Skip to content
meer begrip voor en beter begrijpen van ADHD

Blog

Via mijn Facebook pagina worden er regelmatig blogs gepost die hier te lezen zijn:

Comments Box SVG iconsUsed for the like, share, comment, and reaction icons

1 week geleden

De ADHD ervaringsexpert

BLOG 36: Ik ben moeder en neem mee.....mijn lange adem en mijn ad(h)d...

Dit blog gaat over liefde, over liefde van mij voor jou.

Over het zelfstandig worden. Kamer opruimen, meehelpen in het huishouden, eten wat de pot schaft, iets uit je handen laten glippen en de scherven weer opvegen.

Ook over jouw eerste liefde en de onzekerheid daarvan. Over liefdesverdriet die genadeloos toe kan slaan. Over het kiezen van je vrienden en je soms buiten gesloten voelen. Over het feest des levens en de keiharde dood. Over herpakken en verbroedering. Over de kracht van het samen los gaan en nooit meer alleen.

Maar ook met je snuit tegen de muur lopen, knallende ruzie met je ouders, een vette onvoldoende en een leugentje om bestwil. De eerste keer roken of drinken en de ochtend erna. Over tot laat in de middag in je bed en het raam wijd open als je wakker wordt. Over uren douchen en wat pufjes parfum.

En ook onvoorwaardelijke liefde, de deur staat altijd open, ff naast je in bed kruipen, je stevig vastpakken. Over de kus die verplaatst is naar mijn wang en waar ik af en toe naar verlang. Over geregeld zeggen hoeveel ik van je hou en dat dat nooit over zal gaan.

Over je fratsen je grappen en je onbevangenheid. Over mijn stomme pedagogisch geneuzel, mijn zoveelste hyperdepiep bui en onhandige aanpak. Over mijn lange adem en het volhouden tot ik een ons weeg. Over dat ik er altijd ben ook al wil je me niet altijd nodig hebben.

Over ons, jou, mij en wij. Dit blog gaat over de liefde, over liefde van mij voor jou.

Liefdevolle groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert
... Bekijk meerBekijk minder

BLOG 36: Ik ben moeder en neem mee.....mijn lange adem en mijn ad(h)d...
Dit blog gaat over liefde, over liefde van mij voor jou.
Over het zelfstandig worden. Kamer opruimen, meehelpen in het huishouden, eten wat de pot schaft, iets uit je handen laten glippen en de scherven weer opvegen. 
Ook over jouw eerste liefde en de onzekerheid daarvan. Over liefdesverdriet die genadeloos toe kan slaan. Over het kiezen van je vrienden en je soms buiten gesloten voelen. Over het feest des levens en de keiharde dood. Over herpakken en verbroedering. Over de kracht van het samen los gaan en nooit meer alleen.
Maar ook met je snuit tegen de muur lopen, knallende ruzie met je ouders, een vette onvoldoende en een leugentje om bestwil. De  eerste keer roken of drinken en de ochtend erna. Over tot laat in de middag in je bed en het raam wijd open als je wakker wordt. Over uren douchen en wat pufjes parfum.
En ook onvoorwaardelijke liefde, de deur staat altijd open, ff naast je in bed kruipen, je stevig vastpakken. Over de kus die verplaatst is naar mijn wang en waar ik af en toe naar verlang. Over geregeld zeggen hoeveel ik van je hou en dat dat nooit over zal gaan.
Over je fratsen je grappen en je onbevangenheid. Over mijn stomme pedagogisch geneuzel, mijn zoveelste hyperdepiep bui en onhandige aanpak. Over mijn lange adem en het volhouden tot ik een ons weeg. Over dat ik er altijd ben ook al wil je me niet altijd nodig hebben.
Over ons, jou, mij en wij. Dit blog gaat over de liefde, over liefde van mij voor jou.
Liefdevolle groet,
Hetty 
De AD(H)D ervaringsexpert

Commentaar op Facebook

Prachtig

Wat straalt hier een liefde vanaf!!! 😍

Mooi geschreven. Komt me bekend voor.

Wat mooi beschreven Hetty. Enne, dat blijft hoor, zolang je leeft. ❤

Herkenbaar 💛

View more comments

3 weken geleden

De ADHD ervaringsexpert

BLOG 35: Ik ga autorijden en neem mee….
Een doos bonbons en mijn AD(H)D…

---
Dit is een herhaling van blog 17 geinspireerd op de 'praline-theorie' van Dr. Luc Isebaert, oprichter van het Korzybski Instituut. Ik plaats het ter nagedachtenis aan Luc †30-09-2019. Hij heeft ons meegegeven dat Oplossingsgericht Werken geen techniek is maar een ‘State of Mind’. Ik bewonder wie hij was en wat hij ons heeft nagelaten.
---

Trots rijd ik in onze nieuwe auto van gezin naar gezin. Er stroomt en overweldigend gevoel van materiele rijkdom door mijn aderen. Maar helaas is dat maar voor even. Want al snel bekruipt me een ongemakkelijk gevoel….

’s Avond zit ik met manlief op de bank met een glaasje wijn en ik start een gesprekje: “Schat, even over de nieuwe auto…” Ik probeer het er voorzichtig in te koppen: “Binnen nu en een aantal weken zal het best wel eens kunnen zijn dat één van ons het eerste krasje heeft gereden”…

Verbaasd kijkt hij me aan en tegelijk zie ik zijn gezichtsuitdrukking veranderen. “Ja, nu je het zegt, we zullen er niet aan ontkomen en ik ben ook wel eens benieuwd wie van ons de ongelukkige zal zijn”.

“Dat moet toch ook anders kunnen?” zeg ik. “Wat zullen we hierover eens afspreken?”. Ik wil mezelf natuurlijk indekken maar ik weet ook dat manlief graag hetzelfde zou willen doen. En, laten we eerlijk wezen, dat eerste krasje gaat er komen, hoe dan ook. En daarbij….dat eerste krasje doet het meeste pijn, ook al is het een tweedehandsje.

Na wat wikken en wegen spreken we het volgende af: als het eerste krasje gereden is, koopt één van ons een flinke doos bonbons. Maakt niet uit wie de ‘schuldige’ is, maakt niet uit wie deze eerste dans ontsprongen is. We gaan er nog steeds vanuit dat het PER ONGELUK gebeurt omdat geen van beide de intentie heeft om een persoonlijke handtekening achter te laten in de nu nog glimmende lak.

Tevreden nemen we een slok van de koele witte wijn en langzaam beginnen mijn wangen te gloeien. De wijn doet zijn werk maar ook mijn liefde voor manlief en onze gekke ideetjes doet me goed; geen welles-nietes spelletje, geen ‘ge-ja-maar-jij-ook-altijd’.

Hoe doen jullie dat? Is jullie gezin bestand tegen een krasje? Spelen jullie dan het verwijtende spel of leg je alles meteen bij jezelf zoals ik dat vroeger deed?

Wees eerlijk en reëel:
• Nieuw speelgoed zal gegarandeerd eens beschadigen
• Een ‘zondagse broek’ zal vanaf de eerste minuut nooit meer nieuw zijn
• Een gamend kind slaat ooit om in boosheid, tilt of een vliegende controler….

Ga je er dan meteen vanuit dat het opzet is of geef je iemand de mogelijkheid om te leren van een misser….. Staat PER ONGELUK in jullie woordenboek?

Wij hebben onze ‘nieuwe-auto-situatie’ omgedacht. PER ONGELUK wordt nu PER GELUK want…. Met een doos lekkere bonbons krijgt toch iedereen het voordeel van de twijfel?????

Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert
... Bekijk meerBekijk minder

BLOG 35: Ik ga autorijden en neem mee…. 
Een doos bonbons en mijn AD(H)D…
---
Dit is een herhaling van blog 17 geinspireerd op de praline-theorie van Dr. Luc Isebaert, oprichter van het Korzybski Instituut. Ik plaats het ter nagedachtenis aan Luc †30-09-2019. Hij heeft ons meegegeven dat Oplossingsgericht Werken geen techniek is maar een ‘State of Mind’. Ik bewonder wie hij was en wat hij ons heeft nagelaten.
---
Trots rijd ik in onze nieuwe auto van gezin naar gezin. Er stroomt en overweldigend gevoel van materiele rijkdom door mijn aderen. Maar helaas is dat maar voor even. Want al snel bekruipt me een ongemakkelijk gevoel….
’s Avond zit ik met manlief op de bank met een glaasje wijn en ik start een gesprekje: “Schat, even over de nieuwe auto…” Ik probeer het er voorzichtig in te koppen: “Binnen nu en een aantal weken zal het best wel eens kunnen zijn dat één van ons het eerste krasje heeft gereden”…
Verbaasd kijkt hij me aan en tegelijk zie ik zijn gezichtsuitdrukking veranderen. “Ja, nu je het zegt, we zullen er niet aan ontkomen en ik ben ook wel eens benieuwd wie van ons de ongelukkige zal zijn”.
“Dat moet toch ook anders kunnen?” zeg ik. “Wat zullen we hierover eens afspreken?”. Ik wil mezelf natuurlijk indekken maar ik weet ook dat manlief graag hetzelfde zou willen doen. En, laten we eerlijk wezen, dat eerste krasje gaat er komen, hoe dan ook. En daarbij….dat eerste krasje doet het meeste pijn, ook al is het een tweedehandsje.
Na wat wikken en wegen spreken we het volgende af: als het eerste krasje gereden is, koopt één van ons een flinke doos bonbons. Maakt niet uit wie de ‘schuldige’ is, maakt niet uit wie deze eerste dans ontsprongen is. We gaan er nog steeds vanuit dat het PER ONGELUK gebeurt omdat geen van beide de intentie heeft om een persoonlijke handtekening achter te laten in de nu nog glimmende lak.
Tevreden nemen we een slok van de koele witte wijn en langzaam beginnen mijn wangen te gloeien. De wijn doet zijn werk maar ook mijn liefde voor manlief en onze gekke ideetjes doet me goed; geen welles-nietes spelletje, geen ‘ge-ja-maar-jij-ook-altijd’.
Hoe doen jullie dat? Is jullie gezin bestand tegen een krasje? Spelen jullie dan het verwijtende spel of leg je alles meteen bij jezelf zoals ik dat vroeger deed?
Wees eerlijk en reëel:
• Nieuw speelgoed zal gegarandeerd eens beschadigen
• Een ‘zondagse broek’ zal vanaf de eerste minuut nooit meer nieuw zijn
• Een gamend kind slaat ooit om in boosheid, tilt of een vliegende controler….
Ga je er dan meteen vanuit dat het opzet is of geef je iemand de mogelijkheid om te leren van een misser….. Staat PER ONGELUK in jullie woordenboek?
Wij hebben onze ‘nieuwe-auto-situatie’ omgedacht. PER ONGELUK wordt nu PER GELUK want…. Met een doos lekkere bonbons krijgt toch iedereen het voordeel van de twijfel?????
Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert

Commentaar op Facebook

Heel mooie reminder met een hele mooie warme foto zoals hij was 💜

1 maand geleden

De ADHD ervaringsexpert

BLOG 34: Hij is 16 jaar en neemt mee… een 2e kans en zijn AD(H)D…

Een aantal maanden geleden maakte ik kennis met een knul die was vastgelopen op school. Het lukte hem kortweg niet om zijn opleiding te organiseren.
.
Het is me ook nogal wat; je komt van de middelbare school, maakt een keuze voor het beroepsonderwijs, komt in een hele nieuwe wereld vol uitdagingen en dan moet je het gewoon maar even gaan doen.
.
Naast je opleiding gaat het gewone leven ook verder. Je vrienden worden steeds belangrijker, je wordt verliefd…. En daarbij heb je ook nog eens heel veel chaos in je hoofd wat men AD(H)D noemt.
.
Je had gekozen voor een voltijd opleiding die als een raket was vertrokken en je kwam tot de ontdekking dat je was vergeten om in te stappen.
.
Toetsen gaan aan je neus voorbij, opdrachten lever je standaard te laat in, je krijgt steeds vaker het wijzende vingertje: “Jongen, als je zo door gaat, dan loop je de kans dat je het niet haalt!’.
.
Thuis maken ze zich zorgen, je bent niet meer te sturen en je hebt het gevoel dat je van alles over je heen krijgt. En je weet het; ik moet beter mijn best doen, ik moet mijn huiswerk op tijd maken, ik moet langer leren aan een toets, ik moet mijn opdrachten spreiden zodat ik niet alles opspaar tot het laatste moment….
.
Gevolg: dan maar een leugentje voor bestwil, misschien dat er nog iets te redden valt….
.
En er viel niets meer te redden. Deze jongen viel volledig door de mand en liep enorm achter de feiten aan. Er moesten knopen worden doorgehakt om nieuwe kansen te creëren. In goed overleg is hij toen gestopt met deze voltijd opleiding.
.
Wat boft hij met ouders die hem door en door kennen en die onvoorwaardelijk in hem geloven. Zij zien het; het zit er namelijk wel in, maar het komt er niet uit. De chaos in zijn hoofd zit hem in de weg waardoor hij niet in gang schiet. Zijn moeder trok bij mij aan de bel en we zijn direct aan de slag gegaan.
.
Sinds we samenwerken is hij zich meer bewust van zijn volle hoofd. D.m.v. oplossingsgerichte coaching weet hij wat zijn talenten zijn en d.m.v. ReAttach heeft hij ontdekt wat hij kan doen als zijn AD(H)D hem lastig valt.
.
Hij is enorm gedreven. Met mensen en/of kinderen werken, is wat hij wil. Nu die opleiding nog doorlopen zodat hij over een paar jaar kan gaan knallen in de praktijk.
.
Aan zijn enthousiasme ligt het niet. Zijn ogen stralen als hij vertelt over zijn ambities. Enkel zie ik ook de onzekerheid en de angst dat het weer mis gaat. Hoe mooi is het dan dat hij een 2e kans krijgt.
.
Een paar weken geleden is hij aan een nieuwe opleiding gestart. Het is een deeltijd opleiding dus 2 dagen school en 3 dagen stage. Iets wat hem (letterlijk) meer beweging geeft, iets waar hij enorm behoefte aan heeft.
.
Ik stel voor om met zijn steunend netwerk in gesprek te gaan. We gaan met elkaar aan tafel om een plan van aanpak te maken, maatwerk voor deze gast. Dat doet hem zichtbaar goed.
.
Moeder, coach, begeleider en ik…. We bevragen hem naar zijn beste hoop. Wat wil hij bereiken en op welke manier passen wij als netwerk in zijn leerproces?
.
🔔 Zijn moeder vraagt hoe ze hem kan aanspreken als ze merkt dat hij niet in gang schiet.
🔔 De coach van school bespreekt de interactie in de klas met klasgenoten en docenten.
🔔 Zijn begeleider in het plannen en organiseren vraagt hem op welke manier ze rekening kunnen houden met zijn AD(H)D.
🔔 Er wordt ook gevraagd op welke manier er juist GEEN rekening gehouden moet worden met zijn AD(H)D, want naast AD(H)D-er is hij zéker ook een puber met pittig karakter).
🔔 Ik vraag hoe ik kan helpen bij het ordenen en legen van zijn volle hoofd zodat er nog meer ruimte komt voor ontwikkeling.
.
Tevreden sluiten we het gesprek af. Hij heeft een plan. Een plan dat nauw aansluit aan zijn behoeften. Een plan op maat waarbij zijn steunend netwerk inspringt op de manier die hij prettig vindt.
.
Hoe mooi is dat: 16 jaar en in je kracht komen door vallen en opstaan. Het fundament voor zijn toekomst is gelegd. Hij kan gaan bouwen!
.
Trots op hem.
.
Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert
... Bekijk meerBekijk minder

BLOG 34: Hij is 16 jaar en neemt mee… een 2e kans en zijn AD(H)D…
Een aantal maanden geleden maakte ik kennis met een knul die was vastgelopen op school. Het lukte hem kortweg niet om zijn opleiding te organiseren.
.
Het is me ook nogal wat; je komt van de middelbare school, maakt een keuze voor het beroepsonderwijs, komt in een hele nieuwe wereld vol uitdagingen en dan moet je het gewoon maar even gaan doen.
.
Naast je opleiding gaat het gewone leven ook verder. Je vrienden worden steeds belangrijker, je wordt verliefd…. En daarbij heb je ook nog eens heel veel chaos in je hoofd wat men AD(H)D noemt.
.
Je had gekozen voor een voltijd opleiding die als een raket was vertrokken en je kwam tot de ontdekking dat je was vergeten om in te stappen.
.
Toetsen gaan aan je neus voorbij, opdrachten lever je standaard te laat in, je krijgt steeds vaker het wijzende vingertje: “Jongen, als je zo door gaat, dan loop je de kans dat je het niet haalt!’.
.
Thuis maken ze zich zorgen, je bent niet meer te sturen en je hebt het gevoel dat je van alles over je heen krijgt. En je weet het; ik moet beter mijn best doen, ik moet mijn huiswerk op tijd maken, ik moet langer leren aan een toets, ik moet mijn opdrachten spreiden zodat ik niet alles opspaar tot het laatste moment….
.
Gevolg: dan maar een leugentje voor bestwil, misschien dat er nog iets te redden valt….
.
En er viel niets meer te redden. Deze jongen viel volledig door de mand en liep enorm achter de feiten aan. Er moesten knopen worden doorgehakt om nieuwe kansen te creëren. In goed overleg is hij toen gestopt met deze voltijd opleiding.
.
Wat boft hij met ouders die hem door en door kennen en die onvoorwaardelijk in hem geloven. Zij zien het; het zit er namelijk wel in, maar het komt er niet uit. De chaos in zijn hoofd zit hem in de weg waardoor hij niet in gang schiet. Zijn moeder trok bij mij aan de bel en we zijn direct aan de slag gegaan.
.
Sinds we samenwerken is hij zich meer bewust van zijn volle hoofd. D.m.v. oplossingsgerichte coaching weet hij wat zijn talenten zijn en d.m.v. ReAttach heeft hij ontdekt wat hij kan doen als zijn AD(H)D hem lastig valt.
.
Hij is enorm gedreven. Met mensen en/of kinderen werken, is wat hij wil. Nu die opleiding nog doorlopen zodat hij over een paar jaar kan gaan knallen in de praktijk. 
.
Aan zijn enthousiasme ligt het niet. Zijn ogen stralen als hij vertelt over zijn ambities. Enkel zie ik ook de onzekerheid en de angst dat het weer mis gaat. Hoe mooi is het dan dat hij een 2e kans krijgt. 
.
Een paar weken geleden is hij aan een nieuwe opleiding gestart. Het is een deeltijd opleiding dus 2 dagen school en 3 dagen stage. Iets wat hem (letterlijk) meer beweging geeft, iets waar hij enorm behoefte aan heeft.
.
Ik stel voor om met zijn steunend netwerk in gesprek te gaan. We gaan met elkaar aan tafel om een plan van aanpak te maken, maatwerk voor deze gast. Dat doet hem zichtbaar goed. 
.
Moeder, coach, begeleider en ik…. We bevragen hem naar zijn beste hoop. Wat wil hij bereiken en op welke manier passen wij als netwerk in zijn leerproces?
.
🔔 Zijn moeder vraagt hoe ze hem kan aanspreken als ze merkt dat hij niet in gang schiet.
🔔 De coach van school bespreekt de interactie in de klas met klasgenoten en docenten.
🔔 Zijn begeleider in het plannen en organiseren vraagt hem op welke manier ze rekening kunnen houden met zijn AD(H)D.
🔔 Er wordt ook gevraagd op welke manier er juist GEEN rekening gehouden moet worden met zijn AD(H)D, want naast AD(H)D-er is hij zéker ook een puber met pittig karakter).
🔔 Ik vraag hoe ik kan helpen bij het ordenen en legen van zijn volle hoofd zodat er nog meer ruimte komt voor ontwikkeling.
.
Tevreden sluiten we het gesprek af. Hij heeft een plan. Een plan dat nauw aansluit aan zijn behoeften. Een plan op maat waarbij zijn steunend netwerk inspringt op de manier die hij prettig vindt. 
.
Hoe mooi is dat: 16 jaar en in je kracht komen door vallen en opstaan. Het fundament voor zijn toekomst is gelegd. Hij kan gaan bouwen!
.
Trots op hem.
.
Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert

2 maanden geleden

De ADHD ervaringsexpert

BLOG 33: Ik kom naar buiten en neem mee…
de ongezouten W A A R H E I D over AD(H)D…
.
LET OP: dit blog is extra lang, extra B E L A N G R I J K!!!!
.
--- Massaal delen zou geweldig zijn!!! ---
.
Want het wordt tijd dat ik naar buiten treed met mijn ongezouten mening over AD(H)D. Ik heb er al veel om gelachen, veel tranen zijn gehuild, ik ben geregeld boos geweest (vooral op mezelf) en ik doe dagelijks mijn stinkende best om aan de wereld te laten weten hoe het is om te leven met AD(H)D.
.
Ik doe dit met een belangrijk doel: dat mensen beter begrijpen wat AD(H)D is, hoe het is om hiermee te dealen en, belangrijker nog, dat er meer begrip komt voor mensen die anders denken, voelen en handelen, want eigenlijk is dat waar het om draait: we zijn allemaal anders, en dat is oké.
.
Even voor de duidelijkheid: ik omschrijf AD(H)D altijd met haakjes omdat ik het hele spectrum aan het licht wil laten komen. Ik bedoel hiermee ADHD én ADD.
.
Hier de stellingen die ik graag (pittig) onderbouw:
.
-- Iemand met de diagnose is een AD(H)D-er --
.
In de volksmond praten we gemakkelijk over AD(H)D-ers. Dat doe ik ook, gewoon omdat het lekker bekt. Maar ergens klopt het niet:
.
Ieder mens heeft specifieke kenmerken en die zijn bij iedereen anders. Als het om AD(H)D gaat, deel ik de kenmerken even op in drieën: karakter (genen), levensfase en AD(H)D.
Naast karakteristieke kenmerken (genen) en kenmerken vanuit iemands levensfase (bv kleuterfase, of puberteit), hebben mensen/kinderen met (een vermoeden van) AD(H)D een aantal specifieke kenmerken die ervoor zorgen dat ze vastlopen in hun ontwikkeling.
.
Dit kunnen kenmerken zijn zoals snel afgeleid of uitstelgedrag maar ook kenmerken zoals overvloed aan creativiteit en impulsiviteit kunnen ervoor zorgen dat iemand vastloopt in zijn of haar leven.
.
Dit betekent dus dat iemand niet AD(H)D ís maar dat iemand een combinatie van kenmerken heeft die we benoemen als AD(H)D. Je bént dus geen AD(H)D-er, je hebt een aantal kenmerken die vallen onder de diagnose AD(H)D.
.
-- AD(H)D als een stigma of brandmerk --
.
Mensen/kinderen met AD(H)D zijn niet Alle-Dagen-Héél-Druk. Ze hebben slechts een aantal ‘eigenaardigheden’ die anderen niet goed begrijpen. Vaak gaat het dan niet om de positieve eigenaardigheden (zoals creativiteit, inlevingsvermogen, humor en tomeloze energie). Het zijn de kenmerken zoals opdringerig, bewegelijk, lui en ongeïnteresseerd waar anderen zich aan storen.
.
Als we niet kunnen inzien dat dit gedrag voortkomt uit het AD(H)D spectrum, kunnen we hier maar moeilijk begrip voor opbrengen. Het Doe-Maar-Normaal en Hup-en-Vooruit syndroom wordt geboren en daar zijn wij Nederlanders al heel goed in. De persoon met AD(H)D zal zich hierdoor snel ‘anders’ voelen waardoor het zich gaat aanpassen naar de maatstaven van wat anderen ‘normaal’ vinden.
.
Dat aanpassen kost heel veel energie. Je moet je immers anders gedragen dan wie je eigenlijk bent en dit gaat vaak ten koste van je eigenheid en identiteit. Vooral bij kinderen zie je gedrag ontstaan wat we vaak snel afkeuren. Denk bijvoorbeeld aan agressie of clownesk gedrag. Bij volwassenen treden er bijvoorbeeld stemmingswisselingen op, anti-sociaal gedrag of burn-out.
.
-- AD(H)D als stoornis die veel kinderen overgroeien --
.
Tot een aantal jaar terug dacht men dat AD(H)D enkel een stoornis was bij kinderen (het woord stoornis laat mijn tenen omgekeerd krullen).
.
Dit komt doordat kinderen zich volop aan het ontwikkelen zijn waardoor ze steeds nieuwe vaardigheden leren. Dus als een kind moeite heeft om een taak af te maken, dan leert het de vaardigheid doorzetten, plannen maken en uitvoeren zodat het de taak kan afmaken. En zo komen er steeds meer vaardigheden die het kind kan toepassen in verschillende situaties.
.
Als een kind veel vaardigheden leert op de manier die bij hem of haar past, dan zullen veel lastige kenmerken, die b.v. onder de diagnose AD(H)D vallen, weggestreept kunnen worden omdat het kind geleerd heeft hoe hij of zij daarmee om kan gaan.
.
Als een kind dan ook nog opgroeit in een omgeving die veilig en uitdagend is, dan zullen de kenmerken van AD(H)D worden opgevangen door de eigen persoonlijke kennis en kunde. En weg is de AD(H)D, zou je denken. In sommige gevallen is dat ook zo maar soms steekt de AD(H)D problematiek toch latere leeftijd de kop op (wat er nou eenmaal in zit, haal je er niet zomaar uit).
.
Als een kind opgroeit tot volwassenen komen er nieuwe levensfases en rollen op zijn of haar pad. Denk aan de fase dat we meer verantwoording moeten dragen of dat we steeds meer gebeurtenissen te verwerken krijgen zoals bijvoorbeeld een verhuizing of een dierbare verliezen. Of denk aan de rol als werknemer, partner, ouder. Dit vraagt om nieuwe vaardigheden die we onszelf moeten aanleren.
.
Als dat aanleren van vaardigheden stagneert, heeft dat ook gevolgen voor de ontwikkeling. Dat kan dus op jonge leeftijd zijn (ouders en school signaleren dit) maar voor volwassenen is het minder zichtbaar want we hebben geleerd om ons aan te passen aan de maatschappij. Hierdoor gaan mensen (met vermoedens van) AD(H)D vaak overcompenseren waardoor ze uiteindelijk echt vastlopen in zijn of haar leven.
.
-- Wat is nu de waarheid? --
.
Mijn waarheid is dat we AD(H)D hééééééééél serieus moeten nemen. Asjeblieft geen stigma’s meer of hokjes.

• Laten we ons stinkende best doen om beter te begrijpen hoe we als mens/kind in elkaar steken (en dat is bij iedereen anders).
.
• Laten we ontdekken hoe we mensen/kinderen het beste kunnen ondersteunen in het aanleren van zowel technische- als sociale vaardigheden (en daarbij kan kennis en kunde over een diagnose dus erg helpend zijn).
.
• Laten we begrip en geduld opbrengen voor elkaars eigenaardigheden en laten we elkaar aanvullen in ze dingen waar we (nog) niet zo goed in zijn.
.
• Laten we de lat wat lager leggen zodat het maken van fouten meer wordt gezien als een leerproces (“Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan”).
.
• Laten we leergierig blijven als het gaat om wetenschappelijk onderzoek maar laten we zeker meer gaan luisteren naar al die ervaringsdeskundigen om ons heen. Enkel zij weten hoe het is om dagelijks te dealen met hun diagnose en met alles wat daarbij komt kijken.
.
• En, als laatste, laten we vooral blijven kijken naar de schoonheid van de mens, achter de diagnose. Zoveel creativiteit, inzicht, humor, ideeen, energie…… Zo wordt
AD(H)D gewoon iets om van te houden!
.
Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert
... Bekijk meerBekijk minder

BLOG 33: Ik kom naar buiten en neem mee… 
de ongezouten W A A R H E I D over AD(H)D…
.
LET OP: dit blog is extra lang, extra B E L A N G R I J K!!!!
.
--- Massaal delen zou geweldig zijn!!! ---
.
Want het wordt tijd dat ik naar buiten treed met mijn ongezouten mening over AD(H)D. Ik heb er al veel om gelachen, veel tranen zijn gehuild, ik ben geregeld boos geweest (vooral op mezelf) en ik doe dagelijks mijn stinkende best om aan de wereld te laten weten hoe het is om te leven met AD(H)D.
.
Ik doe dit met een belangrijk doel: dat mensen beter begrijpen wat AD(H)D is, hoe het is om hiermee te dealen en, belangrijker nog, dat er meer begrip komt voor mensen die anders denken, voelen en handelen, want eigenlijk is dat waar het om draait: we zijn allemaal anders, en dat is oké.
.
Even voor de duidelijkheid: ik omschrijf AD(H)D altijd met haakjes omdat ik het hele spectrum aan het licht wil laten komen. Ik bedoel hiermee ADHD én ADD.
.
Hier de stellingen die ik graag (pittig) onderbouw:
.
-- Iemand met de diagnose is een AD(H)D-er --
.
In de volksmond praten we gemakkelijk over AD(H)D-ers. Dat doe ik ook, gewoon omdat het lekker bekt. Maar ergens klopt het niet:
.
Ieder mens heeft specifieke kenmerken en die zijn bij iedereen anders. Als het om AD(H)D gaat, deel ik de kenmerken even op in drieën: karakter (genen), levensfase en AD(H)D.
Naast karakteristieke kenmerken (genen) en kenmerken vanuit iemands levensfase (bv kleuterfase, of puberteit), hebben mensen/kinderen met (een vermoeden van) AD(H)D een aantal specifieke kenmerken die ervoor zorgen dat ze vastlopen in hun ontwikkeling. 
.
Dit kunnen kenmerken zijn zoals snel afgeleid of uitstelgedrag maar ook kenmerken zoals overvloed aan creativiteit en impulsiviteit kunnen ervoor zorgen dat iemand vastloopt in zijn of haar leven. 
.
Dit betekent dus dat iemand niet AD(H)D ís maar dat iemand een combinatie van kenmerken heeft die we benoemen als AD(H)D. Je bént dus geen AD(H)D-er, je hebt een aantal kenmerken die vallen onder de diagnose AD(H)D.
.
-- AD(H)D als een stigma of brandmerk --
.
Mensen/kinderen met AD(H)D zijn niet Alle-Dagen-Héél-Druk. Ze hebben slechts een aantal ‘eigenaardigheden’ die anderen niet goed begrijpen. Vaak gaat het dan niet om de positieve eigenaardigheden (zoals creativiteit, inlevingsvermogen, humor en tomeloze energie). Het zijn de kenmerken zoals opdringerig, bewegelijk, lui en ongeïnteresseerd waar anderen zich aan storen. 
.
Als we niet kunnen inzien dat dit gedrag voortkomt uit het AD(H)D spectrum, kunnen we hier maar moeilijk begrip voor opbrengen. Het Doe-Maar-Normaal en Hup-en-Vooruit syndroom wordt geboren en daar zijn wij Nederlanders al heel goed in. De persoon met AD(H)D zal zich hierdoor snel ‘anders’ voelen waardoor het zich gaat aanpassen naar de maatstaven van wat anderen ‘normaal’ vinden. 
.
Dat aanpassen kost heel veel energie. Je moet je immers anders gedragen dan wie je eigenlijk bent en dit gaat vaak ten koste van je eigenheid en identiteit. Vooral bij kinderen zie je gedrag ontstaan wat we vaak snel afkeuren. Denk bijvoorbeeld aan agressie of clownesk gedrag. Bij volwassenen treden er bijvoorbeeld stemmingswisselingen op, anti-sociaal gedrag of burn-out.
.
-- AD(H)D als stoornis die veel kinderen overgroeien --
.
Tot een aantal jaar terug dacht men dat AD(H)D enkel een stoornis was bij kinderen (het woord stoornis laat mijn tenen omgekeerd krullen).
.
Dit komt doordat kinderen zich volop aan het ontwikkelen zijn waardoor ze steeds nieuwe vaardigheden leren. Dus als een kind moeite heeft om een taak af te maken, dan leert het de vaardigheid doorzetten, plannen maken en uitvoeren zodat het de taak kan afmaken. En zo komen er steeds meer vaardigheden die het kind kan toepassen in verschillende situaties.
.
Als een kind veel vaardigheden leert op de manier die bij hem of haar past, dan zullen veel lastige kenmerken, die b.v. onder de diagnose AD(H)D vallen, weggestreept kunnen worden omdat het kind geleerd heeft hoe hij of zij daarmee om kan gaan.
.
Als een kind dan ook nog opgroeit in een omgeving die veilig en uitdagend is, dan zullen de kenmerken van AD(H)D worden opgevangen door de eigen persoonlijke kennis en kunde. En weg is de AD(H)D, zou je denken. In sommige gevallen is dat ook zo maar soms steekt de AD(H)D problematiek toch latere leeftijd de kop op (wat er nou eenmaal in zit, haal je er niet zomaar uit).
.
Als een kind opgroeit tot volwassenen komen er nieuwe levensfases en rollen op zijn of haar pad. Denk aan de fase dat we meer verantwoording moeten dragen of dat we steeds meer gebeurtenissen te verwerken krijgen zoals bijvoorbeeld een verhuizing of een dierbare verliezen. Of denk aan de rol als werknemer, partner, ouder.  Dit vraagt om nieuwe vaardigheden die we onszelf moeten aanleren.
. 
Als dat aanleren van vaardigheden stagneert, heeft dat ook gevolgen voor de ontwikkeling.  Dat kan dus op jonge leeftijd zijn (ouders en school signaleren dit) maar voor volwassenen is het minder zichtbaar want we hebben geleerd om ons aan te passen aan de maatschappij. Hierdoor gaan mensen (met vermoedens van) AD(H)D vaak overcompenseren waardoor ze uiteindelijk echt vastlopen in zijn of haar leven.
.
-- Wat is nu de waarheid? --
.
Mijn waarheid is dat we AD(H)D hééééééééél serieus moeten nemen. Asjeblieft geen stigma’s meer of hokjes. 
• Laten we ons stinkende best doen om beter te begrijpen hoe we als mens/kind in elkaar steken (en dat is bij iedereen anders).
.
• Laten we ontdekken hoe we mensen/kinderen het beste kunnen ondersteunen in het aanleren van zowel technische- als sociale vaardigheden (en daarbij kan kennis en kunde over een diagnose dus erg helpend zijn).
.
• Laten we begrip en geduld opbrengen voor elkaars eigenaardigheden en laten we elkaar aanvullen in ze dingen waar we (nog) niet zo goed in zijn.
.
• Laten we de lat wat lager leggen zodat het maken van fouten meer wordt gezien als een leerproces (“Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan”).
.
• Laten we leergierig blijven als het gaat om wetenschappelijk onderzoek maar laten we zeker meer gaan luisteren naar al die ervaringsdeskundigen om ons heen. Enkel zij weten hoe het is om dagelijks te dealen met hun diagnose en met alles wat daarbij komt kijken.
.
• En, als laatste, laten we vooral blijven kijken naar de schoonheid van de mens,  achter de diagnose. Zoveel creativiteit, inzicht, humor, ideeen, energie…… Zo wordt 
AD(H)D gewoon iets om van te houden!
.
Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert

Commentaar op Facebook

Pipi Langkous!!!! Je hebt een van mijn favoriete quotes geciteerd 😍

Mooi geschreven....

Goed geschreven! 👍🏼 Stop met (voor)oordelen en vraag naar de belevingswereld van de ander. Ik ga graag samen met jou voor meer begrip!💪🏼 ik ga het delen. 😊

Helemaal gelijk Hetty, mensen praten zo makkelijk over ‘oh adhd zeker?’ Of ‘je geeft je kind toch geen Ritalin??’ .. maar dat zijn altijd mensen die niet écht weten wat ad(h)d is.

3 maanden geleden

De ADHD ervaringsexpert

BLOG 32: Ik ga op vakantie en neem mee….. de LINDA-tas en mijn AD(H)D….
.
Een aantal keer per jaar gaan wij op pad met onze caravan. Samen met mijn gezin genieten van het vrije campingleven en de veiligheid van een ‘eigen huisje’. Het geeft mij net datgeen wat ik nodig heb:
.
🔑Rust om op te laden
🔑Ruimte voor creativiteit
🔑Tijd om geïnspireerd te raken door kleine dingen om me heen.
.
In onze caravan liggen de nodige spulletjes om een vakantie comfortabel te maken. Een flesopener, een pen, een nagelschaartje…..Het zijn inmiddels oude hulpstukken die steeds opnieuw meegaan op reis (en sommige waren al 3e hands). Eigenlijk zijn ze heel belangrijk voor mij geworden, ze dragen immers dezelfde herinneringen met zich mee….
Sommige voorwerpen zijn zo ingeburgerd dat we er een eigen taal naar spreken zoals de LINDA-tas (sinds 2008, heb ik ff opgezocht).
.
“Mam, waar is de LINDA-tas?”.
“O, die heb ik al in de LINDA-tas gestopt”.
“Kinderen, laat jullie zooi niet zo slingeren, gooi het even in de LINDA-tas” .
.
Ik hou ervan, structuren en rituelen. Het geeft me een veilig en geborgen gevoel. Iets wat ik in de loop der jaren heb geleerd en wat ik ook mijn kinderen probeer mee te geven.
.
Structuren en rituelen zorgen ervoor dat er ruimte ontstaat voor nieuwe uitdagingen. Klinkt misschien wat tegenstrijdig maar als je wil groeien, zul je je eerst prettig en veilig moeten voelen, anders is de kans dat je blokkeert erg aanwezig.
Zeker bij (hooggevoelige introverte) mensen en kinderen met ADHD of ADD. Zij laten zich niet graag onder druk zetten of ongepast uitdagen, zeker niet als ze zich niet veilig voelen. Dit werkt vaak averechts en vergroot de kans op faalangst, een laag zelfbeeld en onnodige stress. Dit vraagt precisie in aanpak en timing.
.
Hebben jij of je kind een uitdaging waar jullie tegenaan hikken? Kijk dan eens welke rituelen en structuren jullie nu al toepassen voor een veilig gevoel:
.
🔐Welke van deze willen jullie zeker behouden omdat ze helpend zijn? (bv bed ritueel, vaste weg naar werk/school, avondwandeling, ochtendmeditatie, dagboekje bijhouden, telefoonmomentje na het avondeten, to do lijstje maken).
.
🔐En op welke manier helpen deze structuren en rituelen? (bv hoofd leegmaken, dag afsluiten, tussendoor opladen, zeker-weten-niet-vergeten).
.
🔐Welke rituelen zijn uitgewerkt? (stop er dan mee en doe iets anders!).
.
🔐Zijn er structuren die toe zijn aan een nieuw jasje, omdat ze te kinderachtig zijn of omdat ze oubollig zijn? (bv de dag doornemen i.p.v. liedje voor het slapen gaan, van avond douche naar ochtend douche, nieuwe hippe broodtrommel i.p.v. dat oude Tupperware bakje).
.
Je zult ontdekken dat jullie meer structuren en rituelen hebben dan je dacht. En je zult ook ontdekken dat het heel erg persoonlijk is en voor iedereen weer anders. Door geregeld te kijken naar jullie structuren en rituelen, zul je ze nog meer gaan waarderen zodat ze jullie nog beter helpen.
.
Ikzelf heb in de loop der jaren ook al vele rituelen (soms ook onbewust) aangepast maar eentje blijft hopelijk nog heel lang bestaan…..totdat deze tot op de laatste draad toe versleten is……..
.
De LINDA-tas, alias de waszak voor onze caravan vakanties.
.
Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert
... Bekijk meerBekijk minder

BLOG 32: Ik ga op vakantie en neem mee….. de LINDA-tas en mijn AD(H)D….
.
Een aantal keer per jaar gaan wij op pad met onze caravan. Samen met mijn gezin genieten van het vrije campingleven en de veiligheid van een ‘eigen huisje’. Het geeft mij net datgeen wat ik nodig heb: 
.
🔑Rust om op te laden
🔑Ruimte voor creativiteit
🔑Tijd om geïnspireerd te raken door kleine dingen om me heen.
.
In onze caravan liggen de nodige spulletjes om een vakantie comfortabel te maken. Een flesopener, een pen, een nagelschaartje…..Het zijn inmiddels oude hulpstukken die steeds opnieuw meegaan op reis (en sommige waren al 3e hands). Eigenlijk zijn ze heel belangrijk voor mij geworden, ze dragen immers dezelfde herinneringen met zich mee…. 
Sommige voorwerpen zijn zo ingeburgerd dat we er een eigen taal naar spreken zoals de LINDA-tas (sinds 2008, heb ik ff opgezocht). 
.
“Mam, waar is de LINDA-tas?”.
“O, die heb ik al in de LINDA-tas gestopt”.
“Kinderen, laat jullie zooi niet zo slingeren, gooi het even in de LINDA-tas” .
.
Ik hou ervan, structuren en rituelen. Het geeft me een veilig en geborgen gevoel. Iets wat ik in de loop der jaren heb geleerd en wat ik ook mijn kinderen probeer mee te geven.
.
Structuren en rituelen zorgen ervoor dat er ruimte ontstaat voor nieuwe uitdagingen. Klinkt misschien wat tegenstrijdig maar als je wil groeien, zul je je eerst prettig en veilig moeten voelen, anders is de kans dat je blokkeert erg aanwezig. 
Zeker bij (hooggevoelige introverte) mensen en kinderen met ADHD of ADD. Zij laten zich niet graag onder druk zetten of ongepast uitdagen, zeker niet als ze zich niet veilig voelen. Dit werkt vaak averechts en vergroot de kans op faalangst, een laag zelfbeeld en onnodige stress. Dit vraagt precisie in aanpak en timing.
.
Hebben jij of je kind een uitdaging waar jullie tegenaan hikken? Kijk dan eens welke rituelen en structuren jullie nu al toepassen voor een veilig gevoel:
.
🔐Welke van deze willen jullie zeker behouden omdat ze helpend zijn? (bv bed ritueel, vaste weg naar werk/school, avondwandeling, ochtendmeditatie, dagboekje bijhouden, telefoonmomentje na het avondeten, to do lijstje maken).
.
🔐En op welke manier helpen deze structuren en rituelen? (bv hoofd leegmaken, dag afsluiten, tussendoor opladen, zeker-weten-niet-vergeten).
.
🔐Welke rituelen zijn uitgewerkt? (stop er dan mee en doe iets anders!).
.
🔐Zijn er structuren die toe zijn aan een nieuw jasje, omdat ze te kinderachtig zijn of omdat ze oubollig zijn? (bv de dag doornemen i.p.v. liedje voor het slapen gaan, van avond douche naar ochtend douche, nieuwe hippe broodtrommel i.p.v. dat oude Tupperware bakje).
.
Je zult ontdekken dat jullie meer structuren en rituelen hebben dan je dacht. En je zult ook ontdekken dat het heel erg persoonlijk is en voor iedereen weer anders. Door geregeld te kijken naar jullie structuren en rituelen, zul je ze nog meer gaan waarderen zodat ze jullie nog beter helpen.
.
Ikzelf heb in de loop der jaren ook al vele rituelen (soms ook onbewust) aangepast maar eentje blijft hopelijk nog heel lang bestaan…..totdat deze tot op de laatste draad toe versleten is……..
.
De LINDA-tas, alias de waszak voor onze caravan vakanties.
.
Fijne groet,
Hetty
De AD(H)D ervaringsexpert

3 maanden geleden

De ADHD ervaringsexpert

BLOG vakantieblog: Hersenhonger....
.
Tot een aantal jaren geleden waren de grote vakanties een onderhuids drama. Natuurlijk genoot ik van mijn gezin en van de rust. Natuurlijk zag ik de pracht van nieuwe omgeving waarin wij even mochten vertoeven.
.
Maar na 5 dagen bij-komen groeide er een stevige onrust in mij. Het niets doen werd me teveel en het avontuurlijke eigenlijk ook.
.
Tot voorkort noemde ik dit overprikkeld maar nu weet ik wel beter: het is soms ook het tegenovergestelde.
.
Het is onderprikkeling. Ook wel hersenhonger.
.
Als AD(H)D-er ben ik altijd ergens met mijn gedachte. Er zit geen uitknopje en geen tijdelijk-buiten-gebruik-modus in mijn brein. Alles gaat gewoon door 24/7 dus ook op vakantie.
.
Vakantie-input is blijkbaar te makkelijk en te eenvoudig te verwerken. Er is teveel tijd en ruimte waardoor mijn hersenen zich gaan vervelen. Lastig, vervelend met zorgelijke gevolgen.
.
Mijn grijze cellen zijn kanjers in het doemdenken en dat is nou precies wat ze gaan doen als ik in de vakantiestand sta.
.
Angst, paniek, fobie, kluizenaarsgedrag en oververmoeidheid slaan toe waardoor de beste versie van mezelf verdwijnt in het kleinste vakje van mijn beautycase.
.
Erg jammer, niet alleen voor mij maar zeker ook voor mijn lieve gezin.
.
Ik heb er het volgende op gevonden:
🌍 geen rondreis maar 1 of 2 vaste verblijfplaatsen zodat ik me thuis kan voelen
🌍 op vakantie met onze tourcaravan zodat ik mijn eigen vertrouwde plekje heb waar ik me terug kan trekken
🌍 dagje actief afgewisseld met een dagje camping voor balans tussen input en output
🌍 zorgen dat ik altijd iets te doen heb zoals tekenen, lezen, schrijven en handwerken zodat ik toch input kan genereren op ons basiskamp
🌍 een code afspreken als het me teveel wordt (overprikkeling) of als ik voor anderen teveel word (doordraven of -klagen)
🌍 altijd alles visa-versa bekijken omdat we onszelf en elkaar een heerlijke tijd gunnen
.
Zo elimineer ik de hersenhonger.... En ik ben zo benieuwd...... Wat herken jij hierin bij jezelf, je partner of je kind? En hoe vinden jullie daar een weg in?
.
Fijne vakantiegroet,
Hetty
de AD(H)D ervaringsexpert
.
#holiday #vakantie #enjoy #relax #adhdervaringsexpert #adhdwomen #adhdkids #adhdawareness #coach #oplossingsgerichtwerken
... Bekijk meerBekijk minder

BLOG vakantieblog: Hersenhonger....
.
Tot een aantal jaren geleden waren de grote vakanties een onderhuids drama. Natuurlijk genoot ik van mijn gezin en van de rust. Natuurlijk zag ik de pracht van nieuwe omgeving waarin wij even mochten vertoeven. 
.
Maar na 5 dagen bij-komen groeide er een stevige onrust in mij. Het niets doen werd me teveel en het avontuurlijke eigenlijk ook. 
.
Tot voorkort noemde ik dit overprikkeld maar nu weet ik wel beter: het is soms ook het tegenovergestelde. 
.
Het is onderprikkeling. Ook wel hersenhonger.
.
Als AD(H)D-er ben ik altijd ergens met mijn gedachte. Er zit geen uitknopje en geen tijdelijk-buiten-gebruik-modus in mijn brein. Alles gaat gewoon door 24/7 dus ook op vakantie.
.
Vakantie-input is blijkbaar te makkelijk en te eenvoudig te verwerken. Er is teveel tijd en ruimte waardoor mijn hersenen zich gaan vervelen. Lastig, vervelend met zorgelijke gevolgen.
.
Mijn grijze cellen zijn kanjers in het doemdenken en dat is nou precies wat ze gaan doen als ik in de vakantiestand sta.
.
Angst, paniek, fobie, kluizenaarsgedrag en oververmoeidheid slaan toe waardoor de beste versie van mezelf verdwijnt in het kleinste vakje van mijn beautycase. 
.
Erg jammer, niet alleen voor mij maar zeker ook voor mijn lieve gezin.
.
Ik heb er het volgende op gevonden:
🌍 geen rondreis maar 1 of 2 vaste verblijfplaatsen zodat ik me thuis kan voelen
🌍 op vakantie met onze tourcaravan zodat ik mijn eigen vertrouwde plekje heb waar ik me terug kan trekken
🌍 dagje actief afgewisseld met een dagje camping voor balans tussen input en output
🌍 zorgen dat ik altijd iets te doen heb zoals tekenen, lezen, schrijven en handwerken zodat ik toch input kan genereren op ons basiskamp 
🌍 een code afspreken als het me teveel wordt (overprikkeling) of als ik voor anderen teveel word (doordraven of -klagen)
🌍 altijd alles visa-versa bekijken omdat we onszelf en elkaar een heerlijke tijd gunnen
.
Zo elimineer ik de hersenhonger.... En ik ben zo benieuwd...... Wat herken jij hierin bij jezelf, je partner of je kind? En hoe vinden jullie daar een weg in?
.
Fijne vakantiegroet,
Hetty 
de AD(H)D ervaringsexpert
.
#holiday #vakantie #enjoy #relax #adhdervaringsexpert #adhdwomen #adhdkids #adhdawareness #coach #oplossingsgerichtwerken

Commentaar op Facebook

Zoooo herkenbaar!!! En een hele fijne vakantie verder!!!

Voor een deel herkenbaar. Ik heb altijd een bergje vakliteratuur mee

Ik verslind spannende boeken. In de vakantie (nog) meer tijd voor. Vanaf 1 juli de app Vakantiebieb. Boeken van 1140 bladzijdes (zo groot als je telefoonscherm) 😀

Bekijk meer

Scroll To Top