Blog

Via mijn Facebook pagina worden er regelmatig blogs gepost die hier te lezen zijn:

Comments Box SVG iconsUsed for the like, share, comment, and reaction icons

6 dagen geleden

De ADHD ervaringsexpert

B-L-O-G 49: Ze bewegen, maken lawaai en nemen mee……. Een lampje boven hun hoofd en hun AD(H)D…Ik hoor het zo vaak in gezinnen met een kind met AD(H)D:• Ze krijgt altijd de schuld van iets wat ze niet gedaan heeft• Hij wordt steeds opgejut waardoor hij uit het niets ontploft• Iedereen ziet mij als stoorzender terwijl ik het goed bedoel• Ze vinden hem een clown en een aandachtvragerEr zijn kinderen die hun gevoelens niet onder stoelen of banken steken. Er zijn kinderen die er alles voor over hebben om aardig gevonden te worden. Er zijn ook kinderen die een enorm groot verantwoordelijkheidsgevoel hebben. En sommige kinderen hebben een neus voor rechtvaardigheid.Als deze kinderen ook nog eens extravert zijn met een flinke dosis geluid, temperament, humor en fantasie worden ze vaak gezien als ‘aanwezig’. Ze vallen op in positieve en ook in negatieve zin. En dat heeft vaak ook effect op de omgeving.Het maakt deze kinderen zichtbaar en sterk. Het maakt deze kinderen ook heel erg kwetsbaar omdat ze met hun gedrag ‘anders’ zijn dan hun groepsgenoten.Wegens hun gedrag en uitstraling hebben deze als het ware een lampje boven hun hoofd waardoor ze nog meer opvallen.Voorbeeld: In een volle klas is het rumoerig. De docent vraagt of het iets rustiger kan en of iedereen zijn boek op tafel wil nemen. Dit gaat gestaag waardoor het geduld van de docent op de proef wordt gesteld. Rens (16jr.) heeft een topdag. Hij is uitgelaten en heeft de meisjes aan zijn broek hangen, ze moeten om hem lachen waardoor hij nog meer grapjes maakt. Hij heeft niet in de gaten dat er een instructie is gegeven. Hij weet ook wel dat het rumoerig is en dat bijna niemand de instructie opvolgt. Daarom pakt hij nog even zijn telefoon om zijn laatste berichtjes te checken. Plots krijgt hij de wind van voren: “telefoon op verboden terrein, je gaat eruit!”“Huh? Ik deed toch niets verkeerd, en er zitten meer mensen op hun telefoon, waarom moet ik er dan uit?”, Rens begrijpt het niet en zet een grote mond op. Het is niet eerlijk dat hij eruit wordt gezet terwijl de hele klas rumoerig is. Rens had de pech dat het lampje boven zijn hoofd brandde.Wat er gebeurt er vanuit het perspectief van Rens: Rens heeft de instructie niet gehoord omdat hij in zijn AD(H)D bubbel zat. Rens heeft niet de tijd gekregen om uit zijn bubbel terug te gaan naar het hier en nu. Rens heeft zijn ogen niet in zijn broekzak zitten en ziet dat hij onrechtvaardig wordt behandeld omdat andere kinderen ook op hun telefoon zitten. Dit is de trigger voor Rens waardoor hij door het lint gaat. Zijn lampje gaat nog harder branden.Wat er gebeurt vanuit het perspectief van de docent: Deze docent wil maar 1 ding: de boel rustig krijgen zodat hij met de les kan starten. En hij staat op het punt om zijn zelfcontrole te verliezen. Hierdoor lukt het hem niet om naar alle kinderen te kijken maar hij richt zich op datgene wat het meeste opvalt in beeld en geluid; het kind met het lampje, Rens.Nog een voorbeeld: Een groepje kinderen speelt op het schoolplein. 2 kinderen maken ruzie en Job (10jr.) springt ertussen. Job is het beu: “Hou nou eens op met ruzie maken, het is al de hele dag iets met jullie”. De 2 kinderen worden boos en geven Job een duw. Job loopt schreeuwend weg. Job zijn lampje schiet aan. Op de grond ziet hij ineens een sleutelbos liggen en hij raapt deze op. Hij houdt de sleutels hoog in de lucht en moet even schakelen met zijn gedachten. Plots wordt hij uitgemaakt voor dief. Hij knippert met zijn ogen en de eerste de beste die in zijn buurt komt, krijgt een stomp in zijn maag.Wat gebeurt er vanuit het perspectief van Job: Job is het zat, steeds die ruzies. Daar wil hij wat aan doen. Als hij wordt geduwd komt de woede in zijn lijf naar boven. Wegens zijn AD(H)D heeft hij geleerd om uit de situatie te stappen zodat hij tot rust kan komen. Gelukkig kan hij zich inhouden door enkel te schreeuwen. Het rustig worden gaat in een split-second omdat hij een sleutelbos ziet liggen. In het schakelmoment tussen boos en verwonderd, houdt hij de sleutelbos omhoog: van wie zou die zijn? Zijn gemoed is wel al rustig maar anderen zien zijn lampje nog branden. Als hij vervolgens uitgemaakt wordt voor dief, voelt dat zo onrechtvaardig dat hij zijn zelfcontrole alsnog verliest.Wat gebeurt er vanuit het perspectief van de kinderen: Er is weer een ruzietje in de klas. Echt heel vervelend dat Job er altijd tussenkomt met zijn betweterigheid, overal met zijn neus bovenop. Kijk hem nou schreeuwend weglopen. Dat doet hij altijd als er ruzie is. Eerst komt hij zich ermee bemoeien en dan loopt hij weg. En hij is ook nog eens heel gemeen want hij heeft de sleutels van iemand gejat. Hoe dom dat hij daarmee staat te zwaaien. Deze kinderen zitten hoog in hun emotie. Hierdoor richten ze zich op hetgeen wat het meest beweegt, zichtbaar is en geluid maakt, op Job, het kind met het lampje.Lieve lezer, deze voorbeelden zijn er niet om een schuldige aan te wijzen. Wat ik wil laten zien dat er altijd meerdere kanten van een verhaal zijn. En ik hoop dat we kunnen leren van deze verschillende perspectieven. Voor zowel de kinderen met het lampje alsook de omstanders zoals vriendjes, klasgenoten en volwassenen. Doordat ik deze voorbeelden openlijk bespreek met de verschillende partijen, gaat men elkaar beter begrijpen en komt er meer begrip. Zowel voor de kinderen met het lampje als voor de omstanders. Zo ontstaat er ruimte voor het bedenken van oplossingen. En dat is goed voor iedereen!Daar wilde ik graag een lichtje over laten schijnen.Fijne groet,HettyDe AD(H)D ervaringsexpert ... Bekijk meerBekijk minder

B-L-O-G 49: Ze bewegen, maken lawaai en nemen mee……. Een lampje boven hun hoofd en hun AD(H)D…
Ik hoor het zo vaak in gezinnen met een kind met AD(H)D:
• Ze krijgt altijd de schuld van iets wat ze niet gedaan heeft
• Hij wordt steeds opgejut waardoor hij uit het niets ontploft
• Iedereen ziet mij als stoorzender terwijl ik het goed bedoel
• Ze vinden hem een clown en een aandachtvrager
Er zijn kinderen die hun gevoelens niet onder stoelen of banken steken. Er zijn kinderen die er alles voor over hebben om aardig gevonden te worden. Er zijn ook kinderen die een enorm groot verantwoordelijkheidsgevoel hebben. En sommige kinderen hebben een neus voor rechtvaardigheid.
Als deze kinderen ook nog eens extravert zijn met een flinke dosis geluid, temperament, humor en fantasie worden ze vaak gezien als ‘aanwezig’. Ze vallen op in positieve en ook in negatieve zin. En dat heeft vaak ook effect op de omgeving.
Het maakt deze kinderen zichtbaar en sterk. Het maakt deze kinderen ook heel erg kwetsbaar omdat ze met hun gedrag ‘anders’ zijn dan hun groepsgenoten.
Wegens hun gedrag en uitstraling hebben deze als het ware een lampje boven hun hoofd waardoor ze nog meer opvallen.
Voorbeeld: In een volle klas is het rumoerig. De docent vraagt of het iets rustiger kan en of iedereen zijn boek op tafel wil nemen. Dit gaat gestaag waardoor het geduld van de docent op de proef wordt gesteld. Rens (16jr.) heeft een topdag. Hij is uitgelaten en heeft de meisjes aan zijn broek hangen, ze moeten om hem lachen waardoor hij nog meer grapjes maakt. Hij heeft niet in de gaten dat er een instructie is gegeven. Hij weet ook wel dat het rumoerig is en dat bijna niemand de instructie opvolgt. Daarom pakt hij nog even zijn telefoon om zijn laatste berichtjes te checken. Plots krijgt hij de wind van voren: “telefoon op verboden terrein, je gaat eruit!”
“Huh? Ik deed toch niets verkeerd, en er zitten meer mensen op hun telefoon, waarom moet ik er dan uit?”, Rens begrijpt het niet en zet een grote mond op. Het is niet eerlijk dat hij eruit wordt gezet terwijl de hele klas rumoerig is. Rens had de pech dat het lampje boven zijn hoofd brandde.
Wat er gebeurt er vanuit het perspectief van Rens: Rens heeft de instructie niet gehoord omdat hij in zijn AD(H)D bubbel zat. Rens heeft niet de tijd gekregen om uit zijn bubbel terug te gaan naar het hier en nu. Rens heeft zijn ogen niet in zijn broekzak zitten en ziet dat hij onrechtvaardig wordt behandeld omdat andere kinderen ook op hun telefoon zitten. Dit is de trigger voor Rens waardoor hij door het lint gaat. Zijn lampje gaat nog harder branden.
Wat er gebeurt vanuit het perspectief van de docent: Deze docent wil maar 1 ding: de boel rustig krijgen zodat hij met de les kan starten. En hij staat op het punt om zijn zelfcontrole te verliezen. Hierdoor lukt het hem niet om naar alle kinderen te kijken maar hij richt zich op datgene wat het meeste opvalt in beeld en geluid; het kind met het lampje, Rens.
Nog een voorbeeld: Een groepje kinderen speelt op het schoolplein. 2 kinderen maken ruzie en Job (10jr.) springt ertussen. Job is het beu: “Hou nou eens op met ruzie maken, het is al de hele dag iets met jullie”. De 2 kinderen worden boos en geven Job een duw. Job loopt schreeuwend weg. Job zijn lampje schiet aan. Op de grond ziet hij ineens een sleutelbos liggen en hij raapt deze op. Hij houdt de sleutels hoog in de lucht en moet even schakelen met zijn gedachten. Plots wordt hij uitgemaakt voor dief. Hij knippert met zijn ogen en de eerste de beste die in zijn buurt komt, krijgt een stomp in zijn maag.
Wat gebeurt er vanuit het perspectief van Job: Job is het zat, steeds die ruzies. Daar wil hij wat aan doen. Als hij wordt geduwd komt de woede in zijn lijf naar boven. Wegens zijn AD(H)D heeft hij geleerd om uit de situatie te stappen zodat hij tot rust kan komen. Gelukkig kan hij zich inhouden door enkel te schreeuwen. Het rustig worden gaat in een split-second omdat hij een sleutelbos ziet liggen. In het schakelmoment tussen boos en verwonderd, houdt hij de sleutelbos omhoog: van wie zou die zijn? Zijn gemoed is wel al rustig maar anderen zien zijn lampje nog branden. Als hij vervolgens uitgemaakt wordt voor dief, voelt dat zo onrechtvaardig dat hij zijn zelfcontrole alsnog verliest.
Wat gebeurt er vanuit het perspectief van de kinderen: Er is weer een ruzietje in de klas. Echt heel vervelend dat Job er altijd tussenkomt met zijn betweterigheid, overal met zijn neus bovenop. Kijk hem nou schreeuwend weglopen. Dat doet hij altijd als er ruzie is. Eerst komt hij zich ermee bemoeien en dan loopt hij weg. En hij is ook nog eens heel gemeen want hij heeft de sleutels van iemand gejat. Hoe dom dat hij daarmee staat te zwaaien. Deze kinderen zitten hoog in hun emotie. Hierdoor richten ze zich op hetgeen wat het meest beweegt, zichtbaar is en geluid maakt, op Job, het kind met het lampje.
Lieve lezer, deze voorbeelden zijn er niet om een schuldige aan te wijzen. Wat ik wil laten zien dat er altijd meerdere kanten van een verhaal zijn. En ik hoop dat we kunnen leren van deze verschillende perspectieven. Voor zowel de kinderen met het lampje alsook de omstanders zoals vriendjes, klasgenoten en volwassenen. 
Doordat ik deze voorbeelden openlijk bespreek met de verschillende partijen, gaat men elkaar beter begrijpen en komt er meer begrip. Zowel voor de kinderen met het lampje als voor de omstanders. Zo ontstaat er ruimte voor het bedenken van oplossingen. En dat is goed voor iedereen!
Daar wilde ik graag een lichtje over laten schijnen.
Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert

4 weken geleden

De ADHD ervaringsexpert

B-L-O-G 48: Ik barst soms van zwaarmoedige gevoelens en neem mee….. de emotionele opruiming en mijn AD(H)D….Laatst las ik een artikel over het dragen van emotionele pijn.Tja hoe doe ik dat? Het dragen van mijn pijnen? En om welke pijnen gaat het dan?Er zijn AD(H)D kenmerken van mezelf waar ik niet zoveel moeite meer mee heb, ik heb er geen pijn meer van, ik kan er mee dealen:• De wetenschap dat ik hoofd en bijzaken moeilijk kan onderscheiden• Het feit dat ik schaamteloos om mijn eigen grapjes moet lachen omdat ik het in beelden voor me zie• De momenten dat ik struikel over mijn woorden als ik enthousiast word of moeDe emotionele lading van deze kenmerken zijn in de loop der jaren milder geworden. Het verzachten van oud zeer, acceptatie van deze tekortkomingen, onvoorwaardelijk in mezelf geloven en loslaten dat ik hierin nog steeds moet groeien en ontwikkelen.Dat is wat anders met kenmerken zoals:• Zo stuiteren van enthousiasme dat ik de volgende dag een flinke dip heb• Steeds op zoek zijn naar uitdaging en nieuwe mogelijkheden, een ellendig soort perfectionisme waardoor ik geregeld blokkeer in creativiteit• Mijn wisselende draagkracht. Soms kan ik de hele wereld aan en soms lig ik als een natte krant onder de brievenbus; niet wetend waar mijn plekje is en hoe ik terug op moet krabbelen tot plezier, creativiteit en ontspanning.Bovenstaande situaties nemen veel verschillende emoties met zich mee zoals schaamte, angst, onzekerheid, boosheid en verdriet. Ik zie het als een confrontatie met wat ik NIET kan. En dat overkomt me dan meestal na een drukke periode of een moment van pittige teleurstelling. Heel frustrerend (ook zo’n heerlijke emotie).Jarenlang heb ik deze gevoelens genegeerd. Hierdoor zijn post-traumatische stress en depressie ontstaan. En ik zeg je, dat wil ik echt niet nog eens!Dat betekent niet dat ik bij de pakken neer ga zitten. Ik heb een manier ontdekt hoe ik weer kan herstellen. Ik noem het mijn emotionele opruiming:Op het moment dat ik word overweldigd door emotie, zorg ik dat ik tijd voor mezelf maak en neem. Die tijd gebruik ik om DOOR de emotie heen te gaan. Luisteren naar mijn lijf en hoofd. Waar heb ik behoefte aan?Soms helpt het om de natuur in te gaan; een wandeling of op de fiets (ik heb een kekke nieuwe!!!!).Soms helpt het om een bank-dag in te plannen met een dekentje, thee en een bakje nootjes.En soms helpt het me om muziek te draaien waardoor de emoties eruit kunnen komen (voorkeur…. Di-Rect!!!!!). Een potje janken voor mijn bestwil. Klaar met opkroppen en verstoppen. Mijn keel gaat dan ontzettend veel pijn doen alsof er een soort krop in de weg zit. En als alle emoties eruit zijn, dan voelt de boel weer wat soepeler en opener aan.Het is de meest kwetsbare kant van mezelf welke ik het liefst in mijn eentje ervaar. Op een veilig plekje in mijn huis, op een moment dat ik niet gestoord kan worden.Het is meteen een heel pijnlijke ervaring die heel veel energie kost. Maar ik geef deze energie liever weg aan mezelf dan dat ik blijf rondlopen als een tikkende tijdbom met ontploffingsgevaar.Nee, ik kies ervoor om mezelf te herpakken zodat ik verder kan met de fijne dingen van het leven als professional, moeder en mens.Fijne groet,HettyDe AD(H)D ervaringsexpert ... Bekijk meerBekijk minder

B-L-O-G 48: Ik barst soms van zwaarmoedige gevoelens en neem mee….. de emotionele opruiming en mijn AD(H)D….
Laatst las ik een artikel over het dragen van emotionele pijn.
Tja hoe doe ik dat? Het dragen van mijn pijnen? En om welke pijnen gaat het dan?
Er zijn AD(H)D kenmerken van mezelf waar ik niet zoveel moeite meer mee heb, ik heb er geen pijn meer van, ik kan er mee dealen:
• De wetenschap dat ik hoofd en bijzaken moeilijk kan onderscheiden
• Het feit dat ik schaamteloos om mijn eigen grapjes moet lachen omdat ik het in beelden voor me zie
• De momenten dat ik struikel over mijn woorden als ik enthousiast word of moe
De emotionele lading van deze kenmerken zijn in de loop der jaren milder geworden. Het verzachten van oud zeer, acceptatie van deze tekortkomingen, onvoorwaardelijk in mezelf geloven en loslaten dat ik hierin nog steeds moet groeien en ontwikkelen.
Dat is wat anders met kenmerken zoals:
• Zo stuiteren van enthousiasme dat ik de volgende dag een flinke dip heb
• Steeds op zoek zijn naar uitdaging en nieuwe mogelijkheden, een ellendig soort perfectionisme waardoor ik geregeld blokkeer in creativiteit
• Mijn wisselende draagkracht. Soms kan ik de hele wereld aan en soms lig ik als een natte krant onder de brievenbus; niet wetend waar mijn plekje is en hoe ik terug op moet krabbelen tot plezier, creativiteit en ontspanning.
Bovenstaande situaties nemen veel verschillende emoties met zich mee zoals schaamte, angst, onzekerheid, boosheid en verdriet. Ik zie het als een confrontatie met wat ik NIET kan. En dat overkomt me dan meestal na een drukke periode of een moment van pittige teleurstelling. Heel frustrerend (ook zo’n heerlijke emotie).
Jarenlang heb ik deze gevoelens genegeerd. Hierdoor zijn post-traumatische stress en depressie ontstaan. En ik zeg je, dat wil ik echt niet nog eens!
Dat betekent niet dat ik bij de pakken neer ga zitten. Ik heb een manier ontdekt hoe ik weer kan herstellen. Ik noem het mijn emotionele opruiming:
Op het moment dat ik word overweldigd door emotie, zorg ik dat ik tijd voor mezelf maak en neem. Die tijd gebruik ik om DOOR de emotie heen te gaan. Luisteren naar mijn lijf en hoofd. Waar heb ik behoefte aan?
Soms helpt het om de natuur in te gaan; een wandeling of op de fiets (ik heb een kekke nieuwe!!!!).
Soms helpt het om een bank-dag in te plannen met een dekentje, thee en een bakje nootjes.
En soms helpt het me om muziek te draaien waardoor de emoties eruit kunnen komen (voorkeur…. Di-Rect!!!!!). Een potje janken voor mijn bestwil. Klaar met opkroppen en verstoppen. Mijn keel gaat dan ontzettend veel pijn doen alsof er een soort krop in de weg zit. En als alle emoties eruit zijn, dan voelt de boel weer wat soepeler en opener aan.
Het is de meest kwetsbare kant van mezelf welke ik het liefst in mijn eentje ervaar. Op een veilig plekje in mijn huis, op een moment dat ik niet gestoord kan worden.
Het is meteen een heel pijnlijke ervaring die heel veel energie kost. Maar ik geef deze energie liever weg aan mezelf dan dat ik blijf rondlopen als een tikkende tijdbom met ontploffingsgevaar.
Nee, ik kies ervoor om mezelf te herpakken zodat ik verder kan met de fijne dingen van het leven als professional, moeder en mens.
Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert

Commentaar op Facebook

Heel herkenbaar: emoties nemen zoals ze komen en er mee omgaan op de manier die op dat moment goed voelt. Op naar weer een jaar vol ont-dekkingen!

Veel herkenbaar! fijn dat je dat deelt. ❤ een creatief en minder zorgelijk 2021 gewenst!

Dank je wel voor het delen.. zo herkenbaar! Had ik ook ff nodig.. heb vaak zo’n dip na de feestdagen de dag na kerst,2 november.. 1e dagen van vakantie. 🤷‍♀️😘

Leerzaam, mooi en ook herkenbaar ❤️. Veel liefde en balans gewenst voor 2021

Dankjewel weer voor deze blog!!! Echt precies wat ik vandaag even nodig had!!! Ene goeie muziek keuze 😉

View more comments

2 maanden geleden

De ADHD ervaringsexpert

B-L-O-G 47: Ik krijg huis-sokken en neem mee….. mijn warme hart en mijn AD(H)D….Gisteravond vierden wij Sinterklaas. De magere versie welleswaar maar dat mocht de pret niet drukken. Fonduepan op tafel, vleesjes, salade en stokbrood. En natuurlijk mijn lieve man en kinderen.Ons Sinterklaasfeest draait al jaren om de onzin van het leven. Waardeloze kadootjes, zo goedkoop mogelijk, met een gedicht op maat. Of je nu je diepste liefde verklaart aan de ander of je steekt eens flink de draak met een hilarische herinnering, alles wat telt is aandacht geven en moeite doen voor elkaar.Mijn kids (16jr en 18jr) hebben dit jaar weer hun stinkende best gedaan om er een gedicht uit te persen. De één doet het handgeschreven met 4 regels die je meteen weten te raken. De ander wacht tot 2u ’s nachts, bedenkt de meest grappige rijmpjes en print het uit met wel heel kleine lettertjes…..En manlief, die maakt poëzie met humor, liefde en zijn schaterlach om de reactie van zijn dierbaren doet mij gloeien van trots.En schoonzus, wat een schat, had ook nog kadootjes laten bezorgen om tegemoet te komen aan ons jaarlijkse concept. Normaal zijn we met 12 mensen en 1000 kadootjes gevuld met hilariteit. Dankzij haar zijn we dit jaar toch een beetje bij elkaar, c-proof. Zo liefdevol, zo grappig, zo heerlijk eenvoudig maar ook net zo raak!Man man, wat hebben we gelachen. Dit heerlijk avondje was zo welkom. Even alles om je heen vergeten en opnieuw ontdekken waar het leven om draait: om elkaar, je naasten, je dierbare familie. Het helpt me enorm om te relativeren. Want nu mijn creativiteit na 4 maanden weer is opgeborreld, moet ik waken om mezelf niet voorbij te steken in mijn eigen enthousiasme. Dat is mijn grote valkuil van mijn AD(H)D brein.Toen ik nog niet wist dat ik AD(H)D had, was het andersom. Toen leefde ik van dip naar depressie en van depressie naar burn-out. Steeds op de laagste trede van mijn gemoedstoestand terug opkrabellen naar boven, naar beter. Ik moet zeggen, het waken vanuit positiviteit en enthousiasme is harder werken dan vanuit een dip. Het is natuurlijk ook moeilijk te bevatten. Ik voel me vrolijk, kan de hele wereld aan, ik ga als een speer en dan juist moet ik aan mijn remmetje trekken. Ik schreef er al eerder over in blog 19 over de marathon.Maar als ik heel goed blijf luisteren naar de signalen van mijn lijf (spierspanning), oplet op mijn eetritme (suikerspiegel) en steeds alert ben over hoe ik rustmomenten inplan en hoe ik slaap, dan voorkom ik een voortdurende adrenalinestoot en blijf ik functioneren vanuit plezier en tevredenheid. Dat is iedere dag ongelooflijk hard werken en tegelijk is het rete eenvoudig.Eigenlijk net zo simpel als ons sinterklaasconcept: hou het klein, doe het met plezier, zo simpel mogelijk én maatwerk. Eigenlijk steeds een kadootje voor jezelf…..Mijn kadootje voor vandaag: een vogeltje tekenen op het schildersezeltje wat ik kreeg van zoonlief. Met een mok thee drinken welke manlief bij elkaar heeft gedicht. En de huissokken aan mijn voeten van dochterlief. Zo wordt de onzin van ons sinterklaasfeest omgezet in de zin van het leven. Kijk, daar krijg ik nou een warm hart van. En warme voeten, haha.Fijne groet,HettyDe AD(H)D ervaringsexpert ... Bekijk meerBekijk minder

B-L-O-G 47: Ik krijg huis-sokken en neem mee….. mijn warme hart en mijn AD(H)D….
Gisteravond vierden wij Sinterklaas. De magere versie welleswaar maar dat mocht de pret niet drukken. Fonduepan op tafel, vleesjes, salade en stokbrood. En natuurlijk mijn lieve man en kinderen.
Ons Sinterklaasfeest draait al jaren om de onzin van het leven. Waardeloze kadootjes, zo goedkoop mogelijk, met een gedicht op maat. Of je nu je diepste liefde verklaart aan de ander of je steekt eens flink de draak met een hilarische herinnering, alles wat telt is aandacht geven en moeite doen voor elkaar.
Mijn kids (16jr en 18jr) hebben dit jaar weer hun stinkende best gedaan om er een gedicht uit te persen. De één doet het handgeschreven met 4 regels die je meteen weten te raken. De ander wacht tot 2u ’s nachts, bedenkt de meest grappige rijmpjes en print het uit met wel heel kleine lettertjes…..
En manlief, die maakt poëzie met humor, liefde en zijn schaterlach om de reactie van zijn dierbaren doet mij gloeien van trots.
En schoonzus, wat een schat, had ook nog kadootjes laten bezorgen om tegemoet te komen aan ons jaarlijkse concept. Normaal zijn we met 12 mensen en 1000 kadootjes gevuld met hilariteit. Dankzij haar zijn we dit jaar toch een beetje bij elkaar, c-proof. Zo liefdevol, zo grappig, zo heerlijk eenvoudig maar ook net zo raak!
Man man, wat hebben we gelachen. Dit heerlijk avondje was zo welkom. Even alles om je heen vergeten en opnieuw ontdekken waar het leven om draait: om elkaar, je naasten, je dierbare familie. 
Het helpt me enorm om te relativeren. Want nu mijn creativiteit na 4 maanden weer is opgeborreld, moet ik waken om mezelf niet voorbij te steken in mijn eigen enthousiasme. Dat is mijn grote valkuil van mijn AD(H)D brein.
Toen ik nog niet wist dat ik AD(H)D had, was het andersom. Toen leefde ik van dip naar depressie en van depressie naar burn-out. Steeds op de laagste trede van mijn gemoedstoestand terug opkrabellen naar boven, naar beter. 
Ik moet zeggen, het waken vanuit positiviteit en enthousiasme is harder werken dan vanuit een dip. Het is natuurlijk ook moeilijk te bevatten. Ik voel me vrolijk, kan de hele wereld aan, ik ga als een speer en dan juist moet ik aan mijn remmetje trekken. Ik schreef er al eerder over in blog 19 over de marathon.
Maar als ik heel goed blijf luisteren naar de signalen van mijn lijf (spierspanning), oplet op mijn eetritme (suikerspiegel) en steeds alert ben over hoe ik rustmomenten inplan en hoe ik slaap, dan voorkom ik een voortdurende adrenalinestoot en blijf ik functioneren vanuit plezier en tevredenheid. Dat is iedere dag ongelooflijk hard werken en tegelijk is het rete eenvoudig.
Eigenlijk net zo simpel als ons sinterklaasconcept: hou het klein, doe het met plezier, zo simpel mogelijk én maatwerk. Eigenlijk steeds een kadootje voor jezelf…..
Mijn kadootje voor vandaag: een vogeltje tekenen op het schildersezeltje wat ik kreeg van zoonlief. Met een mok thee drinken welke manlief bij elkaar heeft gedicht. En de huissokken aan mijn voeten van dochterlief. Zo wordt de onzin van ons sinterklaasfeest omgezet in de zin van het leven. Kijk, daar krijg ik nou een warm hart van. En warme voeten, haha.
Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert

Commentaar op Facebook

Het is idd genieten van de kleine dingen. We moeten er zelf iets van maken. Hier ook een gezellige Sinterklaas avond gehad. Wel zonder gedichten en surprise maar heel gezellig met ons eigen gezin.

En zo is het........ genieten van de kleine dingen die het leven groots kunnen maken

4 maanden geleden

De ADHD ervaringsexpert

B-L-O-G 46: Ik ga naar een verjaardag en neem mee…. een kadootje en mijn AD(H)D…Wat kan ik genieten van het kopen van een kadootje. Ik vind het gewoon leuk om mensen te verrassen en te verwennen. Natuurlijk vind ik het ook leuk om kadootjes te krijgen. Er is volgens mij niemand die het niet kan waarderen als je door middel van een kleinigheidje in het zonnetje wordt gezet.Maar het geven van een presentje vind ik misschien nog wel leuker dan het krijgen. Van te voren nadenken wat ik deze persoon wil geven vind ik al een feestje. Waar houdt hij van? Waar hebben we het de laatste tijd over gehad? Welke nieuwe dingen zijn op het pad van deze deze vriendin gekomen waar ik iets bij kan verzinnen? Of heeft ze juist een hart onder de riem nodig?Vanaf mijn 10e jaar (schat ik) mocht ik zelf kadootjes kopen. Voor de verjaardagen van mijn ouders, broer of bij vaderdag en moederdag. Dat vond ik heerlijk.Er was wel een kleine ‘maar’……. Het kopen, dat ging nog wel. Het werd pas een probleem als ik dat kadootje thuis in handen had. Het vrolijk ingepakte pakketje, de gedachte dat ik dat de volgende dag mocht geven, de nieuwsgierigheid naar hoe deze persoon zou reageren. Ik met mijn overweldigende enthousiasme omdat ik zo trots was met wat ik had uitgekozen. Ik ging er altijd behoorlijk van stuiteren. Mijn moeder herkende de onrust en ging het gesprek met me aan. Daar ontdekte ze de reden achter mijn stuiterbui; ik kon eigenlijk niet wachten om het kadootje te geven.Wat heerlijk was het dan als mijn moeder toestemming gaf dat ik het kadootje al op de vooravond van de echte verjaardag mocht geven. Op die manier hoefde ik ‘mijn keutel’ niet langer meer in te houden. En ik kon daarna gewoon gaan slapen.Zucht…. Kadootjes…… ik ben er dol op…… Fijne groet,HettyDe AD(H)D ervaringsexpert ... Bekijk meerBekijk minder

B-L-O-G 46: Ik ga naar een verjaardag en neem mee…. een kadootje en mijn AD(H)D…
Wat kan ik genieten van het kopen van een kadootje. Ik vind het gewoon leuk om mensen te verrassen en te verwennen. 
Natuurlijk vind ik het ook leuk om kadootjes te krijgen. Er is volgens mij niemand die het niet kan waarderen als je door middel van een kleinigheidje in het zonnetje wordt gezet.
Maar het geven van een presentje vind ik misschien nog wel leuker dan het krijgen. 
Van te voren nadenken wat ik deze persoon wil geven vind ik al een feestje. Waar houdt hij van? Waar hebben we het de laatste tijd over gehad? Welke nieuwe dingen zijn op het pad van deze deze vriendin gekomen waar ik iets bij kan verzinnen? Of heeft ze juist een hart onder de riem nodig?
Vanaf mijn 10e jaar (schat ik) mocht ik zelf kadootjes kopen. Voor de verjaardagen van mijn ouders, broer of bij vaderdag en moederdag. Dat vond ik heerlijk.
Er was wel een kleine ‘maar’……. Het kopen, dat ging nog wel. Het werd pas een probleem als ik dat kadootje thuis in handen had. Het vrolijk ingepakte pakketje, de gedachte dat ik dat de volgende dag mocht geven, de nieuwsgierigheid naar hoe deze persoon zou reageren. Ik met mijn overweldigende enthousiasme omdat ik zo trots was met wat ik had uitgekozen. 
Ik ging er altijd behoorlijk van stuiteren. Mijn moeder herkende de onrust en ging het gesprek met me aan. Daar ontdekte ze de reden achter mijn stuiterbui; ik kon eigenlijk niet wachten om het kadootje te geven.
Wat heerlijk was het dan als mijn moeder toestemming gaf dat ik het kadootje al op de vooravond van de echte verjaardag mocht geven. Op die manier hoefde ik ‘mijn keutel’ niet langer meer in te houden. En ik kon daarna gewoon gaan slapen.
Zucht…. Kadootjes…… ik ben er dol op…… 
Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert

Commentaar op Facebook

Je schrijft mooi Hetty 🥰

4 maanden geleden

De ADHD ervaringsexpert

B-L-O-G 45: Ik ga naar het strand en neem mee.... een tropische storm en mijn AD(H)D…..Ik moet het even kwijt..... ik zit middenin een geluksmoment. En omdat ik als AD(H)D-er enorm intens kan genieten van dingen, wil ik je daar iets over vertellen.Ik was zojuist op het strand. Vanochtend had ik 2 blogs geschreven en ik voelde dat ik even iets heel anders moest gaan doen. Het gevaar van een paar uur intensief werken is dat ik blijf steken (hyperfocus) waardoor mijn energie zo uit mijn lijf de aarde in verdwijnt met als gevolg dat mijn goede humeur zoek raakt. En dat terwijl het zo’n heerlijke dag was.Dus ik besloot om in mijn eentje naar het strand te gaan.Manlief zat voor de tv naar de formule 1 te kijken en de kinderen trokken hun eigen plan. Alle ruimte dus voor mezelf. Boekje mee, flesje water, mijn e-reader en telefoon. O, ja en een zakje chips, lekker.Zodra ik bovenop de duinen stond stroomde frisse zuurstofrijke lucht in mijn longen. En daar zijn mijn hersenen dol op. Ze komen tot rust en zetten de rem op mijn eeuwige gedachtestroom….. Heerlijk.Na het uitstallen van de stoel en de parasol heb ik meteen een duik genomen. Ik kan zo genieten van de golven en het drijven op het zoute water. Daar heb niemand voor nodig. Nou ja, we zijn eigenlijk altijd met z’n drieën hoor.... me, myself and I.Maar goed, na het plonzen pakte ik mijn boek, ik dronk wat en knabbelde aan de chips. Dat het wat bewolkt werd, had ik toen nog niet zo in de gaten.Toen ik wat mensen langs me heen zag lopen merkte ik de weersverandering pas op. Eerst werd het wat bedompt en grauw. Daarna stapelden de wolken zich op tot een wel heel bijzondere samenstelling van kleuren en structuren. Wouw, wat vond ik dat mooi. Ik had nog nooit zoiets gezien.Na een paar foto's en filmpjes maakte ik een besluit: als iedereen nu van het strand gaat, staan die mensen straks allemaal in de rij voor de pakkeerautomaat...... en de regen zal niet lang meer op zich laten wachten....Weet je wat? Ik blijf gewoon!!!! JAAAAAAA, dat ga ik doen. Ik wacht gewoon de storm af en ik ga ervan genieten. Niets geen haast, ik had immers een dakje boven mijn hoofd en de buienradar voorspelde weer droogte na een half uurtje.Wat ben ik blij dat ik out of the box durfde te denken. Dat ik alles even los durfde te laten door in het hier en nu te blijven.De wind stak op, de druppels kwamen met volle vaart naar beneden en ik zat daar voor de opening van het strandhokje. Te kijken, te turen, te voelen.... al mijn zintuigen aan. Intens, enthousiast en gevoelig.Na de storm ben ik heel op het gemakje door het zware natte zand naar het duin gelopen. Ik heb me nog eens omgedraaid en ik zag de bui in al zijn hevigheid naar het oosten drijven. Op weg naar een nieuw gebied.Op dit soort momenten kan ik zo genieten van mijn AD(H)D! Van mijn onbevangenheid en enthousiasme, als een kleine meid in de zandbak. Niemand die iets van me wil, niemand die me stoort.... enkel genieten van het moment in al zijn glorie.Genieten voor 3.... me, myself and IFijne groet,HettyDe AD(H)D ervaringsexpert ... Bekijk meerBekijk minder

B-L-O-G 45: Ik ga naar het strand en neem mee.... een tropische storm en mijn AD(H)D…..
Ik moet het even kwijt..... ik zit middenin een geluksmoment. En omdat ik als AD(H)D-er enorm intens kan genieten van dingen, wil ik je daar iets over vertellen.
Ik was zojuist op het strand. Vanochtend had ik 2 blogs geschreven en ik voelde dat ik even iets heel anders moest gaan doen. Het gevaar van een paar uur intensief werken is dat ik blijf steken (hyperfocus) waardoor mijn energie zo uit mijn lijf de aarde in verdwijnt met als gevolg dat mijn goede humeur zoek raakt. En dat terwijl het zo’n heerlijke dag was.
Dus ik besloot om in mijn eentje naar het strand te gaan.
Manlief zat voor de tv naar de formule 1 te kijken en de kinderen trokken hun eigen plan. Alle ruimte dus voor mezelf. Boekje mee, flesje water, mijn e-reader en telefoon. O, ja en een zakje chips, lekker.
Zodra ik bovenop de duinen stond stroomde frisse zuurstofrijke lucht in mijn longen. En daar zijn mijn hersenen dol op. Ze komen tot rust en zetten de rem op mijn eeuwige gedachtestroom….. Heerlijk.
Na het uitstallen van de stoel en de parasol heb ik meteen een duik genomen. Ik kan zo genieten van de golven en het drijven op het zoute water. Daar heb niemand voor nodig. Nou ja, we zijn eigenlijk altijd met z’n drieën hoor.... me, myself and I.
Maar goed, na het plonzen pakte ik mijn boek, ik dronk wat en knabbelde aan de chips. Dat het wat bewolkt werd, had ik toen nog niet zo in de gaten.
Toen ik wat mensen langs me heen zag lopen merkte ik de weersverandering pas op. Eerst werd het wat bedompt en grauw. Daarna stapelden de wolken zich op tot een wel heel bijzondere samenstelling van kleuren en structuren. Wouw, wat vond ik dat mooi. Ik had nog nooit zoiets gezien.
Na een paar fotos en filmpjes maakte ik een besluit: als iedereen nu van het strand gaat, staan die mensen straks allemaal in de rij voor de pakkeerautomaat...... en de regen zal niet lang meer op zich laten wachten....
Weet je wat? Ik blijf gewoon!!!! JAAAAAAA, dat ga ik doen. Ik wacht gewoon de storm af en ik ga ervan genieten. Niets geen haast, ik had immers een dakje boven mijn hoofd en de buienradar voorspelde weer droogte na een half uurtje.
Wat ben ik blij dat ik out of the box durfde te denken. Dat ik alles even los durfde te laten door in het hier en nu te blijven.
De wind stak op, de druppels kwamen met volle vaart naar beneden en ik zat daar voor de opening van het strandhokje. Te kijken, te turen, te voelen.... al mijn zintuigen aan. Intens, enthousiast en gevoelig.
Na de storm ben ik heel op het gemakje door het zware natte zand naar het duin gelopen. Ik heb me nog eens omgedraaid en ik zag de bui in al zijn hevigheid naar het oosten drijven. Op weg naar een nieuw gebied.
Op dit soort momenten kan ik zo genieten van mijn AD(H)D! Van mijn onbevangenheid en enthousiasme, als een kleine meid in de zandbak. Niemand die iets van me wil, niemand die me stoort.... enkel genieten van het moment in al zijn glorie.
Genieten voor 3.... me, myself and I
Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert

5 maanden geleden

De ADHD ervaringsexpert

B-L-O-G extra: Blij met SKJ, ECV, HKZEr moet me iets van het hart....Vanochtend besprak ik de veranderingen in de jeugdzorg met een collega. We bespraken hoe blij we kunnen zijn als we een certificering hebben behaald zoals SKJ, EVC of HKZ. En dat we dit dan trots laten zien op social media, ik ook...We bespraken ook hoe -NIET- blij we eigenlijk écht zijn met deze certificeringen....Ik ben namelijk niet blij met mijn SKJ en ook niet met mijn EVC. En mocht ik straks HKZ achter de rug hebben..... ook dan durf ik hardop te zeggen dat ik er NIET blij mee ben. Want het stopt niet. Er komen steeds meer bureaucratische verplichtingen bij en dat baart me zorgen. Het zegt namelijk niets over de kwaliteit die ik lever. Het zijn enkel digitale afvink- en invullijsten die geen kijkje geven hoe ik écht mijn werk doe.Ik ben natuurlijk wel een beetje trots dat ik mijn EVC behaald heb. Daarbij ik heb kunnen laten zien wat ik doe en hoe ik dat doe. En vooral hoe GRAAG ik dat doe met alle zorgvuldigheid voor mijn zaakjes met respect, transparantie en maatwerk voor mijn klanten.Maar dat gaat dan meer over de inhoud van mijn vak dan dat het gaat over de bewijsdrang die mij word opgelegd door de overheidsinstanties, daar krijg in namelijk steeds meer buikpijn van.Ik weet het, als zzp-er heb ik altijd een keuze. Ik kan eruit stappen en mijn certificaten aan de wilgen hangen....... ik kan de particuliere markt weer gaan aanboren..... maar.....Heel eerlijk?Ik wil ZOOOOO graag blijven meedoen in het gecontracteerde werkveld!• Ik wil ZO graag doen wat ik leuk vind en waar ik blij van word!• Ik wil ook ZO graag gezinnen coachen die zich een particulier traject niet kunnen veroorloven.• Ik wil ZO graag netwerken en samenwerken met gemeenten en al die andere geweldige hulpverleners en instanties.En mijn droom is dat ik dat kan blijven doen als zzp-er. Met mijn eigen stijl en mijn eigen gekozen caseload.Met mijn handen aan de keukentafel van het gezin. Met problematiek waar mijn oplossingsgerichte hart sneller van gaat kloppen.In plaats van mijn handen achter de laptop voor de zoveelste administratieve verantwoording. Of het aanleveren van bewijsmateriaal en het afvinken van lijsten. Ziekmakend vind ik het.Ik wil een hoofd vol oplossingsgerichte coachvragen voor gezinsleden in plaats van dat ik mijn hersenen steeds moet kraken over dat ik moet omschrijven hoe ik mijn zaakjes geregeld heb.Mijn weerstand groeit als ik mijn brein moet breken over het uitschrijven van 90 vragen over mijn inhoudelijke werk zodat anderen vervolgens beslissen of dat voldoende, matig of onvoldoende is.Met de wetenschap dat als ik met bepaalde casuistiek geen ervaring heb, ik dan zelf een casus mag verzinnen en mag bedenken wat ik in die situatie zou doen... (dit was het advies)..... even om aan te geven met welke lat er word gemeten.... en hoe serieus we dit dan moeten nemen als je zelf een casus mag bedenken (?!!!?).Ik begrijp het niet helemaal meer geloof ik.Ik begrijp niet dat ik straks niet meer mee kan doen met jeugdzorgcontracten omdat de investeringen (tijd en geld) voor certificering en het aanrukken van allerhande administratief bewijsmateriaal niet meer in balans is met het veldwerk..... nee, daar ben ik niet blij mee. Het maakt me intens verdrietig.Fijne groet,Hetty Cornelisde AD(H)D ervaringsexpert..Dit blog is uitzonderlijk. Ik schrijf namelijk liever over de inhoud van mijn werk en mijn leven. de andere blogs lees je op adhdervaringsexpert.nl/blog/.. ... Bekijk meerBekijk minder

B-L-O-G extra: Blij met SKJ, ECV, HKZ
Er moet me iets van het hart....
Vanochtend besprak ik de veranderingen in de jeugdzorg met een collega. We bespraken hoe blij we kunnen zijn als we een certificering hebben behaald zoals SKJ, EVC of HKZ. En dat we dit dan trots laten zien op social media, ik ook...
We bespraken ook hoe -NIET- blij we eigenlijk écht zijn met deze certificeringen....
Ik ben namelijk niet blij met mijn SKJ en ook niet met mijn EVC. En mocht ik straks HKZ achter de rug hebben..... ook dan durf ik hardop te zeggen dat ik er NIET blij mee ben. Want het stopt niet. Er komen steeds meer bureaucratische verplichtingen bij en dat baart me zorgen. Het zegt namelijk niets over de kwaliteit die ik lever. Het zijn enkel digitale afvink- en invullijsten die geen kijkje geven hoe ik écht mijn werk doe.
Ik ben natuurlijk wel een beetje trots dat ik mijn EVC behaald heb. Daarbij ik heb kunnen laten zien wat ik doe en hoe ik dat doe. En vooral hoe GRAAG ik dat doe met alle zorgvuldigheid voor mijn zaakjes met respect, transparantie en maatwerk voor mijn klanten.
Maar dat gaat dan meer over de inhoud van mijn vak dan dat het gaat over de bewijsdrang die mij word opgelegd door de overheidsinstanties, daar krijg in namelijk steeds meer buikpijn van.
Ik weet het, als zzp-er heb ik altijd een keuze. Ik kan eruit stappen en mijn certificaten aan de wilgen hangen....... ik kan de particuliere markt weer gaan aanboren..... maar.....
Heel eerlijk?
Ik wil ZOOOOO graag blijven meedoen in het gecontracteerde werkveld!
• Ik wil ZO graag doen wat ik leuk vind en waar ik blij van word!
• Ik wil ook ZO graag gezinnen coachen die zich een particulier traject niet kunnen veroorloven.
• Ik wil ZO graag netwerken en samenwerken met gemeenten en al die andere geweldige hulpverleners en instanties.
En mijn droom is dat ik dat kan blijven doen als zzp-er. Met mijn eigen stijl en mijn eigen gekozen caseload.
Met mijn handen aan de keukentafel van het gezin. Met problematiek waar mijn oplossingsgerichte hart sneller van gaat kloppen.
In plaats van mijn handen achter de laptop voor de zoveelste administratieve verantwoording. Of het aanleveren van bewijsmateriaal en het afvinken van lijsten. Ziekmakend vind ik het.
Ik wil een hoofd vol oplossingsgerichte coachvragen voor gezinsleden in plaats van dat ik mijn hersenen steeds moet kraken over dat ik moet omschrijven hoe ik mijn zaakjes geregeld heb.
Mijn weerstand groeit als ik mijn brein moet breken over het uitschrijven van 90 vragen over mijn inhoudelijke werk zodat anderen vervolgens beslissen of dat voldoende, matig of onvoldoende is.
Met de wetenschap dat als ik met bepaalde casuistiek geen ervaring heb, ik dan zelf een casus mag verzinnen en mag bedenken wat ik in die situatie zou doen... (dit was het advies)..... even om aan te geven met welke lat er word gemeten.... en hoe serieus we dit dan moeten nemen als je zelf een casus mag bedenken (?!!!?).
Ik begrijp het niet helemaal meer geloof ik.
Ik begrijp niet dat ik straks niet meer mee kan doen met jeugdzorgcontracten omdat de investeringen (tijd en geld) voor certificering en het aanrukken van allerhande administratief bewijsmateriaal niet meer in balans is met het veldwerk..... nee, daar ben ik niet blij mee. 
Het maakt me intens verdrietig.
Fijne groet,
Hetty Cornelis
de AD(H)D ervaringsexpert
.
.
Dit blog is uitzonderlijk. Ik schrijf namelijk liever over de inhoud van mijn werk en mijn leven. de andere blogs lees je op https://adhdervaringsexpert.nl/blog/
.
.

Commentaar op Facebook

Mooi verwoord Hetty

Precies de reden waarom ik mijn contract zelf heb beëindigd per januari 2021. Ik ben meer uren met administratie bezog dan met de mensen die ik graag vooruit wil helpen. Klaar mee! Nu op mijn manier👊👍

Mooi geschreven. Heel herkenbaar!

Helemaal waar wat je zegt!

Ja dit dus. Wat goed verwoord. Zo herkenbaar helaas. Weet niet goed wat ik er mee moet.... 🙄

Absoluut herkenbaar, bureaucratie.

Zooo mee eens..

View more comments

5 maanden geleden

De ADHD ervaringsexpert

B-L-O-G 44: Ik ga total loss en neem mee….. mijn man, mijn zoon, mijn vader en mijn adhd….Het is alweer 100 jaar geleden maar het voelt als de dag van gister. Het onderwerp is al zo vaak ter tafel gekomen de afgelopen maanden omdat zoonlief gestart was met autorijles. Hij koos een ouwe rot in het vak, dezelfde instructeur die manlief en ik destijds hebben gehad.Tijdens de eerste rijles werd mijn zoon er meteen mee geconfronteerd. “Weet je hoe dat bij je moeder is gegaan, toen zij net haar rijbewijs had?”.Dat was toch even slikken toen zoonlief dit tijdens het avondeten vertelde. Ik heb notabenen niet eens de kans gekregen om mijn bizarre avontuur zelf aan hem te vertellen, haha.Enfin, hier komtie:(100 jaar geleden) Ik had mijn rijbewijs gehaald! Jippie…. Eindelijk mocht ik legaal achter het stuur. Nog even een weekje wachten tot ik het papiertje kon ophalen en dan was het eindelijk zover. 3x rijexamen en dan slagen… dat is best oké, toch?Een week later, op een vrijdag haalde ik mijn officiële rijbewijs op bij het gemeentehuis en ik was apetrots.Op zaterdagochtend vroeg ik aan mijn vriend (nu manlief) of ik zijn auto mocht lenen om een ritje te maken met mijn beste vriendin. We werkten allemaal in het ziekenhuis zodat ik zijn auto en mijn vriendin meteen mee kon nemen. Ik moest nog wel even de autopapieren bij hem thuis ophalen en dan kon ons avontuur beginnen. Zo gezegd, zo gedaan.The Girls Are Cruising!Op tweehonderd meter voor het ouderlijk huis van mijn man is een kruispunt. Destijds was dat een voorrangsweg. Ik reed daar netjes met 50km per uur over het kruispunt toen we van het één op het andere moment stil stonden na een fikse klap…. BOTSING!!!!! (let op, gelukkig zonder lichamelijk letsel).De meneer van rechts had ons niet gezien, hij was ervan overtuigd dat hij voorrang had en hij verweet mij dat ik deze weg beter kende dan hem, dat ik beter op had moeten letten.O, en toen werd ik gek! Ik zie mezelf nu vanuit helicopterview: ik stond daar te schreeuwen en hield iedereen aan die langs kwam: “jij bent getuige, blijf hier! Ik heb jullie nodig!”Ik hielp de meneer vlotjes naar de verkeersborden om hem bij te praten over de verkeersregels die er bij mij zo vers ingepompt waren.Ik rende naar het huis van mijn schoonouders om jankend en hijgend het slechte nieuws te vertellen (en om de autopapieren op te halen).Wat een drama. De auto van mijn liefje in de prak. Zijn gespaarde centjes in 1 klap tot schroot. Zijn trots en vrijheid naar de Filistijnen.Toen ik terug kwam op plaats delict was de politie gearriveerd. Ik ging op de rand van de bestuurdersstoel zitten om bij te komen en gaf snikkend mijn rijbewijs aan de agent. “Zo, dat is nog een nieuw rijbewijs?”.Ja, dat was het ook. De inkt was nog nat en nu lag het in de handen van een agent omdat een idiote bejaarde man het in zijn hoofd haalde om de borden te negeren en twee onschuldige meiden voor eeuwig te ontnemen van hun onbevangenheid op gebied van verkeers(on)veiligheid en autorijden.Ik weet het, ik dik het ietswat aan maar ik wil je blijven boeien.Om een lang verhaal kort te maken….. de auto werd weggesleept naar een dorpje verderop. Schoonvader ging verhaal doen bij manlief op zijn werk en ik…. Ik heb geen flauw idee wat ik gedaan heb. Waarschijnlijk heb ik 10 keer achter elkaar het verhaal vertelt omdat het er allemaal even uit moest.Tegen de avond werd ik wat rustiger. Manlief had me getroost en ik bewonder (nog steeds) zijn nuchterheid. Hij was blij dat ik en mijn vriendin ongedeerd waren en de auto? …. Ach, dat is maar blik op rubber.Mijn vader…. die zag dat ik wat rustiger werd. Tijd voor actie (en daar ben ik hem nog dagelijks dankbaar voor!!!!).‘Hetty, trek je schoenen aan, we gaan een eindje rijden”.Oef, die had ik niet zien aankomen. Een eindje rijden? Ik moest er niet aan denken! Maar tegelijk begreep ik zijn achterliggende gedachte: als je te lang wachten om het stuur terug in handen te nemen, loop je de kans dat je angstig wordt en dat zou zonde zijn. Een rijbewijs dat nog geen 24u in gebruik was en op de plank belandt, dat zou eeuwig zonde zijn.Ik heb die avond in de auto van mijn vader gereden (bij hoge uitzondering want zijn auto was zijn lust en zijn leven). En het was heerlijk. Het vertrouwen dat hij mij gaf. De gedachte dat hij me steunde en hielp. Het idee dat hij er onvoorwaardelijk voor mij is. Dat maakte dat de botsing verzachtte in mijn brein. En ik kon er al vrij snel om lachen! Dat doen we dus nog steeds.Ik sta er niet gek van te kijken als zoonlief binnenkort eens aan opa vraagt om een ritje te gaan maken. En ik vrees met een glimlach, dat deze anekdote dan ook nog wel voorbij zal komen.Dankjewel allerliefste pa van de hele wereld!Fijne groet,HettyDe AD(H)D ervaringsexpert ... Bekijk meerBekijk minder

B-L-O-G 44: Ik ga total loss en neem mee….. mijn man, mijn zoon, mijn vader en mijn adhd….
Het is alweer 100 jaar geleden maar het voelt als de dag van gister. Het onderwerp is al zo vaak ter tafel gekomen de afgelopen maanden omdat zoonlief gestart was met autorijles. Hij koos een ouwe rot in het vak, dezelfde instructeur die manlief en ik destijds hebben gehad.
Tijdens de eerste rijles werd mijn zoon er meteen mee geconfronteerd. “Weet je hoe dat bij je moeder is gegaan, toen zij net haar rijbewijs had?”.
Dat was toch even slikken toen zoonlief dit tijdens het avondeten vertelde. Ik heb notabenen niet eens de kans gekregen om mijn bizarre avontuur zelf aan hem te vertellen, haha.
Enfin, hier komtie:
(100 jaar geleden) Ik had mijn rijbewijs gehaald! Jippie…. Eindelijk mocht ik legaal achter het stuur. Nog even een weekje wachten tot ik het papiertje kon ophalen en dan was het eindelijk zover. 3x rijexamen en dan slagen… dat is best oké, toch?
Een week later, op een vrijdag haalde ik mijn officiële rijbewijs op bij het gemeentehuis en ik was apetrots.
Op zaterdagochtend vroeg ik aan mijn vriend (nu manlief) of ik zijn auto mocht lenen om een ritje te maken met mijn beste vriendin. We werkten allemaal in het ziekenhuis zodat ik zijn auto en mijn vriendin meteen mee kon nemen. Ik moest nog wel even de autopapieren bij hem thuis ophalen en dan kon ons avontuur beginnen. Zo gezegd, zo gedaan.
The Girls Are Cruising!
Op tweehonderd meter voor het ouderlijk huis van mijn man is een kruispunt. Destijds was dat een voorrangsweg. Ik reed daar netjes met 50km per uur over het kruispunt toen we van het één op het andere moment stil stonden na een fikse klap…. BOTSING!!!!! (let op, gelukkig zonder lichamelijk letsel).
De meneer van rechts had ons niet gezien, hij was ervan overtuigd dat hij voorrang had en hij verweet mij dat ik deze weg beter kende dan hem, dat ik beter op had moeten letten.
O, en toen werd ik gek! Ik zie mezelf nu vanuit helicopterview: ik stond daar te schreeuwen en hield iedereen aan die langs kwam: “jij bent getuige, blijf hier! Ik heb jullie nodig!”
Ik hielp de meneer vlotjes naar de verkeersborden om hem bij te praten over de verkeersregels die er bij mij zo vers ingepompt waren.
Ik rende naar het huis van mijn schoonouders om jankend en hijgend het slechte nieuws te vertellen (en om de autopapieren op te halen).
Wat een drama. De auto van mijn liefje in de prak. Zijn gespaarde centjes in 1 klap tot schroot. Zijn trots en vrijheid naar de Filistijnen.
Toen ik terug kwam op plaats delict was de politie gearriveerd. Ik ging op de rand van de bestuurdersstoel zitten om bij te komen en gaf snikkend mijn rijbewijs aan de agent. “Zo, dat is nog een nieuw rijbewijs?”.
Ja, dat was het ook. De inkt was nog nat en nu lag het in de handen van een agent omdat een idiote bejaarde man het in zijn hoofd haalde om de borden te negeren en twee onschuldige meiden voor eeuwig te ontnemen van hun onbevangenheid op gebied van verkeers(on)veiligheid en autorijden.
Ik weet het, ik dik het ietswat aan maar ik wil je blijven boeien.
Om een lang verhaal kort te maken….. de auto werd weggesleept naar een dorpje verderop. Schoonvader ging verhaal doen bij manlief op zijn werk en ik…. Ik heb geen flauw idee wat ik gedaan heb. Waarschijnlijk heb ik 10 keer achter elkaar het verhaal vertelt omdat het er allemaal even uit moest.
Tegen de avond werd ik wat rustiger. Manlief had me getroost en ik bewonder (nog steeds) zijn nuchterheid. Hij was blij dat ik en mijn vriendin ongedeerd waren en de auto? …. Ach, dat is maar blik op rubber.
Mijn vader…. die zag dat ik wat rustiger werd. Tijd voor actie (en daar ben ik hem nog dagelijks dankbaar voor!!!!).
‘Hetty, trek je schoenen aan, we gaan een eindje rijden”.
Oef, die had ik niet zien aankomen. Een eindje rijden? Ik moest er niet aan denken! Maar tegelijk begreep ik zijn achterliggende gedachte: als je te lang wachten om het stuur terug in handen te nemen, loop je de kans dat je angstig wordt en dat zou zonde zijn. Een rijbewijs dat nog geen 24u in gebruik was en op de plank belandt, dat zou eeuwig zonde zijn.
Ik heb die avond in de auto van mijn vader gereden (bij hoge uitzondering want zijn auto was zijn lust en zijn leven). En het was heerlijk. Het vertrouwen dat hij mij gaf. De gedachte dat hij me steunde en hielp. Het idee dat hij er onvoorwaardelijk voor mij is. Dat maakte dat de botsing verzachtte in mijn brein. En ik kon er al vrij snel om lachen! Dat doen we dus nog steeds.
Ik sta er niet gek van te kijken als zoonlief binnenkort eens aan opa vraagt om een ritje te gaan maken. En ik vrees met een glimlach, dat deze anekdote dan ook nog wel voorbij zal komen.
Dankjewel allerliefste pa van de hele wereld!
Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert

Commentaar op Facebook

Wat een topactie van je vader toen!

Herinnering is nog vers!!

Erg mooi verhaal, heerlijk 🥰

5 maanden geleden

De ADHD ervaringsexpert

B-L-O-G 43: Ik ga op koopjesjacht en neem mee…. Mijn ‘stemmetje’ en mijn adhd….Vanochtend is het kwartje ineens gevallen. Er zit iets onder mijn huid. Ik wist eerst nog niet precies wat, maar ergens in mij zat er een behoefte die ervoor zorgt dat ik me anders ging gedragen dan ik zou willen.Het begon 3 dagen geleden. Na een toffe werkdag reed ik nog even naar een winkelcentrum voor wat kleine boodschapjes terwijl mijn stemmetje zei dat ik eigenlijk niets nodig had. Wibra is zo’n winkel waar ik mijn mandje wel kan vullen. Het bleef deze keer bij een rol vershoudfolie en 2 doosjes pleisters dus ik begrijp dat mijn stemmetje me nog niet waarschuwde. Na de Wibra liep ik toch even langs die heule toffe kledingzaak. Even kijken naar een broek die minder strak zit als mijn spijkerbroek (lees corona slash vakantie slash hormonale kilo’s). Tjonge jonge, wat een geweldig aanbod hadden ze. Hoe heerlijk is het dat je in de kleedkamer een grote berg met kledingstukken hebt die allemaal even leuk zijn. Dat is ook wel eens anders (dat je jankend thuiskomt van een dag winkelen met een troostend bosje sokken omdat je niet kon slagen).Mijn stemmetje begon toen wel wat te pruttelen; “zoveel kledingstukken…. Is dat wel nodig?”.Wonder boven wonder is het me toen gelukt om enkele kledingstukken terug te hangen. Een babbeltje met de verkoopster had de boel vertraagd zodat mijn stemmetje me in actie zette, haha: “Terughangen die handel”.Tot dusver niets aan het handje, ik blij met mijn nieuwe outfits en de complimenten van manlief en dochter (zoon was met hele andere dingen bezig).Gisteren begon mijn stemmetje weer te pruttelen. Ik was een keukenlade aan het opruimen toen ik me bedacht dat ik wel erg weinig diepvriesdozen had. Een hele goede reden om eens los te gaan bij de Casa want daar hebben ze vast degelijk spul.Ik wilde het meteen goed doen en had van elk formaat 3 stuks in mijn mandje gelegd. Uiteindelijk heb ik van 2 soorten 2 bakjes afgerekend dus ook dat viel al met al best mee (dankjewel stemmetje). Tevreden liep ik de winkel uit om vervolgens het Kruidvat te bezoeken. Ik bedacht me dat ik wel een lekker nieuw luchtje verdiend had na mijn eerste week werken (alsof die berg kleding niet al genoeg beloning was). Dus ik kocht een klein flesje eau de toilet van een tientje.Ik blij met mijn nieuwe luchtje, opgespoten op mijn nieuwe tenue, ik voelde me de hemel te rijk.Toen ik thuis kwam besefte ik dat ik nog steeds zin ik had gehad om geld uit te geven. En ik weet inmiddels dat dit een signaal is dat er onderhuids iets broedt. Mijn stemmetje vertelde mij nu dat ik niet alleen alert moest blijven op het gat in mijn hand, ik moest me ook beseffen dat ik spanning aan het opbouwen was. Heel belangrijk maar ik kon er nog steeds mijn vinger nog niet op leggen…..Vanochtend zat ik aan de keukentafel met een kopje thee. Mijn zoon strompelde de huiskamer binnen met 1 schoen aan zijn voet en 1 in de hand. Hij was op weg naar de bus om te gaan werken. “Vind je het leuk om zelf naar Sluis te rijden?” vroeg ik hem. Dat vond hij een prima idee. Nu hij sinds gisteren zijn rijbewijs op zak heeft voelt hij zich helemaal het mannetje. En dan is een stukje rijden natuurlijk geweldig.Enfin, zoon op zijn werk gedropt en ik bedacht me om nog even naar de groothandel te gaan (nu we er toch in de buurt zijn). Met enkel luxe onnodige boodschappen zoals 12 flessen spa-met-een-smaakje, 3 hele grote potten keukenkruiden en 50 wegwerpdiepvriesbakjes in mijn kofferbak keerde ik terug naar huis.En toen viel het échte kwartje. Eindelijk kon ik de koopmanie van de afgelopen dagen zien als een waarschuwingssignaal. Ik wist waar het vandaan kwam:Mijn zoon heeft gisteren zijn rijbewijs opgehaald. Hij mag nu gaan genieten van vele autoritjes. Het is meteen officieel omdat hij vorige week 18 jaar is geworden. En man man, wat vind ik dit spannend! En zojuist ontdek ik dat mijn koopgedrag hét signaal is van deze opgebouwde spanning.Geheel los van mijn zoon en zijn rijstijl…. Ik merk dat ik dit stukje loslaten gewoon rete lastig vind. Mijn zoon als zelfstandig weggebruiker. Dat vind ik dus een hele grote stap. En ik reageer daar op dit moment op door 3 dagen op koopjesjacht te gaan.Ik heb de afgelopen jaren ontdekt dat ik verschillende strategieën heb ontwikkeld om om te gaan met spanning. Soms zoek ik het in eten, in ruzie zoeken, mezelf verstoppen onder een steen. Maar dit keer zocht ik het in koopjesjagen.Niet onoverkomelijk hoor….. dankzij mijn stemmetje. En de dingen die ik dit keer heb gekocht, zijn functioneel en niet bederfelijk, dus dat ik ook niet zo’n probleem. Maar het is echt belangrijk dat ik nog beter ga luisteren naar mijn stemmetje zodat ik de regie houd over ditsoort gekke gedrag.Het succes zit hem in het feit dat mijn ogen weer open zijn gegaan; Op het moment dat mijn koopgedrag de pan uit rijst, is er grote kans dat er iets met me aan de hand is. Gedrag zoals eten, ruzie zoeken, verstoppen heeft een reden en zodra ik weet wat de reden is, kan ik daaraan werken i.p.v. dat ik de bankrekening leegtrek en mijn kasten vol stamp met nieuwe kleding en mijn keukenlade met diepvriesbakjes…. Haha, mijn stemmetje wil nog even iets kwijt: Hoe toevallig is het dat manlief de vriezer nu staat te ontdooien en schoon te maken? Welk signaal is dat?Fijne groet,Hetty CornelisDe AD(H)D ervaringsexpertSmaakt dit verhaal naar meer? Schrijf je dan nu in voor de AD(H)D in the box.www.adhdervaringsexpert.nl/contact/Wees gerust, spammen is niet mijn ding dus ik mail je hooguit 1 of 2x per maand. ... Bekijk meerBekijk minder

B-L-O-G 43: Ik ga op koopjesjacht en neem mee…. 
Mijn ‘stemmetje’ en mijn adhd….
Vanochtend is het kwartje ineens gevallen. Er zit iets onder mijn huid. Ik wist eerst nog niet precies wat, maar ergens in mij zat er een behoefte die ervoor zorgt dat ik me anders ging gedragen dan ik zou willen.
Het begon 3 dagen geleden. Na een toffe werkdag reed ik nog even naar een winkelcentrum voor wat kleine boodschapjes terwijl mijn stemmetje zei dat ik eigenlijk niets nodig had. Wibra is zo’n winkel waar ik mijn mandje wel kan vullen. Het bleef deze keer bij een rol vershoudfolie en 2 doosjes pleisters dus ik begrijp dat mijn stemmetje me nog niet waarschuwde. Na de Wibra liep ik toch even langs die heule toffe kledingzaak. Even kijken naar een broek die minder strak zit als mijn spijkerbroek (lees corona slash vakantie slash hormonale kilo’s). Tjonge jonge, wat een geweldig aanbod hadden ze. Hoe heerlijk is het dat je in de kleedkamer een grote berg met kledingstukken hebt die allemaal even leuk zijn. Dat is ook wel eens anders (dat je jankend thuiskomt van een dag winkelen met een troostend bosje sokken omdat je niet kon slagen).
Mijn stemmetje begon toen wel wat te pruttelen; “zoveel kledingstukken…. Is dat wel nodig?”.
Wonder boven wonder is het me toen gelukt om enkele kledingstukken terug te hangen. Een babbeltje met de verkoopster had de boel vertraagd zodat mijn stemmetje me in actie zette, haha: “Terughangen die handel”.
Tot dusver niets aan het handje, ik blij met mijn nieuwe outfits en de complimenten van manlief en dochter (zoon was met hele andere dingen bezig).
Gisteren begon mijn stemmetje weer te pruttelen. Ik was een keukenlade aan het opruimen toen ik me bedacht dat ik wel erg weinig diepvriesdozen had. Een hele goede reden om eens los te gaan bij de Casa want daar hebben ze vast degelijk spul.
Ik wilde het meteen goed doen en had van elk formaat 3 stuks in mijn mandje gelegd. Uiteindelijk heb ik van 2 soorten 2 bakjes afgerekend dus ook dat viel al met al best mee (dankjewel stemmetje). 
Tevreden liep ik de winkel uit om vervolgens het Kruidvat te bezoeken. Ik bedacht me dat ik wel een lekker nieuw luchtje verdiend had na mijn eerste week werken (alsof die berg kleding niet al genoeg beloning was). Dus ik kocht een klein flesje eau de toilet van een tientje.
Ik blij met mijn nieuwe luchtje, opgespoten op mijn nieuwe tenue, ik voelde me de hemel te rijk.
Toen ik thuis kwam besefte ik dat ik nog steeds zin ik had gehad om geld uit te geven. En ik weet inmiddels dat dit een signaal is dat er onderhuids iets broedt. Mijn stemmetje vertelde mij nu dat ik niet alleen alert moest blijven op het gat in mijn hand, ik moest me ook beseffen dat ik spanning aan het opbouwen was. Heel belangrijk maar ik kon er nog steeds mijn vinger nog niet op leggen…..
Vanochtend zat ik aan de keukentafel met een kopje thee. Mijn zoon strompelde de huiskamer binnen met 1 schoen aan zijn voet en 1 in de hand. Hij was op weg naar de bus om te gaan werken. “Vind je het leuk om zelf naar Sluis te rijden?” vroeg ik hem. Dat vond hij een prima idee. Nu hij sinds gisteren zijn rijbewijs op zak heeft voelt hij zich helemaal het mannetje. En dan is een stukje rijden natuurlijk geweldig.
Enfin, zoon op zijn werk gedropt en ik bedacht me om nog even naar de groothandel te gaan (nu we er toch in de buurt zijn). Met enkel luxe onnodige boodschappen zoals 12 flessen spa-met-een-smaakje, 3 hele grote potten keukenkruiden en 50 wegwerpdiepvriesbakjes in mijn kofferbak keerde ik terug naar huis.
En toen viel het échte kwartje. Eindelijk kon ik de koopmanie van de afgelopen dagen zien als een waarschuwingssignaal. Ik wist waar het vandaan kwam:
Mijn zoon heeft gisteren zijn rijbewijs opgehaald. Hij mag nu gaan genieten van vele autoritjes. Het is meteen officieel omdat hij vorige week 18 jaar is geworden. En man man, wat vind ik dit spannend! En zojuist ontdek ik dat mijn koopgedrag hét signaal is van deze opgebouwde spanning.
Geheel los van mijn zoon en zijn rijstijl…. Ik merk dat ik dit stukje loslaten gewoon rete lastig vind. Mijn zoon als zelfstandig weggebruiker. Dat vind ik dus een hele grote stap. En ik reageer daar op dit moment op door 3 dagen op koopjesjacht te gaan.
Ik heb de afgelopen jaren ontdekt dat ik verschillende strategieën heb ontwikkeld om om te gaan met spanning. Soms zoek ik het in eten, in ruzie zoeken, mezelf verstoppen onder een steen. Maar dit keer zocht ik het in koopjesjagen.
Niet onoverkomelijk hoor….. dankzij mijn stemmetje. En de dingen die ik dit keer heb gekocht, zijn functioneel en niet bederfelijk, dus dat ik ook niet zo’n probleem. Maar het is echt belangrijk dat ik nog beter ga luisteren naar mijn stemmetje zodat ik de regie houd over ditsoort gekke gedrag.
Het succes zit hem in het feit dat mijn ogen weer open zijn gegaan; Op het moment dat mijn koopgedrag de pan uit rijst, is er grote kans dat er iets met me aan de hand is. Gedrag zoals eten, ruzie zoeken, verstoppen heeft een reden en zodra ik weet wat de reden is, kan ik daaraan werken i.p.v. dat ik de bankrekening leegtrek en mijn kasten vol stamp met nieuwe kleding en mijn keukenlade met diepvriesbakjes…. 
Haha, mijn stemmetje wil nog even iets kwijt: Hoe toevallig is het dat manlief de vriezer nu staat te ontdooien en schoon te maken? Welk signaal is dat?
Fijne groet,
Hetty Cornelis
De AD(H)D ervaringsexpert
Smaakt dit verhaal naar meer? 
Schrijf je dan nu in voor de AD(H)D in the box.
www.adhdervaringsexpert.nl/contact/
Wees gerust, spammen is niet mijn ding dus ik mail je hooguit 1 of 2x per maand.

Commentaar op Facebook

Wat herkenbaar..... en nu je dit zo mooi hebt geschreven besef ik opeens waarom ons huis 5 planten rijker is (en ik kan nog geen vetplantje in leven houden🙊) en ook ik ben heel wat vershoudbakjes rijker. Maar gelukkig kan ik aan dit rijtje ook toevoegen dat het hele huis schoon en opgeruimd is 😁. Ik riep deze week nog het lijkt wel of ik nesteldrang heb 😂.Ik lees dit en m’n kwartje valt.... er komen veranderingen aan, dingen waarvan ik niet weet hoe ze gaan lopen. Bedankt weer voor je eerlijke blog Hetty 🤩

Weer heerlijk geschreven. Ik heel veel in huis opgeruimd toen er hier een met zijn eigen auto alleen op pad ging. Los laten noemen ze dat. Best lastig soms.

Zo ontzettend blij met dat stemmetje al moet het soms bijna schreeuwen💰✖️ Wat mooi om nu de link dankzij jouw blog te leggen! Kan ik daar niet ergens een boek over bestellen of kopen 🤔😉🙃😂

6 maanden geleden

De ADHD ervaringsexpert

B-L-O-G 42: Ik kijk naar mijn werkende leven en neem mee….. Een bak met veerkracht en mijn AD(H)D….In mijn vorige blog (nr. 41) over aandachtstekort sprak ik over onverwerkt leed uit mijn verleden. Ik heb daar veel reacties op gekregen. Mensen begonnen zich zorgen te maken omdat er wellicht een grote beerput achter mij zou kunnen liggen.Laat ik duidelijk zijn, dat is niet zo. Ik ben gezegend met een enorme warme en liefdevolle jeugd. Mijn ouders waren en zijn nog steeds de meest liefdevolle ouders die er bestaan. Mijn moeder is de liefste meest krachtige en zorgzame vrouw in mijn leven en mijn vader is de stoerste, grappigste en liefste papa van de hele wereld.Over vriendschappen heb ik nooit iets te klagen gehad. Sterker nog, hoe cool is het dat ik bijvoorbeeld nog steeds maandelijks afspreek met 3 powervrouwen die ik al meer dan 35 jaar ken (!).Nee, mijn échte oude zeer is pas na mijn 20e ontstaan. Ik zal je er e.e.a. over vertellen.In het boek ‘ADHD Hoe Haal Je Het Uit Je Hoofd’ vertelt Cathelijne Wildervanck over gevolgschade. Hiermee bedoelt ze de schade die mensen meekrijgen als ze vaak genoeg horen dat ze het niet goed doen, dat ze niet goed genoeg zijn, dat ze normaal moeten doen.Ik heb het geluk gehad dát ik in mijn privéleven altijd mezelf mocht zijn, dát ik het goed genoeg deed, dat ik goed genoeg was. Tuurlijk waren er strubbelingen maar die waren niet erger of tragischer dan die van mijn leeftijdgenoten.De gevolgschade die mij parten heeft gespeeld is ontstaan toen ik op mijn 20e ging werken. Ik had mijn diploma mts-bouwkunde in the pocket en er lag een hele wereld voor me open.Met mijn dappere attitude en mijn enthousiasme kon ik beginnen aan het echte werk. Vrouw in de bouw, hoe stoer is dat!Ik werkte hard als werkvoorbereider en calculator en was helemaal in mijn element. Dat ik hier en daar wat rekenfoutjes maakte, nam ik voor lief. Het voltijd werken achter een computer was niet mijn droombaan maar, kom op Hetty, niet zeuren, je hebt een baan. Wees daar trots op. Dit is wat je wilde, toch?Bij mijn eerste 2 banen kreeg ik ontslag binnen enkele maanden. Dat hakte er wel in. Mijn 3e werkgever was er eentje van de oude stempel waardoor het recht op gelijkwaardigheid en mijn moeite met autoriteit erg op de proef werd gesteld. Ik liet me dagelijks negatief op mijn gemoed inpraten waardoor mijn eigenwaarde en zelfzekerheid langzaam afbrokkelde. Ik werd angstig en durfde niet meer voor mezelf op te komen.Op het bedrijf waar ik vervolgens ging werken werd ik omarmd door collega’s die me het vak wilden leren. Ik werd benaderd met humor en respect en ik bloeide weer op. Wat ben ik dankbaar dat ik daar 2 jaar heb mogen werken!Toch bleek het 'vrouw zijn' in de technische wereld een dingetje. Ik had het gevoel dat ik mezelf dubbel moest bewijzen. En daarbij was ik niet meer bestand tegen het ‘recht voor zijn raap zijn’ als ik aangesproken werd op mijn fouten. En die (slordigheids)fouten maakte ik nog steeds, net als in het begin van mijn carrière. Alle angst en onzekerheid plopte op. Het trauma van mijn vorige werkervaring kwam in alle hevigheid terug.Tijd voor iets anders, iets geheel anders op gebied van werk.Na een omscholingstraject ging aan de slag in de gehandicaptenzorg, de zachte sector. Wat een verademing. Niet meer hele dagen achter een computer, handen uit de mouwen, het gevoel hebben dat je waardevol en nuttig bent voor anderen.Vanuit de zorgsector ben ik d.m.v. diverse opleidingen en trainingen opgebloeid tot hbo-niveau en toen ik uit mijn jasje groeide, startte ik mijn eigen coachpraktijk en ontwikkelde ik het concept ‘de AD(H)D ervaringsexpert’.Naast deze omslagen ben ik keihard aan de slag gegaan met mezelf. Ik heb de afgelopen jaren een professioneel dreamteam om mij heen verzameld (zoals Francien Regelink dit noemt in haar boek DRUKS) waarop ik kan terugvallen als ik het nodig heb en waarmee ik preventief kan werken aan mijn AD(H)D fratsen:• Therapieën zoals cognitieve gedragstherapie, EMDR, healing en coaching. Deze hebben pijnlijke herinneringen verzacht (behandeling heb ik inmiddels afgerond)• Yin-Yoga, meditatie, ontspanningsoefeningen en het sporten helpen mij om de balans te houden tussen mijn lijf en mijn hoofd.• De acupuncturist is mijn thermometer omdat zij kan zien of die balans er ook daadwerkelijk is (ik houd mezelf nogal eens voor de gek door in mijn enthousiasme te denken dat alles goed gaat terwijl ik mijn energie er te hard doorheen jaag).Het is mij gelukt om mijn veerkracht in te zetten zodat pijnlijke dingen uit het verleden zacht blijven en ik ben ervan overtuigd dat iedereen dat kan. Er zijn zo ongelooflijk veel mogelijkheden om (kleine)stapjes vooruit te komen.Mijn verwerkingsproces is uniek. De manier waarop ik omga met mijn AD(H)D is ook uniek. Er is namelijk geen standaard handleiding voor ADHD of ADD.Iedereen heeft zijn unieke zoektocht en proces. En iedereen heeft veerkracht.Fijne groet,HettyDe AD(H)D ervaringsexpertMeer blogs lezen? Kijk op www.adhdervaringsexpert.nl/blog/ ... Bekijk meerBekijk minder

B-L-O-G 42: Ik kijk naar mijn werkende leven en neem mee….. Een bak met veerkracht en mijn AD(H)D…
.
In mijn vorige blog (nr. 41) over aandachtstekort sprak ik over onverwerkt leed uit mijn verleden. Ik heb daar veel reacties op gekregen. Mensen begonnen zich zorgen te maken omdat er wellicht een grote beerput achter mij zou kunnen liggen.
Laat ik duidelijk zijn, dat is niet zo. Ik ben gezegend met een enorme warme en liefdevolle jeugd. Mijn ouders waren en zijn nog steeds de meest liefdevolle ouders die er bestaan. Mijn moeder is de liefste meest krachtige en zorgzame vrouw in mijn leven en mijn vader is de stoerste, grappigste en liefste papa van de hele wereld.
Over vriendschappen heb ik nooit iets te klagen gehad. Sterker nog, hoe cool is het dat ik bijvoorbeeld nog steeds maandelijks afspreek met 3 powervrouwen die ik al meer dan 35 jaar ken (!).
Nee, mijn échte oude zeer is pas na mijn 20e ontstaan. Ik zal je er e.e.a. over vertellen.
In het boek ‘ADHD Hoe Haal Je Het Uit Je Hoofd’ vertelt Cathelijne Wildervanck over gevolgschade. Hiermee bedoelt ze de schade die mensen meekrijgen als ze vaak genoeg horen dat ze het niet goed doen, dat ze niet goed genoeg zijn, dat ze normaal moeten doen.
Ik heb het geluk gehad dát ik in mijn privéleven altijd mezelf mocht zijn, dát ik het goed genoeg deed, dat ik goed genoeg was. Tuurlijk waren er strubbelingen maar die waren niet erger of tragischer dan die van mijn leeftijdgenoten.
De gevolgschade die mij parten heeft gespeeld is ontstaan toen ik op mijn 20e ging werken. Ik had mijn diploma mts-bouwkunde in the pocket en er lag een hele wereld voor me open.
Met mijn dappere attitude en mijn enthousiasme kon ik beginnen aan het echte werk. Vrouw in de bouw, hoe stoer is dat!
Ik werkte hard als werkvoorbereider en calculator en was helemaal in mijn element. Dat ik hier en daar wat rekenfoutjes maakte, nam ik voor lief. Het voltijd werken achter een computer was niet mijn droombaan maar, kom op Hetty, niet zeuren, je hebt een baan. Wees daar trots op. Dit is wat je wilde, toch?
Bij mijn eerste 2 banen kreeg ik ontslag binnen enkele maanden. Dat hakte er wel in. Mijn 3e werkgever was er eentje van de oude stempel waardoor het recht op gelijkwaardigheid en mijn moeite met autoriteit erg op de proef werd gesteld. Ik liet me dagelijks negatief op mijn gemoed inpraten waardoor mijn eigenwaarde en zelfzekerheid langzaam afbrokkelde. Ik werd angstig en durfde niet meer voor mezelf op te komen.
Op het bedrijf waar ik vervolgens ging werken werd ik omarmd door collega’s die me het vak wilden leren. Ik werd benaderd met humor en respect en ik bloeide weer op. Wat ben ik dankbaar dat ik daar 2 jaar heb mogen werken!
Toch bleek het vrouw zijn in de technische wereld een dingetje. Ik had het gevoel dat ik mezelf dubbel moest bewijzen. En daarbij was ik niet meer bestand tegen het ‘recht voor zijn raap zijn’ als ik aangesproken werd op mijn fouten. En die (slordigheids)fouten maakte ik nog steeds, net als in het begin van mijn carrière. Alle angst en onzekerheid plopte op. Het trauma van mijn vorige werkervaring kwam in alle hevigheid terug.
Tijd voor iets anders, iets geheel anders op gebied van werk.
Na een omscholingstraject ging aan de slag in de gehandicaptenzorg, de zachte sector. Wat een verademing. Niet meer hele dagen achter een computer, handen uit de mouwen, het gevoel hebben dat je waardevol en nuttig bent voor anderen.
Vanuit de zorgsector ben ik d.m.v. diverse opleidingen en trainingen opgebloeid tot hbo-niveau en toen ik uit mijn jasje groeide, startte ik mijn eigen coachpraktijk en ontwikkelde ik het concept ‘de AD(H)D ervaringsexpert’.
Naast deze omslagen ben ik keihard aan de slag gegaan met mezelf. Ik heb de afgelopen jaren een professioneel dreamteam om mij heen verzameld (zoals Francien Regelink dit noemt in haar boek DRUKS) waarop ik kan terugvallen als ik het nodig heb en waarmee ik preventief kan werken aan mijn AD(H)D fratsen:
• Therapieën zoals cognitieve gedragstherapie, EMDR, healing en coaching. Deze hebben pijnlijke herinneringen verzacht (behandeling heb ik inmiddels afgerond)
• Yin-Yoga, meditatie, ontspanningsoefeningen en het sporten helpen mij om de balans te houden tussen mijn lijf en mijn hoofd.
• De acupuncturist is mijn thermometer omdat zij kan zien of die balans er ook daadwerkelijk is (ik houd mezelf nogal eens voor de gek door in mijn enthousiasme te denken dat alles goed gaat terwijl ik mijn energie er te hard doorheen jaag).
Het is mij gelukt om mijn veerkracht in te zetten zodat pijnlijke dingen uit het verleden zacht blijven en ik ben ervan overtuigd dat iedereen dat kan. Er zijn zo ongelooflijk veel mogelijkheden om (kleine)stapjes vooruit te komen.
Mijn verwerkingsproces is uniek. De manier waarop ik omga met mijn AD(H)D is ook uniek. Er is namelijk geen standaard handleiding voor ADHD of ADD.
Iedereen heeft zijn unieke zoektocht en proces. En iedereen heeft veerkracht.
Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert
Meer blogs lezen? Kijk op www.adhdervaringsexpert.nl/blog/

Commentaar op Facebook

💙💚💛🧡❤️

6 maanden geleden

De ADHD ervaringsexpert

B-L-O-G 41: Ik krijg een diagnose en neem mee… een aandachtstekort en mijn AD(H)D…Het is inmiddels 8 jaar geleden (min 1 maand) dat ik bij de psycholoog zat om mijn psychodiagnostisch onderzoek te bespreken. Die dag zou ik te horen krijgen of ik wel of geen AD(H)D zou hebben.Ik was erg zenuwachtig. Vooral omdat ik bang was voor een negatieve uitslag zodat ik nog steeds niet zou weten wat er met me aan de hand was.De psycholoog deed zijn verhaal. Ik heb echt geen idee meer wat hij allemaal gezegd heeft. Het was met cijfers en uitkomsten als opbouw naar de voor mij zo belangrijke climax.En toen kwam het verhaal over aandachtstekort. Ook daar kan ik me niet heel veel van herinneren. Mijn excuses naar de psycholoog die ontzettend zijn best deed om me alle ins en outs te vertellen.Ik heb het even opgezocht: ik scoorde 6 op 9 bij het criteria aandachtstekort. Deze uitkomst in combinatie met de andere uitslagen wees uit op een verhoogd risico op ADHD, het overwegende onoplettend type, ook wel ADD genoemd.Oftewel, de diagnose mocht officieel gesteld worden en dat was voor mij een enorme verlossing. Ik was blij en verdrietig tegelijk. Eindelijk de erkenning dat ik niet gek was. 🛎 Eindelijk kon ik gaan ontdekken hoe ik in elkaar stak.🛎 Eindelijk kon ik korte metten gaan maken met al die vernietigende overtuigingen over mezelf die zich hadden vastgezet in mijn hoofd.Toch bleef het woord aandachtstekort maar in mijn hoofd spoken:⏳ Was ik dan iemand die teveel aandacht nodig heeft?⏳ Was ik iemand die heel veel aandacht vraagt?⏳ Gaf ik te weinig aandacht aan anderen (ik vond mezelf namelijk al best heel erg overweldigend)?Ik benaderde het voornamelijk vanuit het perspectief van hoe andere mensen mij zagen. Blijkbaar was ik mezelf voortdurend aan het vergelijken met anderen. Alsof anderen een maatstaaf zouden zijn voor wat ‘normaal’ is.Oorzaken van het vergelijken waren voornamelijk onzekerheid, stress, teveel willen, teveel moeten (van mezelf), heel veel gevoelens zoals onzekerheid en schuldgevoel. Ik had continu het gevoel dat anderen gewoon het leven leefden en alles voor elkaar kregen en dat ik bij het minste of geringste door mijn hoefjes ging. Tel daarbij nog wat onverwerkte gebeurtenissen en de dagelijkse prikkels zoals dingen zien, horen, proeven, voelen op en je zult begrijpen dat burn-out en depressie geregeld op de loer lagen.Inmiddels weet ik gelukkig beter. Aandachtstekort betekent dat mijn hersenen moeite hebben om aandacht te geven aan de dingen die op dat moment belangrijk zijn. De aandacht zit wel eens op de verkeerde plek, op het verkeerde thema. De aandacht gaf destijds vooral voorrang aan emoties en gevoelens en niet aan een praktische handeling zoals het plegen van een lastig telefoontje. En toch functioneerde ik gewoon. Op de automatische piloot en dit putte me uit.In mijn brein gebeurde het volgende: door de stress, prikkels en schade uit het verleden zat mijn werkgeheugen bomvol. En als je bedenkt dat het werkgeheugen een plek is in je brein met een beperkte capaciteit, dan wordt het heel lastig om hoofd en bijzaken te scheiden en het is nog lastiger om in het hier en nu te blijven om bijvoorbeeld een gesprek te volgen (zoals het gesprek met de psycholoog).Toen ik mezelf ging verdiepen in mijn AD(H)D en ik aan de slag ging met onverwerkt leed, kwam er ruimte vrij in mijn brein omdat het me lukte om informatie door te schuiven naar het lange termijngeheugen. Zie het als een fikse opruiming in je hoofd; de thema’s zijn er nog wel maar zitten geordend in een kast achter glazen deuren.Het belangrijkste voor mij was dat moeilijke thema’s eindelijk konden verzachten waardoor ze niet meer steeds te pas en te onpas op plopten. Hierdoor kreeg ik meer energie en kon ik de dagelijkse prikkels beter verdragen. Mijn creativiteit kwam terug en ik kreeg weer behoefte om nieuwe dingen te leren.Het leven kreeg weer meer waarde en glans en dat deed mijn omgeving ook zichtbaar goed.Mijn vicieuze cirkel was doorbroken waardoor er nieuwe mogelijkheden en kansen op mijn pad kwamen en nog steeds komen. En ik ben dol op het grijpen van kansen!Fijne groet,Hetty CornelisDe AD(H)D ervaringsexpertMeer blogs lezen of ontvangen in je mailbox? Vul dan het contactformulier in op de website www.adhdervaringsexpert.nl/contact/ ... Bekijk meerBekijk minder

B-L-O-G 41: Ik krijg een diagnose en neem mee… een aandachtstekort en mijn AD(H)D…
Het is inmiddels 8 jaar geleden (min 1 maand) dat ik bij de psycholoog zat om mijn psychodiagnostisch onderzoek te bespreken. Die dag zou ik te horen krijgen of ik wel of geen AD(H)D zou hebben.
Ik was erg zenuwachtig. Vooral omdat ik bang was voor een negatieve uitslag zodat ik nog steeds niet zou weten wat er met me aan de hand was.
De psycholoog deed zijn verhaal. Ik heb echt geen idee meer wat hij allemaal gezegd heeft. Het was met cijfers en uitkomsten als opbouw naar de voor mij zo belangrijke climax.
En toen kwam het verhaal over aandachtstekort. Ook daar kan ik me niet heel veel van herinneren. Mijn excuses naar de psycholoog die ontzettend zijn best deed om me alle ins en outs te vertellen.
Ik heb het even opgezocht: ik scoorde 6 op 9 bij het criteria aandachtstekort. Deze uitkomst in combinatie met de andere uitslagen wees uit op een verhoogd risico op ADHD, het overwegende onoplettend type, ook wel ADD genoemd.
Oftewel, de diagnose mocht officieel gesteld worden en dat was voor mij een enorme verlossing. Ik was blij en verdrietig tegelijk. Eindelijk de erkenning dat ik niet gek was. 
🛎 Eindelijk kon ik gaan ontdekken hoe ik in elkaar stak.
🛎 Eindelijk kon ik korte metten gaan maken met al die vernietigende overtuigingen over mezelf die zich hadden vastgezet in mijn hoofd.
Toch bleef het woord aandachtstekort maar in mijn hoofd spoken:
⏳ Was ik dan iemand die teveel aandacht nodig heeft?
⏳ Was ik iemand die heel veel aandacht vraagt?
⏳ Gaf ik te weinig aandacht aan anderen (ik vond mezelf namelijk al best heel erg overweldigend)?
Ik benaderde het voornamelijk vanuit het perspectief van hoe andere mensen mij zagen. Blijkbaar was ik mezelf voortdurend aan het vergelijken met anderen. Alsof anderen een maatstaaf zouden zijn voor wat ‘normaal’ is.
Oorzaken van het vergelijken waren voornamelijk  onzekerheid, stress, teveel willen, teveel moeten (van mezelf), heel veel gevoelens zoals onzekerheid en schuldgevoel. Ik had continu het gevoel dat anderen gewoon het leven leefden en alles voor elkaar kregen en dat ik bij het minste of geringste door mijn hoefjes ging. Tel daarbij nog wat onverwerkte gebeurtenissen en de dagelijkse prikkels zoals dingen zien, horen, proeven, voelen op en je zult begrijpen dat burn-out en depressie geregeld op de loer lagen.
Inmiddels weet ik gelukkig beter. Aandachtstekort betekent dat mijn hersenen moeite hebben om aandacht te geven aan de dingen die op dat moment belangrijk zijn. De aandacht zit wel eens op de verkeerde plek, op het verkeerde thema. De aandacht gaf destijds vooral voorrang aan emoties en gevoelens en niet aan een praktische handeling zoals het plegen van een lastig telefoontje. En toch functioneerde ik gewoon. Op de automatische piloot en dit putte me uit.
In mijn brein gebeurde het volgende: door de stress, prikkels en schade uit het verleden zat mijn werkgeheugen bomvol. En als je bedenkt dat het werkgeheugen een plek is in je brein met een beperkte capaciteit, dan wordt het heel lastig om hoofd en bijzaken te scheiden en het is nog lastiger om in het hier en nu te blijven om bijvoorbeeld een gesprek te volgen (zoals het gesprek met de psycholoog).
Toen ik mezelf ging verdiepen in mijn AD(H)D en ik aan de slag ging met onverwerkt leed, kwam er ruimte vrij in mijn brein omdat het me lukte om informatie door te schuiven naar het lange termijngeheugen. Zie het als een fikse opruiming in je hoofd; de thema’s zijn er nog wel maar zitten geordend in een kast achter glazen deuren.
Het belangrijkste voor mij was dat moeilijke thema’s eindelijk konden verzachten waardoor ze niet meer steeds te pas en te onpas op plopten. 
Hierdoor kreeg ik meer energie en kon ik de dagelijkse prikkels beter verdragen. Mijn creativiteit kwam terug en ik kreeg weer behoefte om nieuwe dingen te leren.
Het leven kreeg weer meer waarde en glans en dat deed mijn omgeving ook zichtbaar goed.
Mijn vicieuze cirkel was doorbroken waardoor er nieuwe mogelijkheden en kansen op mijn pad kwamen en nog steeds komen. En ik ben dol op het grijpen van kansen!
Fijne groet,
Hetty Cornelis
De AD(H)D ervaringsexpert
Meer blogs lezen of ontvangen in je mailbox? Vul dan het contactformulier in op de website www.adhdervaringsexpert.nl/contact/

Commentaar op Facebook

Wow Hetty wat klinkt dat als een bevrijding. Daar heb je dan echt heel lang mee geworsteld.

😍 Prachtig beschreven Hetty. Voor iedereen, in leesbare taal. Wat een verademing.

💜

BEKIJK MEER