe

Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert

PS: 57 AD(H)D blogs heb ik inmiddels geschreven. Over de kluts kwijt zijn, over de grote stad, over kinderen met een lampje boven hun hoofd...... lees het op https://adhdervaringsexpert.nl/blog/

Commentaar op Facebook

Mooi en fijne feestdagen voor jullie 💜

Dit noem ik toch meer dan genoeg inspiratie... mooi, pure blog. 👍

Opgebeurd door jouw blog. De beste wensen voor 2022.

9 maanden geleden
Hetty Cornelis

Nieuw blog......B-L-O-G 56: Dááááááaááágen feest of feestdagen?Gisteren liep ik in de Action langs de schappen met kerstglitters en glimmers. ’s Avonds reed ik langs een bloemenzaak waar de gouden kerstboompjes in de etalage stonden te pronken. Bij de supermarkt kon ik niet ontkomen aan het pepernotengeweld en op social media las ik zojuist dat het sinterklaasjournaal weer is begonnen.Hoe doe jij dat? Feestvieren in december? Hoe doe jij dat met je gevoelige AD(H)D brein of dat van je kind? Hoe maak je het leuk voor al je leerlingen?Is het bij jullie dáááááááááágen feest? Met overprikkeling en jengelende kinderen? Of een juf en grote mensen die zich nu al druk maken over kadootjes en planning?Wat de Goede Sint betreft heb ik geleerd om vooral te doseren, nuchter te blijven en kordaat te zijn in het nee zeggen. Sinterklaas is echt mijn favoriet dus mijn creativiteit neemt dan alle vormen aan. Niet altijd even handig voor mijn gevoelige brein en dat van mijn kinderen. Daarom ben ik gezegend met een man die er altijd flink de rem op zette toen de kinderen klein waren.Onze kinderen mochten enkel thuis hun schoentje zetten. En alle mogelijke bezoekjes aan Sinterklaas op het werk en in winkels halveerden we gewoon. Het gevoel dat ze dan iets zouden kunnen missen hebben we geblokt… want eerlijk…. onze kinderen missen he-le-maal niets als ze ‘enkel’ naar de intocht gingen, op schoot mochten zitten bij de goedheiligman in de klas en kadootjes mochten uitpakken tijdens pakjesavond bij opa en oma.Voor ons gezin was dat meer dan genoeg. Niet alleen voor onze kinderen maar zeker ook voor mij. Natuurlijk heb ik streken uitgehaald zoals een toilet met pepernoten en een handafdruk op de tegels…… (schoensmeer zit nog in de voegen) en het gedicht van een boze Sint toen hij in een schoentje een prei ontdekte in plaats van een wortel (en dat 2 jaar achter elkaar, domme mama)… die verhalen gaan de geschiedenisboeken in.Maar voor de rest bleven we met de voetjes op de vloer en zeiden veel NEE tegen extra bezoekjes en tussendoortjes. Rust, Regelmaat en Ritme met een sausje Sinterklaas zorgde ervoor dat wij als ouders het hoofd koel konden houden en dat had een positief effect op de kinderen.We hadden geen verkleedkleren en versieringen in huis. Sinterklaas was er thuis gewoon NIET. Af en toe een film en natuurlijk het Sinterklaasjournaal maar verder geen versieringen en gekkigheid…. Behalve die zwarte veeg in het toilet…… Die hebben we vereeuwigd…..Fijne groet,HettyDe AD(H)D ervaringsexpert ... Bekijk meerBekijk minder

Nieuw blog......
9 maanden geleden
De ADHD ervaringsexpert

B-L-O-G 56: Dááááááaááágen feest of feestdagen?Gisteren liep ik in de Action langs de schappen met kerstglitters en glimmers. ’s Avonds reed ik langs een bloemenzaak waar de gouden kerstboompjes in de etalage stonden te pronken. Bij de supermarkt kon ik niet ontkomen aan het pepernotengeweld en op social media las ik zojuist dat het sinterklaasjournaal weer is begonnen.Hoe doe jij dat? Feestvieren in december? Hoe doe jij dat met je gevoelige AD(H)D brein of dat van je kind? Hoe maak je het leuk voor al je leerlingen?Is het bij jullie dáááááááááágen feest? Met overprikkeling en jengelende kinderen? Of een juf en grote mensen die zich nu al druk maken over kadootjes en planning?Wat de Goede Sint betreft heb ik geleerd om vooral te doseren, nuchter te blijven en kordaat te zijn in het nee zeggen. Sinterklaas is echt mijn favoriet dus mijn creativiteit neemt dan alle vormen aan. Niet altijd even handig voor mijn gevoelige brein en dat van mijn kinderen. Daarom ben ik gezegend met een man die er altijd flink de rem op zette toen de kinderen klein waren.Onze kinderen mochten enkel thuis hun schoentje zetten. En alle mogelijke bezoekjes aan Sinterklaas op het werk en in winkels halveerden we gewoon. Het gevoel dat ze dan iets zouden kunnen missen hebben we geblokt… want eerlijk…. onze kinderen missen he-le-maal niets als ze ‘enkel’ naar de intocht gingen, op schoot mochten zitten bij de goedheiligman in de klas en kadootjes mochten uitpakken tijdens pakjesavond bij opa en oma.Voor ons gezin was dat meer dan genoeg. Niet alleen voor onze kinderen maar zeker ook voor mij. Natuurlijk heb ik streken uitgehaald zoals een toilet met pepernoten en een handafdruk op de tegels…… (schoensmeer zit nog in de voegen) en het gedicht van een boze Sint toen hij in een schoentje een prei ontdekte in plaats van een wortel (en dat 2 jaar achter elkaar, domme mama)… die verhalen gaan de geschiedenisboeken in.Maar voor de rest bleven we met de voetjes op de vloer en zeiden veel NEE tegen extra bezoekjes en tussendoortjes. Rust, Regelmaat en Ritme met een sausje Sinterklaas zorgde ervoor dat wij als ouders het hoofd koel konden houden en dat had een positief effect op de kinderen.We hadden geen verkleedkleren en versieringen in huis. Sinterklaas was er thuis gewoon NIET. Af en toe een film en natuurlijk het Sinterklaasjournaal maar verder geen versieringen en gekkigheid…. Behalve die zwarte veeg in het toilet…… Die hebben we vereeuwigd…..Fijne groet,HettyDe AD(H)D ervaringsexpert ... Bekijk meerBekijk minder

B-L-O-G 56: Dááááááaááágen feest of feestdagen?

Gisteren liep ik in de Action langs de schappen met kerstglitters en glimmers. ’s Avonds reed ik langs een bloemenzaak waar de gouden kerstboompjes in de etalage stonden te pronken. Bij de supermarkt kon ik niet ontkomen aan het pepernotengeweld en op social media las ik zojuist dat het sinterklaasjournaal weer is begonnen.

Hoe doe jij dat? Feestvieren in december? Hoe doe jij dat met je gevoelige AD(H)D brein of dat van je kind? Hoe maak je het leuk voor al je leerlingen?

Is het bij jullie dáááááááááágen feest? Met overprikkeling en jengelende kinderen? Of een juf en grote mensen die zich nu al druk maken over kadootjes en planning?

Wat de Goede Sint betreft heb ik geleerd om vooral te doseren, nuchter te blijven en kordaat te zijn in het nee zeggen. Sinterklaas is echt mijn favoriet dus mijn creativiteit neemt dan alle vormen aan. Niet altijd even handig voor mijn gevoelige brein en dat van mijn kinderen. Daarom ben ik gezegend met een man die er altijd flink de rem op zette toen de kinderen klein waren.

Onze kinderen mochten enkel thuis hun schoentje zetten. En alle mogelijke bezoekjes aan Sinterklaas op het werk en in winkels halveerden we gewoon. Het gevoel dat ze dan iets zouden kunnen missen hebben we geblokt… want eerlijk…. onze kinderen missen he-le-maal niets als ze ‘enkel’ naar de intocht gingen, op schoot mochten zitten bij de goedheiligman in de klas en kadootjes mochten uitpakken tijdens pakjesavond bij opa en oma.

Voor ons gezin was dat meer dan genoeg. Niet alleen voor onze kinderen maar zeker ook voor mij. 

Natuurlijk heb ik streken uitgehaald zoals een toilet met pepernoten en een handafdruk op de tegels…… (schoensmeer zit nog in de voegen) en het gedicht van een boze Sint toen hij in een schoentje een prei ontdekte in plaats van een wortel (en dat 2 jaar achter elkaar, domme mama)… die verhalen gaan de geschiedenisboeken in.

Maar voor de rest bleven we met de voetjes op de vloer en zeiden veel NEE tegen extra bezoekjes en tussendoortjes. Rust, Regelmaat en Ritme met een sausje Sinterklaas zorgde ervoor dat wij als ouders het hoofd koel konden houden en dat had een positief effect op de kinderen.

We hadden geen verkleedkleren en versieringen in huis. Sinterklaas was er thuis gewoon NIET. Af en toe een film en natuurlijk het Sinterklaasjournaal maar verder geen versieringen en gekkigheid…. Behalve die zwarte veeg in het toilet…… Die hebben we vereeuwigd…..

Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert

Commentaar op Facebook

Rust, Regelmaat en Ritme..........dat gun ik alle kinderen 🙂

BEKIJK MEER..